Το Βήμα του ΑσθενήΓενικές ΣυζητήσειςΠροσωπική Ιστορία

Ο μαχητής...

Απάντηση στο θέμα
Εκτύπωση
Χρήστες αυτή τη στιγμή: 8332 επισκέπτες - 1 συνδεδεμένοι  
Θέματα που έχω συνεισφέρει ή ακολουθώ
Προβολή

ελπίδα βεριτά
Μέλος

Εγγραφή: 2/11/2015
Δημοσιεύσεις: 19

Δημοσίευση: 16 Οκτωβρίου 2017
Τροποποίηση: 16 Οκτωβρίου 2017

Αφορά: Χρόνιος Πόνος, Χρόνια Κόπωση, Κατάθλιψη, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές του ύπνου

Γεια, είμαι η Ελπίδα.

Αλλά αυτό φαντάζομαι πως ήδη το γνωρίζετε. Όπως και την ιστορία μου. Οι καθημερινές μου σκέψεις τους τελευταίους μήνες ίσως να προδίδουν την αξία του ονόματος που έχω προσδώσει στον εαυτό μου. Οι εναλλαγές διάθεσης είναι τρομακτικά φανερές και το καταθλιπτικό επεισόδιο που περνάω αυτή την περίοδο, κάθε άλλο παρά ελπίδες και αισιοδοξία με έχει γεμίσει. Από την άλλη, όταν αποφάσισα να είμαι η «Ελπίδα», το έκανα για ακριβώς αυτές τις ανυπόφορες καταστάσεις που βιώνω. Για να μπορώ να βασίζομαι σε κάτι -ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι αφηρημένο. Για να σας πω την αλήθεια, όταν βρίσκομαι σε σταθερότητα ψυχιατρικών συμπτωμάτων, λίγο ως καθόλου αναζητώ ανακούφιση μέσα από τη γραφή. Πατάω τόσο γερά στα πόδια μου που δεν έχω την ανάγκη να μοιραστώ. Μόνο να απολαύσω τις μέρες.

Αλήθεια, η μπόρα πέρασε ποτέ ή απλώς έκανε για λίγο στην άκρη για να μου δώσει χρόνο και τώρα ήρθε ξανά στην επιφάνεια? «Δε μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου... δε μπορείτε να με αφήσετε εδώ μόνη μου». Οι φράσεις αυτές έχουν γίνει φωνές στο μυαλό μου κι εγώ συνεχίζω να υποφέρω όσο δε μπορώ να τις διώξω. Πήρα λάθος στροφή και κουτούλησα σε μια σειρά από μεγάλες κοτρόνες. Για μια ακόμη φορά. Αν τις κοτρόνες τις είχε τοποθετήσει κάποιος άλλος σε λάθος σημείο, τότε θα μπορούσα με λίγη υπομονή να τις μετακινήσω και να τις βγάλω από το δρόμο μου. Όμως δεν είναι έτσι. Κάθε κοτρόνα τοποθετήθηκε εκεί για κάποιο λόγο. Ίσως και από εμένα την ίδια. Οι κοτρόνες είμαι εγώ. Κάθε κοτρόνα μου θυμίζει τον αγώνα που εξακολουθώ να δίνω με τον εαυτό μου. Όλες τις μάχες που έδωσα στο παρελθόν αλλά και εκείνες που κάνουν σήμερα αισθητή την παρουσία τους. Είναι οι μνήμες εκείνες που κουβαλάω μαζί μου. Παράξενο, δεν είναι? Κάποια πράγματα που δε μπορούμε να θυμηθούμε και άλλα που δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Αλλά ένας μαχητής δεν είναι μαχητής, εκτός κι αν πολεμάει στις μάχες...όταν τα τείχη πέφτουν.

Είναι τώρα δύο μήνες που βρίσκομαι χωρίς θεραπεία. Όχι από επιλογή, απλά επειδή η διαδικασία είναι χρονοβόρα όταν αναζητάς θεραπευτές σε μια άλλη χώρα. Δύο από τους πιο δύσκολους μήνες της ζωής μου μέχρι και σήμερα κι ωστόσο ούτε για μια στιγμή δεν έχω σκεφτεί να επιστρέψω και να εγκαταλείψω τα όνειρα και τους στόχους μου. Εκείνο όμως που δεν είχα κατανοήσει ποτέ, είναι το φορτίο που σηκώνουν στις πλάτες τους οι σημαντικοί άλλοι που περνούν δίπλα μου ένα επεισόδιο. Μπορούσα να το φανταστώ μονάχα και μέσα από τη φαντασία μου να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Ξέρετε, με την οικογένειά μου ποτέ δεν αισθανόμουν άνετα να μιλήσω για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω και για τα συναισθήματά μου. Πώς να εξηγήσω στη μητέρα μου τη μανιοκατάθλιψη, καθώς με βλέπει να κλαίω και να κουκουλώνομαι στο κρεβάτι όλη την ημέρα?

Η μανιοκατάθλιψη μοιάζει πάντα με τα καρουζέλ που βλέπουμε στο λούνα παρκ. Έχω στη σκέψη μου την εικόνα από τα μικρά παιδιά που κάθονται στα αλογάκια κι εκείνα πηγαίνουν πάνω-κάτω καθώς το καρουζέλ γυρίζει. Η εμπειρία στο λούνα παρκ είναι διασκεδαστική και ευχάριστη. Μόνο που όταν η διάθεσή μου μεταβάλλεται από τον ένα πόλο στον άλλο -από τη μανία στην κατάθλιψη- αυτό το πάνω-κάτω με οδηγεί στο να χάνω πάντα ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Και το βίωμα είναι συχνά οδυνηρό και εξουθενωτικό.

Η μητέρα μου με ρωτάει πώς μπορεί να με βοηθήσει, κι εγώ έρχομαι στη δυσάρεστη θέση να της απαντήσω ότι μόνο εγώ μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα, εκείνη τη στιγμή δε μπορώ να εξηγήσω και σιγά σιγά απομακρύνομαι. Κάπου κρατάω κρυμμένες όλες εκείνες τις λέξεις που ποτέ δε μπορώ να πω. Όταν η κατάθλιψη έρχεται, όλα γίνονται θολά και σκοτεινά. Ποτέ δε της είπα ένα «Σ’αγαπώ μαμά ». Τώρα μου είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ακόμη κι αν αναγνωρίζω στα μάτια της ότι πονάει μαζί με μένα. Κι εκεί που τις τελευταίες μέρες είχα αρχίσει να καταρρέω, βρήκε εκείνη τη δύναμη να μου πει ότι είναι υπερήφανη για μένα και ότι με θαυμάζει για όλο το δρόμο που έχω διανύσει μέχρι τώρα. Έπειτα με αγκάλιασε. Για πρώτη φορά, αφέθηκα κι εγώ στην αγκαλιά της. Ίσως γιατί η αγκαλιά ήταν πάντοτε ένας τρόπος έκφρασης για μένα. Και ξαφνικά δεν ήμουν τόσο ανήμπορη όσο νόμιζα. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι πάντα κάπου εδώ τριγύρω. Άνθρωποι που με έχουν ζήσει στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου αλλά και στις χειρότερες εκφάνσεις μου... κι όμως μένουν.

Υποχώρησαν τα δάκρυα. Ήταν ένα σημάδι του χρόνου. Πρέπει να βγεις από όλο αυτό, σκέφτηκα. Πάψε να κλαις. Πάψε να λυπάσαι. Φόρα τα πιο φανταχτερά σου ρούχα. Φόρα το πιο μεγάλο σου χαμόγελο. Κάνε ακόμη μια στροφή για όσα δεν έχεις ζήσει και μπορεί μια έκπληξη να σε περιμένει στη γωνία..μια έκπληξη που να σημαίνει τη δική σου επιστροφή. Πρέπει να είσαι όμορφη για τις μέρες που θα ‘ρθουν. Να θυμάσαι να είσαι ευγενική με τον εαυτό σου. Να θυμάσαι ότι όλα θα είναι καλά. Είσαι εδώ για να πολεμήσεις τη φωτιά!

Γεια, είμαι η Ελπίδα. Ή μήπως είμαι κι εγώ ένας μαχητής τώρα πια?

Ελπίδα Βεριτά

  • Απάντηση

Απαντήσεις

chr.pap
Μέλος

Εγγραφή: 6/6/2014
Δημοσιεύσεις: 724

#1 Δημοσίευση: 19 Οκτωβρίου 2017

Αγαπητή Ελπίδα,

Είσαι ο μαχητής που με την γραφή του εξαυλώνει την ασθένεια.

  • Απάντηση

ελπίδα βεριτά
Μέλος

Εγγραφή: 2/11/2015
Δημοσιεύσεις: 19

#2 Δημοσίευση: 19 Οκτωβρίου 2017

Αρχική δημοσίευση #1:
Αγαπητή Ελπίδα,Είσαι ο μαχητής που με την γραφή του εξαυλώνει την ασθένεια....

Ευχαριστώ πολύ για το ενθαρρυντικό σχόλιο. Η γραφή με έχει βοηθήσει αρκετά, παράλληλα βέβαια με τη ψυχοθεραπεία, στη διαχείριση της ψυχικής νόσου.

  • Απάντηση

efi4
Μέλος

Εγγραφή: 7/3/2013
Δημοσιεύσεις: 245

#3 Δημοσίευση: 20 Οκτωβρίου 2017
Τροποποίηση: 20 Οκτωβρίου 2017

Καλημέρα και από εμένα Ελπίδα!
Ο τίτλος που έδωσες στο κείμενο σου μου θύμισε ένα αγαπημένο τραγούδι, που ο 8 χρόνος γιός μου το ακούει με μεγάλη προσοχή.

https://www.youtube.com/watch?v=He08ghLwMS4





Ίσως να μην σου αρέσει αυτή η μουσική αλλά τα λόγια είναι για όλους όσους αγωνίζονται κάθε μέρα για την επιβίωση τους. Να είσαι πάντα καλά και να το παλεύεις.

  • Απάντηση
Απάντηση στο θέμα
Menu

Σήμερα στο iatronet.gr

Κατανάλωση γενοσήμων σε Ελλάδα, Ευρώπη, ΗΠΑΚατανάλωση γενοσήμων σε Ελλάδα, Ευρώπη, ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα σε κατανάλωση αντιγράφων φαρμάκων στον κόσμο, με την Ελλάδα να βρίσκεται σε μία από τις τελευταίες ευρωπαϊκές θέσεις. Πρώτη ... Περισσότερα »

Φυσικές λύσεις για τον πονοκέφαλοΦυσικές λύσεις για τον πονοκέφαλο

Μπορείτε να καταπολεμήσετε τον πονοκέφαλο με φυσικούς τρόπους; Η απάντηση είναι θετική. Δείτε πώς.... Περισσότερα »

Πώς να μη σκέφτομαι συνέχεια το φαγητόΠώς να μη σκέφτομαι συνέχεια το φαγητό

Αν υποφέρετε από εκείνη την φωνή στο κεφάλι που ζητά junk food, έχουμε τους τρόπους να την κάνετε να σωπάσει!... Περισσότερα »

Καρκίνος στον οισοφάγο: Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου;Καρκίνος στον οισοφάγο: Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου;

Πώς μπορούμε να μειώσουμε τον κίνδυνο καρκίνου του οισοφάγου; Ποιες αλλαγές πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας;... Περισσότερα »

Video - Η κοινή πορεία ιατρού - ασθενή είναι το μέλλον

O ενημερωμένος ασθενής μπορεί να συμμετέχει στην διαδικασία απόφασης για την θεραπεία του, επισημαίνει ο Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Ασθενών με Αυτοάνοσα Ρευματικά Νοσήματα "ΑΚΕΣΩ", Λεωνίδας Φωτιάδης. ... Δείτε το video

Προβολή
Προβολή
© iatronet.gr 1999-2017  |  Website by Theratron | Ermis Silver Award 2006
europa.eu   digitalplan.gov.gr   ktpae.gr   espa.gr
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης