της Έλενας Μπούλια

Καλώς ή κακώς, έχω το συνήθειο να κρίνω ένα μέρος από το αν θα μπορούσα (υπό κάποιες προϋποθέσεις πάντα) να ζήσω εκεί. Και για κάποιο λόγο τα μέρη που με κερδίζουν πάντα είναι αυτά που έχουν άμεση επαφή με τη θάλασσα. Αυτά, δηλαδή, που όχι μόνο «κοιτούν» προς τη θάλασσα σε όποιο σημείο τους κι αν σταθείς, αλλά και που σου δίνουν τη δυνατότητα σε απόσταση μερικών μόνο λεπτών από το σπίτι να περπατάς δίπλα της, να την ακούς και να την μυρίζεις.

Αυτή είναι η Ναύπακτος. Μυρίζει θάλασσα σε κάθε της γωνιά και κάθε ώρα της ημέρας τα πλακόστρωτα στενά και τα αρχοντικά σπίτια της βάφονται από τα πινέλα του ήλιου και της σελήνης σε αποχρώσεις θαλασσινές.

Όσοι τυγχάνουν να επισκέπτονται την -αναμφισβήτητα- ομορφότερη πόλη της Αιτωλοακαρνανίας χρόνια τώρα, θα έχουν παρατηρήσει την εντυπωσιακή αναβάθμιση και αναδιοργάνωση της ζωής εκεί τα τελευταία χρόνια.

Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η πρόσφατη ολοκλήρωση του περιφερειακού δρόμου που περνάει έξω από τη Ναύπακτο δίνοντας επιτέλους τη δυνατότητα στα φορτηγά, τις νταλίκες αλλά και τους ταξιδιώτες, να συνεχίζουν τον δρόμο τους (συνήθως από και προς τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου) χωρίς να φρακάρουν και να ντουμανιάζουν το μικρό λιμανάκι της.

Στην αναβάθμιση της πόλης, έχει βοηθήσει και η αναστήλωση του ίδιου του λιμανιού, που αποτελεί το γραφικότερο αλλά και χαρακτηριστικότερο σημείο της. Από εκεί ξεκινά, άλλωστε, η ίδια η ιστορία του τόπου. Πιο συγκεκριμένα, και για να τα πάρουμε από την αρχή, το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις 'ναυς' και 'πήγνυμι' που σημαίνει κατασκευή πλοίων.

Εκεί πρωτοκατασκεύασαν τα υποτυπώδη πλοιάριά τους οι Δωριείς κατά την κάθοδό τους περί το 1104 π.Χ. Η ακμή της πόλης κορυφώθηκε κατά την κυριαρχία των Ρωμαίων, λόγω και της θέσης της απέναντι από την Πελοπόννησο, ενώ υπήρξε σημαντική πόλη τόσο του Βυζαντίου όσο και του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Το σημαντικότερο, όμως, ιστορικό περιστατικό στο οποίο οφείλει τη φήμη του το μέρος είναι η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), μία από τις μεγαλύτερες μάχες της παγκόσμιας ναυτικής ιστορίας, ανάμεσα στους Οθωμανούς και τα ναυτικά κράτη της Βενετίας, της Ισπανίας και της Μάλτας (χριστιανικός στόλος) που ένιωθαν να απειλούνται από τις κατακτητικές τάσεις των πρώτων.

Η ναυμαχία έληξε με άκρα επιτυχία για τον Χριστιανικό στόλο, αλλά η πόλη ανακαταλήφθηκε από τους Οθωμανούς μέχρι την οριστική απελευθέρωσή της από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια (αδελφό του Ιωάννη) το 1829. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στον αρχαιολογικό χώρο που συντηρείται πίσω από το δυτικό τείχος του λιμανιού, θα παρατηρήσει κανείς το άγαλμα του σπουδαίου Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες, που πολέμησε στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου και έχασε το αριστερό του χέρι, κρατώντας τη μαγική του πένα πάντα υψωμένη στον ουρανό με το δεξί.

Τοπόσημα της ιστορίας και του πολιτισμού της Ναυπάκτου, που αξίζει κανείς να επισκεφθεί κατά τη διαμονή του εκεί, αποτελούν το πευκόφυτο βενετσιάνικο κάστρο της που δεσπόζει την αμφιθεατρικά χτισμένη πόλη, το γραφικό της λιμάνι όπου ξεχωρίζει ένα ακόμα άγαλμα, ο ανδριάντας του ηρωικού εθνομάρτυρα της επανάστασης του 1821, πυρπολητή Γεωργίου Παξινού Ανεμογιάννη.

Ακόμα, ο Πύργος της οικογένειας Μπότσαρη που έχει μετατραπεί σε ιδιωτικό μουσείο, καθώς και τα ίδια τα παραδοσιακά ναυτικά σπίτια στο κέντρο της πόλης πάνω από τα πλακόστρωτα καλντερίμια της.

Στη Ναύπακτο, λοιπόν, όπως είπα και στην αρχή ζεις. Ζεις όχι μόνο γιατί πρόκειται για μία γραφική, όμορφη πόλη, που συνδυάζει βουνό και (κυρίως) θάλασσα, όχι μόνο γιατί απέχει μόνο 2μιση (άντε τρεις) ώρες από την Αθήνα -αν και τα 11,20 ευρώ στη Γέφυρα 'πονάνε'- και το πολύ μισή ώρα από την Πάτρα, όχι μόνο γιατί με τους 18,5 χιλ.

κατοίκους η πόλη είναι αυτό που λέμε 'ανθρώπινη', αλλά και γιατί μπορεί να λειτουργήσει και σαν ορμητήριο για κοντινές εκδρομές σε τριγύρω αξιόλογα μέρη.

Καταρχήν, πέρα από τις δικές της παραλίες, Γρίμποβο και Ψανή (τις οποίες δεν θα σύστηνα, αφενός γιατί γίνεται πανικός αφετέρου γιατί δεν είναι οι διαυγέστερες που μπορεί να φανταστεί κανείς), κοντά στη Ναύπακτο υπάρχουν εξαιρετικές ακρογιαλιές, οργανωμένες ή μη ανάλογα με τα γούστα του καθενός.

Φημισμένη είναι λεγόμενη Blue Lake, δέκα λεπτά από τη Ναύπακτο στην περιοχή Μοναστηράκι, στην οποία υπάρχει και το πολύ κεφάτο ομώνυμο beach bar που το καλοκαίρι συγκεντρώνει την… αφρόκρεμα της νεολαίας της περιοχής. Στα παραθαλάσσια χωριά της Φωκίδας, στο δρόμο προς Ιτέα, επίσης, θα συναντήσατε όμορφες και πεντακάθαρες παραλίες (π.χ.

στο Μαραθιά, στη Σεργούλα, στη Σπηλιά).

Μία εκδρομή που πραγματικά αξίζει να πραγματοποιήσετε αν βρεθείτε στη Ναύπακτο είναι στα ορεινά της χωριά. Ξεκινήστε από μία βόλτα με το αυτοκίνητο στο καταπράσινο Χάνι Μπανιά (όπου μπορείτε να επιδοθείτε και σε extreme games όπως rafting, κανόε καγιάκ κλπ), ανεβείτε στο Τρίκορφο με το περίφημο μοναστήρι των Παπαροκάδων (που μόνο μοναστήρι δεν θυμίζει) και συνεχίστε έπειτα στην Άνω Χώρα.

Το χωριό είναι γνωστό, τόσο για τη φυσική ομορφιά του και την επιβλητική του θέση (σε υψόμετρο 1.060 μ.), όσο και για τη γραφικότητά του, με το στενό δρομάκι στην παλιά αγορά, τα παραδοσιακά καφενεία και την εντυπωσιακή εκκλησία της Αγ.

Παρασκευής. Η δε διαδρομή στα γύρω χωριά θα σας συναρπάσει.

Στη Ναύπακτο, τέλος, ζεις γιατί είναι μία πόλη που έχει τα πάντα. Πέρα από το παραδοσιακό της κομμάτι γύρω από το λιμάνι, λίγο πιο έξω η πόλη έχει αναπτύξει (δυστυχώς, μάλλον) και μία πιο μοντέρνα αρχιτεκτονική με πολυκατοικίες και πάσης φύσεως καταστήματα.

Στην αγορά της Ναυπάκτου υπάρχει οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί τόσο ο επισκέπτης όσο και ο ντόπιος, ενώ για τις εξόδους σας θα έχετε να επιλέξετε ανάμεσα σε αμέτρητα εστιατόρια, ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία (πρόσφατα άνοιξε και Παγωτομανία), μπαράκια, clubs… Η πόλη βρίθει από ζωή, κάτι που εν μέρει οφείλεται στην κοντινή της απόσταση από την Πάτρα, αποτελώντας έτσι εναλλακτική 'εξόδου' για τους πατρινούς, και εν μέρει στα ΤΕΙ Μεσολογγίου που διατηρούν παράρτημα στη Ναύπακτο, φιλοξενώντας έτσι πολλούς φοιτητές.

Συμφωνείτε, λοιπόν, μαζί μου, πως (υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει δουλειά, ενδεχομένως και ένα σπίτι με θέα) στη Ναύπακτο δεν πας απλά για διακοπές, αλλά ζεις;

Φαγητό – Διασκέδαση

Και επειδή, όπως, είπαμε στη Ναύπακτο θα δυσκολευτείτε να διαλέξετε, για φαγητό σας προτείνουμε:

  • Την 'Κουζίνα' της Μαρίας Λόη, με το έτσι κι αλλιώς εξαιρετικό φαγητό και τα τραπεζάκια πάνω στο πλακόστρωτο του λιμανιού, δίπλα στα λικνιζόμενα σκάφη (τηλ. 26340 38411).
  • Το 'Bocca di Rosa' για το καλύτερο ιταλικό της Ναυπάκτου, στην παραλία Ψανής (τηλ. 26340 38144).
  • Τις ταβέρνες 'Πέτρινο' (τηλ. 26340 26524) και 'Σπιτικό' (τηλ. 26340 26524) στο Γρίμποβο.
  • Το 'Οινορακοψητομαγειρείο' ο Πάπουλης, στον πεζόδρομο ανατολικά του λιμανιού (τηλ. 26340 21578).
  • Το 'Sweet & Salty', για κρέπες, σάντουιτς και χοτ ντογκ στους πεζοδρόμους Καναββού και Κλεονίκου, στο κέντρο της Ναυπάκτου (τηλ. 26340 22902).

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ναύπακτο, με κατεύθυνση προς Ιτέα, σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα την ταβέρνα 'Γωνιά' στο χωριό Λυγιά, την ταβέρνα 'Πανσέλ… οινος' στο Μοναστηράκι, το εστιατόριο-ψησταριά 'Παπαδόπουλος' στη Χιλιαδού (με ίσως το καλύτερο κρέας που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου), και την ταβέρνα του Γεωργούλα στον Μαραθιά (τηλ.

26340 91220).

Για καφέ, γλυκό και ποτό

  • Στο 'Castello', στο Κάστρο Ναυπάκτου, με την εκπληκτική θέα.
  • Στο 'Barbarossa' στον πεζόδρομο της Φορμίωνος, για καφέ στο λιμάνι, κάτω από τον τεράστιο πλάτανο αλλά και στο 'Άρωμα', επίσης στο λιμάνι.
  • Στο club 'Cinema'. Εκεί καταλήγει η νεολαία, μετά την «πασαρέλα» στο λιμάνι, για να κλείσει τη βραδιά της.
  • Στο 'On the Rocks' στο Στενοπάζαρο (κέντρο) για όσους προτιμούν πιο… εναλλακτική μουσική.
  • Στο 'Dolce Italia' και το 'Ζοοm Serie' για τα καλύτερα γλυκά της πόλης, και τα δύο στο κέντρο.

Διαμονή

Το πολυτελέστερο μάλλον ξενοδοχείο της περιοχής είναι το Nafs Hotel, στην παραλία Ψανής, τηλ. 26340 38216. Πολύ καλές επιλογές, επίσης, είναι τα ξενοδοχεία Ρεγκίνα (τηλ. 26340 21556) και Χρυσή Ακτή (τηλ. 26340 24625), αλλά και τα Lepanto Beach (τηλ.

26340 23931) και Nafpaktos (τηλ. 26340 29551). Αναλυτικά, ωστόσο, θα βρείτε όλα τα καταλύματα της Ναυπάκτου εδώ.