Πώς πρέπει να φερθεί ο σύντροφος της γυναίκας που υποφέρει από δυσπαρευνία και αρνείται τον έρωτά του; Το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο και απαιτεί μεγάλη υπομονή και ευαισθησία, ώστε οι σύντροφοι να αντιμετωπίσουν μαζί το πρόβλημα που, σε τελική ανάλυση, είναι κοινό.

Στην εικόνα ενός σεξουαλικού προβλήματος δεν βρίσκεται μόνον αυτός που κουβαλάει τη συγκεκριμένη διαταραχή, αλλά και ο ‘άλλος’, που δεν φαίνεται να πάσχει ή να είναι άρρωστος μα νιώθει να ζει την αγωνία μιας κατάστασης που δίνει και στους δύο την αίσθηση του 'πάσχουμε' και του δεν ‘μπορούμε’.

Αυτός ο ‘άλλος’, που είναι ‘μια χαρά’ και που δεν έχει τη χρέωση του ‘σεξουαλικά μπλοκαρισμένου’, δεν είναι φυσικά άλλος από το σύντροφο. Αυτόν το σύντροφο που μέσα στη σχέση παίζει έναν αρκετά σημαντικό και καθοριστικό ρόλο, απέναντι τόσο σ' αυτόν που προβάλλει το πρόβλημα όσο και προς τον ίδιο τον εαυτό του.

Πόσο, λοιπόν, αυτός ο σύντροφος που λέει ‘δεν έχω εγώ το πρόβλημα’ μπορεί να βοηθήσει τη σύντροφό του, αυτή τη γυναίκα που αισθάνεται να είναι προβληματική και μειονεκτική στο σεξ; Και πόσο αυτή η ίδια η σύντροφος, που πονάει, φοβάται τη σεξουαλική πράξη, αρνείται την ερωτική επαφή, ανοίγεται στον άνδρα που θέλει να τη βοηθήσει, που έχει όλη τη διάθεση να της δείξει την τρυφερότητά του, την ευαισθησία του και φυσικά την επιθυμία του;

Ίσως είναι αναγκαίο να θέσουμε μία ερώτηση πριν δούμε τι ακριβώς πρέπει να κάνει ο σύντροφος της γυναίκας με τη δυσπαρευνία. Η ερώτηση αυτή αναφέρεται στο πώς εκείνος εισπράττει κατ' αρχήν το πρόβλημά της. Τι νιώθει μπροστά στη γυναίκα που του αρνείται τη σεξουαλική επαφή ή δεν τον αφήνει να εισχωρήσει κατά την ερωτική πράξη;

Σίγουρα, λοιπόν, με τη συμπεριφορά του θα βοηθήσει ή θα επιδεινώσει την κατάσταση, εάν οι κινήσεις του δεν είναι οι κατάλληλες, όπως πρέπει να είναι σ' αυτές τις περιπτώσεις. Και δεν πρέπει ο ίδιος να δείξει πληγωμένος, αμφισβητούμενος και να αισθανθεί ότι εκείνη δεν τον θέλει.

Να μην παρασυρθεί από τον ανδρισμό του και κάνει κινήσεις που σίγουρα θα φέρουν χειρότερα αποτελέσματα.

Φόβος

Πρέπει να ξέρει ο άνδρας σύντροφος, το πόσο πολύ χρεώνεται εκείνη η γυναίκα που ζει σε μια τέτοια αγωνία, γιατί δεν μπορεί ν' αφεθεί στην ερωτική δράση με το σύντροφό της, σφιγμένη και φοβούμενη αυτόν τον πόνο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να έλθει...

Εκείνος, λοιπόν, που βλέπει την πόρτα της συντρόφου του... κλειστή, δεν πρέπει να γίνει 'πορθητής' που, με τη βία, θα θελήσει να την γκρεμίσει, γιατί να είναι σίγουρος ότι έτσι θα την κάνει... σιδερόφραχτη. Ας αναρωτηθεί μέσα του πόσο πολύ τη θέλει, πόσο μπορεί να τη φέρει κοντά του, να τη χαλαρώσει, να την ηρεμήσει, να την κερδίσει μέσα στη συναισθηματική του ασφάλεια, να της αλλάξει το ‘πιστεύω’ της για το αμαρτωλό και ανήθικο σεξ, να δει μαζί του ότι δεν θα πάθει κακό μέσα στην ερωτική επαφή, ότι ο πόνος είναι απόρροια του φοβισμένου μυαλού και του σφιγμένου σώματος, να αγαπήσει το σώμα της μέσα από το δικό του, να κάνουν έρωτα χωρίς να βιάζονται, χωρίς να βλέπουν την ερωτική πράξη ως τον τελικό στόχο.

Αυτός, λοιπόν, ο άνδρας που είτε ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι η γυναίκα του δεν μπορεί να λειτουργήσει είτε, ακόμα, μέσα στις πρώτες ερωτικές συναντήσεις με την καινούργια του σύντροφο καταλάβει ότι εκείνη κάπου σκαλώνει, φοβάται και δεν αφήνεται, προφασιζόμενη διάφορες αιτιολογίες, που φυσικά δεν είναι αληθινές, προτού πει ‘Τι της συμβαίνει’; ‘Μήπως δεν με θέλει...’ και χωρίς να φτάσει ο ίδιος σε μελοδραματισμούς και πιέσεις προς την ίδια, ας θυμηθεί ένα πράγμα: ‘Εκείνη χρειάζεται τη βοήθειά μου’, ‘Το πρόβλημά της είναι και δικό μου και με αφορά!’.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι η γυναίκα που έχει δυσπαρευνία και που είναι εγκλωβισμένη μέσα στον πόνο και στο φόβο, όταν αφεθεί στα χέρια του συντρόφου της, θα πιστέψει ότι μαζί μπορούν να το ξεπεράσουν!

Νομίζω ότι πρέπει να πούμε σε όλα αυτά τα ζευγάρια που θεωρούν ότι το πρόβλημα είναι δύσκολο να ξεπεραστεί, ότι δεν είναι τα πράγματα έτσι. Δυστυχώς, στο παρελθόν, νεαρές γυναίκες, που παντρεύτηκαν μέσα στο φόβο του πόνου της πρώτης φοράς κατέληξαν στη διακόρευση από το γυναικολόγο, ώστε να δοθεί λύση στο αδιέξοδο του απελπισμένου ζευγαριού.

Όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις το πρόβλημα εξακολουθούσε να υπάρχει...

Ευτυχώς, σήμερα οι αντιλήψεις έχουν διαφοροποιηθεί και τα νεαρά ζευγάρια συνειδητοποιούν πιο καλά το ψυχολογικό πρόβλημα της δυσπαρευνίας, και προσπαθούν να το ξεπεράσουν μέσα από τη δική τους σχέση.
Βέβαια, ένα σημαντικό ποσοστό χρειάζεται τη βοήθεια του ειδικού γιατρού, που με τους θεραπευτικούς χειρισμούς βοηθάει και τους δύο να ξεπεράσουν αυτό τον ψυχολογικό πόνο που τους 'κόβει' τη σεξουαλική επαφή.

Γιατί, όπως μαζί δεν μπορούν να χαρούν τον έρωτα, έτσι και μαζί ξεπερνούν το πρόβλημα ο ένας ‘μέσα’ στον άλλο...