Ξεχωριστή ομάδα ασθενών η οποία λόγω της χρόνιας ταλαιπωρίας τόσο των ίδιων των ασθενών όσο και των οικογενειών τους, χρήζει ιδιαίτερης προσέγγισης και αποτελεσματικής οδοντιατρικής φροντίδας.

Αναλόγως με τον βαθμό συνεργασίας του ασθενούς και της πολυπλοκότητας της ειδικής του κατάστασης, η οδοντιατρική αντιμετώπιση γίνεται είτε στο ιατρείο, είτε σε νοσοκομειακό - χειρουργικό περιβάλλον.

 Δύο είναι οι γνώμονες σύμφωνα με τους οποίους προσεγγίζουμε αυτούς τους ασθενείς:

  • η πρόληψη επιπλοκών, της ήδη βεβαρημένης τους κατάστασης με οδοντιατρικής αιτιολογίας πρόσθετο πρόβλημα.

Σε πολλές περιπτώσεις εμφανίζονται επιπλοκές στο στόμα λόγω του νοσήματος ή της απαιτούμενης φαρμακευτικής αγωγής π.χ περιοδοντίτιδα σε άτομα με σύνδρομο Down ή υπερπλασία των ούλων με συνοδή ουλίτιδα σε παιδιά που ακολουθούν αντιεπιλιπτική αγωγή.

Είναι προφανές ότι με την απαιτούμενη οδοντιατρική πρόληψη και θεραπεία οι προαναφερθείσες καταστάσεις είτε καθυστερούν να εμφανιστούν, είτε αν εμφανιστούν ελέγχονται απόλυτα.

  • η άμεση, αποτελεσματική και γρήγορη αντιμετώπιση των υπαρχόντων οδοντιατρικών αναγκών.

Το άτομο με ειδικές ανάγκες, όποιο κι αν είναι το επίπεδο συνεργασίας του, δεν μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία στη έδρα του οδοντιατρείου για δύο ώρες, ούτε σε εφαρμογή αμφίβολων για την αποτελεσματικότητα τους οδοντιατρικών τεχνικών και υλικών.

Η ύπαρξη οδοντικού πόνου για παράδειγμα, μπορεί να προξενήσει αδικαιολόγητα ανήσυχη συμπεριφορά σε άτομα με νοητική στέρηση ή σπασμούς σε άτομα με επιληψία και τα οποία δεν είναι σε θέση να μας το περιγράψουν και να το εντοπίσουν.

Στο πλαίσιο της γρήγορης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης εντάσσεται και το ότι η οδοντιατρική θεραπεία σε ειδικά άτομα με πολλαπλά οδοντιατρκά προβλήματα ή απουσία της όποιας συνεργασίας, γίνεται είτε με γενική αναισθησία, είτε με μέθη.

Στο σημείο αυτό επιβάλλεται η ιεράρχηση των προβλημάτων κι αυτό πολλές φορές είναι εις βάρος της αισθητικής αποκατάστασης του στόματός τους.

Γενικά όμως, στα άτομα με ειδικές ανάγκες ο οδοντιατρικός έλεγχος και η εφαρμογή της όποιας απαραίτητης εξατομικευμένης πρόληψης πρέπει να γίνεται σε τακτά διαστήματα, ενώ απαιτείται συνεχής φροντίδα του στόματός τους από το οικογενειακό περιβάλλον ή τους επιμελητές τους, ακόμα και στις περιπτώσεις που ο ειδικός ασθενής είναι απολύτως ικανός να επιληφθεί της στοματικής του υγιεινής.