Εμβάθυνση στην αντιμετώπιση του Τοξικού shock

Η νόσος φαίνεται ότι ανταποκρίνεται πολύ καλά στην επιθετική χορήγηση υγρών, πράγμα το οποίο βοηθά στην συγκράτηση του όγκου. Θα πρέπει να παρακολουθούμε προσεκτικά τα ζωτικά σημεία και την έξοδο των ούρων.

Μέχρι να βγούνε οι καλλιέργειες θα πρέπει να δοθούν ευρέως φάσματος αντιβιοτικά με εμπειρική χορήγηση. Εάν χρειαστεί, αίμα μπορεί να χορηγηθεί, αν και οι σύγχρονες τάσεις είναι να αποφεύγεται η μετάγγιση αίματος, και να αντικαθίσταται από χορήγηση Haemasel. Εάν η ταχεία χορήγηση υγρών δεν καταλήξει σε έξοδο ούρων τουλάχιστον 30 ml, και κατά προτίμηση 50ml ανά ώρα, πράγμα που δείχνει την βελτίωση της σπειραματικής διήθησης, τότε θα πρέπει να μπει ένας καθετήρας της πνευμονικής αρτηρίας, (ή καθετήρας Swan Ganz). Η γυναίκα θα πρέπει να μπει σε εντατική μονάδα, και, μετά την λήψη των αποτελεσμάτων των καλλιεργειών θα πρέπει να της χορηγηθούν τα κατάλληλα αντιβιοτικά ενδοφλεβίως για 10 ως 14 μέρες.

Σε βαριά πάσχουσες γυναίκες, μπορεί να υπάρξει επίσης βλάβη του ενδοθηλίου των τριχοειδών του πνεύμονα, πράγμα το οποίο μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα εξαγγείωση πλάσματος στις κυψελίδες και πνευμονικό οίδημα: δηλαδή το Σύνδρομο Αναπνευστικής Δυσχέρειας των Ενηλίκων. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί να χρειαστεί μηχανικός αερισμός.

Η χορήγηση υδροχλωρικής ντοπαμίνης σε δόση 2-10 microGram/χιλιόγραμμο/λεπτό, αυξάνει τον ΚΛΟΑ. Σε δόση 10-20 microGram/χιλιόγραμμο/λεπτό αυξάνει την αρτηριακή πίεση. Αν η ασθενής δεν ανταποκριθεί στην ντοπαμίνη, μπορεί να την ωφελήσει n dobutamine ή η ισοπροτερενόλη.

Για την πρόληψη της υποξίας χορηγείται οξυγόνο. Σε περίπτωση Συνδρόμου Αναπνευστικής Δυσχέρειας, η χορήγηση οξυγόνου δεν είναι τόσο ωφέλιμη διότι αυτό δεν απορροφάται από τις κυψελίδες εύκολα, οπότε χρειάζεται ενδοτραχειακή διασωλήνωση και μηχανικός αερισμός με θετική πίεση οξυγόνου, πράγμα που μπορεί να σώσει την ζωή της ασθενούς. Μερικοί συνιστούν την χορήγηση κορτικοστεροειδών (μεθυλοπρεδνιζολόνη σε μεγάλες δόσεις).

Κυκλοφορεί και η αντί-ενδοτοξίνη, η οποία είναι μονοκλωνικά αντισώματα ΙgM κατά της ενδοτοξίνης. Η χορήγηση των αντισωμάτων αυτών, θεωρείται ότι βελτιώνει την επιβίωση των γυναικών, όχι όμως όταν αυτές έχουν ήδη μπει σε shock.

O κίνδυνος υποτροπής της νόσου, σε περίπτωση που η ασθενής δεν λάβει κάποιο αποτελεσματικό αντιβιοτικό, μπορεί να φτάνει και το 65%. Τα ποσοστά αυτά διαφέρουν κατά πολύ από συγγραφέα σε συγγραφέα.

Συμπεράσματα

Το Σύνδρομο Ανοσολογικής Ανεπάρκειας (ΑΙDS) προκαλεί γενική πτώση της ανοσολογικής αντίστασης και κατά συνέπεια μειωμένη αντίσταση του οργανισμού στον Χρυσίζοντα Σταφυλόκοκκο. Πρόσφατα αναφέρθηκε ήδη στην Αμερική η πρώτη περίπτωση γυναίκας με AIDS και τοξικό shock, ενώ παλαιότερα αναφέρθηκαν περιστατικά με AIDS και τοξικό shock σε ομοφυλοφιλικούς, αιμορροφιλικούς, ή ναρκομανείς άρρενες ασθενείς.

Έxει επίσης αναφερθεί Σύνδρομο Tοξικού Shock σε γυναίκα με προχωρημένο καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Η γυναίκα αυτή παρουσιάστηκε στο νοσοκομείο με συμπτώματα τοξικού shock. Στην διερεύνηση των συμπτωμάτων αυτών, και κατά την κολπική εξέταση ανευρέθη διηθητικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων με μεταστάσεις στους λεμφαδένες και στους πνεύμονες. Σύνδρομο τοξικού shock έχει επίσης αναφερθεί τελευταία και σε μία 18χρονη νεαρή γυναίκα η οποία υπέστη πλαστική στο στήθος. Η λοίμωξη από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο, προκάλεσε την ανάπτυξη Συνδρόμων Τοξικού Shock.

Στην βιβλιογραφία επίσης αναφέρεται ανάπτυξη τοξικού shock σε περίπτωση ενός παιδιού με εκτεταμένα εγκαύματα.
Πιστεύεται ότι τα παλαιότερα ταμπόν που χρησιμοποιούσαν πολυακρυλικό ραιγιόν, είχαν μεγαλύτερη απορροφητικότητα και κατά συνέπεια ήταν πιο επικίνδυνα για την ανάπτυξη ΤSS. Το Σύνδρομο του Τοξικού Shock έχει ευαισθητοποιήσει τις εταιρείες ταμπόν στην Αμερική και εδώ και 3 χρόνια έχουν σταματήσει την παραγωγή τέτοιων ταμπόν.