Η κύστη κόκκυγος ή τριχοφωλεακό συρίγγιο αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1833 από το Mayo και αμέσως μετά το 1847 μια παρόμοια περίπτωση από τον Anderson. Όπως φαίνεται από τον όρο πρόκειται για συρίγγιο που εντοπίζεται συνήθως στην πτυχή ανάμεσα στους γλουτούς στην περιοχή του κόκκυγα και περιέχει ελεύθερες τρίχες.

Αιτιολογία - Παθογένεια
Αντίθετα με την αρχική εντύπωση ότι πρόκειται για συγγενές συρίγγιο, τη συνέχεια επικράτησε η άποψη της επίκτητης δημιουργίας συριγγίου. Παρόλο που η παθογένεια δεν έχει διευκρινιστεί τελείως, πιστεύεται ότι ελεύθερες τρίχες, που αποπίπτουν κυρίως από το εφηβαίο, συλλέγονται στη μεσογλουτιαία πτυχή και ση συνέχεια εισχωρούν σε διευρυμένους πόρους σμηγματογόνων αδένων της περιοχής.

Η προηγηθείσα φλεγμονή των αδένων με σχηματισμό μικροαποστημάτων και κοιλοτήτων διευκολύνει την είσοδο των τριχών, που στη συνέχεια προωθούνται από την τριβή μεταξύ των δύο γλουτών.

Παθοφυσιολογία σχηματισμού τριχοφωλεακών συριγγίων. Αρχικά σχηματίζονται μικροαποστήματα από φλεγμονή των σμηγματογόνων αδένων της μεσογλουτιαίας σχισμής και στη συνέχεια στις κοιλότητες των χρονίων αποστημάτων, εμβυθίζονται ελεύθερες τρίχες.

Κλινική Εικόνα
Η πάθηση εμφανίζεται συνήθως σε νεαρά αγόρια μετά την εφηβεία, χαρακτηριστικά δασύτριχα. Σπανιότερα εμφανίζεται και σε γυναίκες της ίδιας περίπου ηλικίας (μέσος όρος 21 έτη).

Οι ξανθές γυναίκες σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζουν κύστη κόκκυγος. Η κύστη που δεν έχει δώσει επιπλοκές ελάχιστα ενοχλήματα προκαλεί. Συχνά η ύπαρξή της γίνεται αντιληπτή από τη ρύπανση του εσώρουχου με οροαιματηρό υγρό. Σε περίπτωση φλεγμονής τα συμπτώματα είναι έντονα, με πόνο στη κοκκυγική περιοχή και ίσως πυρετό.

Η αυτόματη διάνοιξη του αποστήματος οδηγεί σε υποχώρηση των συμπτωμάτων, για να επανεμφανιστούν σε ανύποπτο χρόνο. Η διάνοιξη μπορεί να γίνει και χειρουργικά.

Θεραπευτική Αντιμετώπιση
Η οριστική θεραπεία της κύστης κόκκυγος είναι η χειρουργική αφαίρεση. Συχνότερα χρησιμοποιούνται η κλειστή ή η ανοικτή μέθοδος, ενώ κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλες όπως η συριγγοτομή κά.

Η επιλογή της κατάλληλης μεθόδου είναι αντικείμενο συζήτησης με τον θεράποντα χειρουργό.