Τα πάρκα ρεφλεξολογίας, είναι χώροι που προσφέρουν στον άνθρωπο μια καινούργια, διαφορετική από τις συνηθισμένες, μορφή φυσικής δραστηριότητας.

Μέσα στα πάρκα ρεφλεξολογίας, μπορεί ο καθένας μας, ενώ απολαμβάνει ένα περίπατο στη φύση, να βελτιώνει αποτελεσματικά τη φυσική του κατάσταση και την υγεία του γενικότερα.

Πώς ξεκίνησαν τα ρεφλεξολογικά πάρκα

Μια ‘ιδιόρρυθμη’ καθημερινή συνήθεια πολλών Κινέζων-κυρίως ηλικιωμένων-, έγινε γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο πριν από λίγα χρόνια, και αυτή η δραστηριότητά τους, ήταν που προκάλεσε το ενδιαφέρον για την κατασκευή στη συνέχεια, οργανωμένων ρεφλεξολογικών πάρκων σε αρκετές χώρες μέχρι σήμερα.

Κάθε πρωί, για μισή ώρα περίπου, πολλοί Κινέζοι συνηθίζουν να περπατούν δίχως παπούτσια πάνω στις ανομοιογενείς επιφάνειες των λιθόστρωτων δρόμων της περιοχής τους.

Πατώντας με τα γυμνά πέλματά τους, πάνω στις ποικιλότροπες γωνίες και εξοχές της αδρής επιφάνειας του λιθόστρωτου, διεγείρουν με το βάδισμα όλα σχεδόν τα ρεφλεξολογικά σημεία που υπάρχουν στο πέλμα.

Οι Κινέζοι λοιπόν, μ’ αυτό το καθημερινό βάδισμά τους δίχως παπούτσια, προσφέρουν στον εαυτό τους μια φυσική αγωγή ρεφλεξολογίας.

Πριν 10 χρόνια περίπου, οι υπεύθυνοι ενός εργοστασίου στην Κίνα, εμπνεόμενοι πιθανώς από αυτή τη συνήθεια των απλών ανθρώπων, πειραματίστηκαν με την αποτελεσματικότητα της Ρεφλεξολογίας στην αποδοτικότητα της εργασίας, με τον εξής τρόπο:

Στο χώρο που χρησιμοποιείτο από τους εργαζόμενους για το διάλειμμά τους, διαμόρφωσαν σε μία περιοχή του ένα ‘ρεφλεξολογικό μονοπάτι’. Μία διαδρομή δηλαδή, όπου το έδαφος αποτελείτο από διάφορα φυσικά υλικά, σε ποικίλες μορφές, τοποθετημένα με προσεκτικά μελετημένες τεχνητές εναλλαγές.

Το ρεφλεξολογικό μονοπάτι, φτιάχτηκε από πέτρες, λιθαράκια, λάσπη, ξύλα, κλαδιά, νερό μέσα σε τεχνητές μικρές εσοχές, άμμο κ.ά.

Οι μισοί εργαζόμενοι συνέχισαν να περνούν το διάλειμμά τους με τον τρόπο που συνήθιζαν, ενώ οι άλλοι μισοί, την ώρα αυτή την περνούσαν βαδίζοντας με γυμνά πέλματα πάνω στο ρεφλεξολογικό μονοπάτι.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, έκπληκτοι οι υπεύθυνοι διαπίστωσαν ότι, οι εργαζόμενοι που καθημερινά βάδιζαν στο ρεφλεξολογικό μονοπάτι, αφ’ ενός μεν ήταν πολύ πιο αποδοτικοί στην εργασία τους, αφ’ ετέρου δε, απουσίαζαν για λόγους υγείας αισθητά λιγότερο από τους υπόλοιπους.

Έτσι, το πρώτο ρεφλεξολογικό μονοπάτι ήταν πλέον γεγονός και η ιδέα της δημιουργίας ρεφλεξολογικών πάρκων άρχισε να γίνεται ελκυστική.

Πού έχουν κατασκευαστεί ρεφλεξολογικά πάρκα

Σε αρκετές χώρες σήμερα, μέσα σε υπάρχοντες χώρους αναψυχής, έχουν κατασκευασθεί, οργανωμένα πλέον και με πολύ προσεκτικό σχεδιασμό, ρεφλεξολογικά μονοπάτια μήκους 2-3 χιλιομέτρων το καθένα.

Τα πρώτα ρεφλεξολογικά πάρκα κατασκευάστηκαν στην Κίνα. Μετά την Κίνα και σχεδόν ταυτόχρονα, ρεφλεξολογικά πάρκα δημιουργήθηκαν στην Ταιβάν, στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη και στην Ιαπωνία.

Το 2004 ακολούθησε το πρώτο ρεφλεξολογικό πάρκο στις Ηνωμένες Πολιτείες, και συγκεκριμένα μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου Μπάστιρ, στο Σιάτλ.

Οι υπεύθυνοι του Πανεπιστημίου διατείνονται ότι, το τακτικό βάδισμα πάνω στο ρεφλεξολογικό μονοπάτι αποτελεί μια αποτελεσματική μορφή προληπτικής ιατρικής, έχουν δε ονομάσει το μονοπάτι ‘Δρόμο της Υγείας’.

Στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τα τελευταία χρόνια, τα ρεφλεξολογικά πάρκα όχι μόνο κατασκευάζονται το ένα μετά το άλλο, αλλά αναφέρονται μαζί με τα άλλα αξιοθέατα στους ταξιδιωτικούς οδηγούς των περιοχών όπου υπάρχουν.

Ρεφλεξολογικά πάρκα και βελτίωση της υγείας

Εντυπωσιακά ευρήματα για τα οφέλη στην υγεία από το βάδισμα πάνω σε ένα ρεφλεξολογικό μονοπάτι, δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο περιοδικό ‘Journal of the American Geriatrics Society’, μετά από μελέτη του Ερευνητικού Ινστιτούτου του Όρεγκον (ORI).

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε άτομα ηλικίας 60 ετών και πάνω. Η σημαντικότερη διαπίστωση ήταν ότι, στα άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση, μετά από περπάτημα 1 ώρας, 3 φορές την εβδομάδα και για 16 εβδομάδες, η πίεσή τους μειώθηκε σημαντικά.

Τα οφέλη στην υγεία του ανθρώπου, όταν αυτός περπατά δίχως παπούτσια σε ανομοιογενές έδαφος (ακρογιαλιά, δάσος κ.τ.λ.), έχουν πολλαπλά μελετηθεί και διαπιστωθεί, πολύ πριν από τη δημιουργία των ρεφλεξολογικών πάρκων.

Ενδεικτικά, μπορούν να αναφερθούν τα εξής:

  • Το βάδισμα με γυμνά πέλματα δυναμώνει με ήπιο και φυσικό τρόπο όλους τους μύες, τους τένοντες και τους συνδέσμους των ποδιών. Έτσι, τα πόδια ασκούνται, δυναμώνουν και αποκτούν ωραιότερο σχήμα.
  • Καθώς ο άνθρωπος βαδίζει απαλλαγμένος από τα σκληρά κλειστά παπούτσια, ‘ξαναθυμάται’ το φυσικό τρόπο βάδισης. Σε κάθε πάτημά του, στέλνει και μοιράζει το βάρος του σώματός του σωστά και όχι όπως θα εξαναγκαζόταν να κάνει αν φορούσε ψηλά τακούνια για παράδειγμα.
  • Ο φυσικός τρόπος βάδισης ανακουφίζει τη σπονδυλική στήλη και της προσδίδει ευλυγισία.
  • Βοηθά στην αποφυγή εκφυλισμού των μεσοσπονδύλιων δίσκων καθώς η θρέψη και η αιμάτωσή τους είναι συνυφασμένη με την κίνηση του σώματος.
  • Προλαμβάνει προβλήματα φλεβίτιδας, καθώς βοηθά τους μύες των ποδιών στη διαδικασία άντλησης του αίματος προς την καρδιά.
  • Η εστίαση της προσοχής στο πού και πώς πατά ο άνθρωπος καθώς βαδίζει, δίχως το ‘ασφαλές’ κλειστό παπούτσι, όσο κι αν αρχικά φαίνεται μια απλή διεργασία, εν τέλει βοηθά σημαντικά τη δυνατότητα νοητικής συγκέντρωσης και αντίληψης, καθώς και τη βελτίωση της ισορροπίας και του συντονισμού κατά την κίνηση.

Εκτός των παραπάνω, έχουν επίσης διαπιστωθεί η βελτίωση της ποιότητας του ύπνου καθώς και η σημαντική μείωση του άγχους.

Σωματική και ψυχική ανακούφιση προσφέρει επομένως η τακτική βόλτα μέσα σε ένα ρεφλεξολογικό πάρκο.

Κι όταν δεν είναι εφικτή η προσέγγιση ενός τέτοιου πάρκου, ένα αυτοσχέδιο μικρό ρεφλεξολογικό μονοπάτι στον κήπο του σπιτιού, φτιαγμένο με μεράκι και φυσικά με προσοχή ώστε να είναι ασφαλές (δίχως πολύ αιχμηρές πέτρες κ.ά.), μπορεί κι αυτό να προσφέρει ανάλογη χαρά και όφελος στην υγεία.