Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014, 13:59
Γυναίκα, 27 χρονών, 80 κιλά, 178 ύψος

Ιστορικό

Γεια σας, Μετά από 27 χρόνια ζωής έχω καταφέρει να κάνω μία δουλειά που δεν μου αρέσει, να έχω έναν μισθό που απλά δεν μου φτάνει παρόλες τις θυσίες, να ζω σε μία πόλη που κάθε μέρα με τρώει, να έχω μία σύντροφο που κατά την γνώμη μου δεν με νοιάζεται, οι γονείς μου να είναι απλά στον κόσμο τους και να μην βλέπω καμία προοπτική σε τίποτα. Πρόσφατα όλο αυτό άρχισε να εκδηλώνεται και σωματικά με διάφορα θέματα υγείας. Νιώθω κουρασμένος από όλους και από όλα. Σκέφτομαι τις προοπτικές που είχα όταν ήμουν 18 και δε μπορώ να καταλάβω πως έφτασα εδώ. Νιώθω κομπάρσος στη ζωή μου και δε ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα να αντέχω. Κάθε πρωί που ξυπνάω σκέφτομαι την φυγή αλλά δε έχω και που να πάω. Νιώθω

Ερώτηση

άσχημα για αυτό που έχω καταλήξει να ζω και δεν είμαι καθόλου περήφανος για μένα. Ένας φίλος με ρώτησε πότε ήμουν τελευταία φορά ευτυχισμένος και μετά από σκέψη θυμήθηκα ΗΤΑΝ ΤΟ 2002. Τι κάνουμε σε τέτοια περίπτωση, πως μπορούμε να κάνουμε μία νέα αρχή στη σημερινή εποχή που δεν σου δίνει χώρο να κινηθείς? Αλλά και πως αποκτά κάποιο νόημα η ζωή όταν έχεις ήδη αρχίσει να νιώθεις ότι όλο αυτό το παιχνίδι δεν έχει πλάκα αλλά δεν είναι και στο χέρι σου να το αλλάξεις. Ευχαριστώ.