Το Βήμα του ΑσθενήΓενικές ΣυζητήσειςΠροσωπική Ιστορία

”Το μονοπάτι προς τη θεραπεία”

Απάντηση στο θέμα
Εκτύπωση
Χρήστες αυτή τη στιγμή: 6533 επισκέπτες - 0 συνδεδεμένοι  
Θέματα που έχω συνεισφέρει ή ακολουθώ
Προβολή

ελπίδα βεριτά
Μέλος

Εγγραφή: 2/11/2015
Δημοσιεύσεις: 18

Δημοσίευση: 29 Μαΐου 2016

Αφορά: Χρόνιος Πόνος, Κατάθλιψη, Διπολική Διαταραχή


Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο τυχεροί που επιλέχθηκαν να ακολουθούν αυτό το μονοπάτι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι τόσο σπουδαίο ότι ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους, με το δικό μου μοναδικό τρόπο. Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα πως ήταν ένα είδος κατάρας ή μια μορφή τιμωρίας. Πίστευα ότι η θεραπεία είναι ένα άπιαστο όνειρο και ότι η αδυναμία μου αυτή θα με κρατούσε μακριά από την επιτυχία, για μια ολόκληρη ζωή. Σήμερα που γράφω αυτό το κείμενο, δεν έχω ακόμη απαντήσεις σε όλα τα ‘γιατί’ , δεν έχω καταφέρει να ισορροπώ σε όλες τις δύσκολες στιγμές και υποθέτω πως δεν είμαι πάντα δυνατή ώστε να θυμάμαι όσα μου διδάσκει αυτή η διαδρομή. Όμως, τώρα, αρχίζω να καταλαβαίνω.

Ήταν πριν από έναν μήνα περίπου όταν για μία ακόμη φορά είχα βυθιστεί στις σκοτεινές μου σκέψεις. Οι μέρες κυλούσαν αργά, οι κινήσεις μου ήταν βαριές ενώ η διαταραχή μου ήταν το μόνο που τριγύριζε μέσα στο μυαλό μου. Πώς θα καταφέρω να βγάλω την ημέρα και να αντέξω τη νύχτα? Θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει παραιτηθεί και να παλεύει με τους δαίμονες του σε έναν δύσκολο αγώνα. Ήταν σαν να είχα σφηνώσει σε μια πολύ μικρή τρύπα, βαθιά στο χώμα, όπου δε μπορούσε να χωρέσει καμία αχτίδα φωτός… σαν να μη μπορούσα πια να ανασάνω ή να σκάψω με τα χέρια μου για να βγω στην επιφάνεια. Ίσως και να μην ήθελα. Δε μπορούσα να συνειδητοποιήσω σε πόσο δύσκολη κατάσταση είχα φέρει τον εαυτό μου ούτε να φανταστώ ότι η ζημιά κάποια στιγμή θα ήταν ανεπανόρθωτη αν δεν προσπαθούσα να με βγάλω από εκεί. Αρκούσε λίγο σκάψιμο για να μου δώσει το κουράγιο να συνεχίσω. Κι όμως, δεν είχα πια κίνητρο. Ήταν αρκετά πιο βολικό να μένω στο σκοτάδι από το να αγωνίζομαι για να θεραπευτώ.

Υποθέτω πως για να μπορέσεις να θεραπευτείς, χρειάζονται πολλά περισσότερα από μια προσπάθεια. Δε μπορείς απλώς να επιλέξεις τη θεραπεία. Πρέπει να συνεχίζεις να την επιλέγεις… ξανά και ξανά. Πρέπει να συμφιλιωθείς με τη δυσκολία σου και να πιστέψεις σε αυτή τη συχνά οδυνηρή διαδικασία που απαιτείται ώσπου να μπορείς να είσαι καλά. Κι αν η δυσκολία δε σου επιτρέπει να είσαι πάντοτε καλά, τουλάχιστον να μπορείς να απολαμβάνεις τις όμορφες στιγμές σου. Να μπορείς να αγαπάς τον εαυτό σου μέσα από εκείνη και να εξελίσσεσαι.

Ποτέ δε σκεπτόμουν την εξέλιξη. Ήταν μια έννοια που σπάνια χρησιμοποιούσα στο λεξιλόγιο μου. Και καθώς βρισκόμουν τόσο βαθιά χωμένη στη μικρή μου τρύπα, το μόνο για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω ήταν η ιδέα της αποτυχίας. Μια μέρα..μια μέρα από τις πολύ δύσκολες για μένα, η θεραπεύτρια μου μου ζήτησε να κάνουμε το εξής: Θα λέγαμε κάτι που αγαπάμε, μία φορά εκείνη και μία φορά εγώ. Ομολογώ πως είχα μια σειρά από πράγματα τα οποία αγαπώ και μου ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό. Το ίδιο κι εκείνη. Στη συνέχεια μου ζήτησε να το επαναλάβουμε λέγοντας η κάθε μία κάτι για το οποίο είναι ευγνώμων. Προς μεγάλη μου έκπληξη είχε να αναφέρει τόσα πολλά πράγματα, αλλά κάθε που ερχόταν η σειρά μου, έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να απαντήσω. Έφυγα από τη συνάντηση και αναρωτιόμουν πώς ήταν δυνατόν να μην είμαι ευγνώμων? Πώς ήταν δυνατόν να μην αντιλαμβάνομαι πόσο τυχερή είμαι για όλα όσα έχω αλλά ακόμη και για όσα μαθαίνω μέσα από τη δυσκολία μου?

Όλα ξεκίνησαν από το επόμενο πρωινό. Όλα ξεκίνησαν από εκείνη τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια και ένιωσα ότι θέλω να ζήσω. Θέλω να επιβιώσω. Θέλω να αντέξω. Δε φοβόμουν πια. Είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι έχω τη δύναμη όχι να εξαφανίσω, αλλά τουλάχιστον να μειώσω τις περιόδους κατά τις οποίες βρίσκομαι σε κατάθλιψη. Ήξερα πως η εξέλιξη θα είναι μια επώδυνη διαδικασία και ήξερα πως δεν θα αρκούσε μόνο να επιθυμώ να τη γευτώ. Πρέπει να παλέψω.

Ήταν όμως η πρώτη φορά, που κάτι μέσα μου με έκανε να καταλάβω, ότι αξίζει να ακολουθήσω το μονοπάτι της θεραπείας. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τυχερή, ακόμη κι αν έχω βιώσει αρκετό πόνο κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής. Ήμουν, αλήθεια, ευγνώμων.

Ελπίδα Βεριτά

  • Απάντηση

Απαντήσεις

tired
Μέλος

Εγγραφή: 21/11/2014
Δημοσιεύσεις: 858

#1 Δημοσίευση: 30 Μαΐου 2016

Πολύ μεγάλος ο αγώνας σου Ελπίδα. και είναι μακρύς ο δρόμος και κατά την διαδρομή πολλά συμβαίνουν. Κάποια στιγμή όμως ξυπνάς ένα πρωινό και συνειδητοποιείς την αξία των πραγμώτων. Να είσαι ευγνώμων όχι σε εκείνο το πρωινό αλλά κυρίως στον εαυτό σου που για μια φορά θέλησε πραγματικά να δράσει. Για τον αγώνα και την πίστη στο καινούργιο και διαφορετικό που μπορεί να σου σώσει στην κυριολεξία την ζωή.

  • Απάντηση

χαρά
Μέλος

Εγγραφή: 10/1/2014
Δημοσιεύσεις: 283

#2 Δημοσίευση: 30 Μαΐου 2016

First day of the rest of your life... λέει ένα τραγούδι σοφό

Καλησπέρα Ελπίδα, καιρό είχα να σε ακούσω και χαίρομαι πολύ που είσαι σε αυτό το σημείο της ζωής που κάνεις στροφή και βλέπεις τα πράγματα αλλιώς.

Ναι η ζωή είναι τόσο γλυκιά … σαν αμαρτία μεθυστική. Όσο δυσβάσταχτη, δύσκολη, σκοτεινή κι αν είναι, ο Θεός να έδωσε το χάρισμα να βλέπουμε το φως, να απαλύνουμε τον πόνο μας με ωραία πράγματα που αγαπάμε, όσο κριμένος κι ας είναι.

Όταν θέλεις να κάνεις την προσπάθεια με όλο σου το Είναι, τότε όλα έρχονται και κουμπώνουν. Τότε σιγά σιγά η ομίχλη φεύγει, ο δρόμος εμφανίζετε… και ναι η καινούρια ζωή αρχίζει. Μέσα από δυσκολίες αλλά αν έχεις επιμονή για τον ανώτερο σκοπό, αξίζει.

Γιατί η εκτίμηση αυτού του Θεϊκού δώρου έρχεται μόνο μέσα από τις δυσκολίες.

Ελπίδα μου, πολεμίστρια του φωτός, να έχεις ελπίδα και εμπιστοσύνη στο θεϊκό σχέδιο.
Να είσαι καλά.

  • Απάντηση

chr.pap
Μέλος

Εγγραφή: 6/6/2014
Δημοσιεύσεις: 698

#3 Δημοσίευση: 31 Μαΐου 2016

Υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την θεραπεία. Δεν ενδείκνυνται πάντα τα πιο σύντομα αλλά αυτά που οδηγούν με ασφάλεια στον ίδιο μας τον εαυτό, από όπου παίρνουμε δύναμη και αντοχή. Σε κάθε περίπτωση, η καταφυγή στις δικές μας δυνάμεις, η εμπιστοσύνη στα αποθέματά μας. Μπράβο Ελπίδα, που κάποια μέρα είδες πως η ζωή αξίζει περισσότερο να την ζεις σε όλο της το μεγαλείο!

  • Απάντηση

fzai
Μέλος

Εγγραφή: 20/5/2014
Δημοσιεύσεις: 634

#4 Δημοσίευση: 2 Ιουνίου 2016

Αγαπητή Ελπίδα,

Είναι πολύ συγκινητική η προσπάθειά σου. Να ξέρεις ότι όχι νοερά βρισκόμαστε κοντά σου. Κάθε καινούργια μέρα κομίζει και κάτι το διαφορετικό.

Να είσαι πάντα καλά!

  • Απάντηση
Απάντηση στο θέμα
Menu

Σήμερα στο iatronet.gr

Πώς θα σταματήσω την υπερφαγία;Πώς θα σταματήσω την υπερφαγία;

Η υπερφαγία δεν μας εμποδίζει μόνο να χάσουμε κιλά, αλλά μας βάζει σε κίνδυνο για σοβαρές επιπλοκές. Πώς θα την ελέγξουμε;... Περισσότερα »

Το παιδί μου φοβάται το σκοτάδι: Τι να κάνω;Το παιδί μου φοβάται το σκοτάδι: Τι να κάνω;

Τι μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί σας να σταματήσει να φοβάται και να συνεχίσει να κοιμάται στο κρεβάτι του;... Περισσότερα »

Πολλαπλή σκλήρυνση: Πώς θα ανακουφιστείτε από τους πόνους Πολλαπλή σκλήρυνση: Πώς θα ανακουφιστείτε από τους πόνους

Οι ασθενείς που πάσχουν από τη νευρολογική νόσο αντιμετωπίζουν πόνους—πώς θα ανακουφιστούν, όμως;... Περισσότερα »

Ιγμορίτιδα στα παιδιά: Διάγνωση και αντιμετώπισηΙγμορίτιδα στα παιδιά: Διάγνωση και αντιμετώπιση

Υπάρχουν προδιαθεσικοί παράγοντες; Ποια μέτρα πρόληψης πρέπει να πάρετε για να προστατεύσετε το παιδί σας; ... Περισσότερα »

Video - Μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης του κοινού για τα εμβόλια

Mία μεγάλη ενημερωτική εκστρατεία ξεκίνησε στη χώρα μας με βασικό μήνυμα ‘Εμβολιάζομαι – Θωρακίζομαι’, με σκοπό την αφύπνιση του κοινού για την αξία του εμβολιασμού. Η ενημερωτική καμπάνια τελεί υπό ... Δείτε το video

Προβολή
Προβολή
© iatronet.gr 1999-2017  |  Website by Theratron | Ermis Silver Award 2006
europa.eu   digitalplan.gov.gr   ktpae.gr   espa.gr
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης