Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010, 13:14Γυναίκα, 28 χρονών, 75 κιλά, 172 ύψος
Ιστορικό
Χαιρεται. Πριν 11 χρονια εχασα απο καρδιακο επεισωδιο τον πατερα μου. Απο τοτε ολη μου η ζωη αλλαξε απο την μια μερα στην αλλη. Κληθηκα να μεγαλωσω αποτομα και απο τοτε εβλεπα οι μασκες να πεφτουν η μια μετα την αλλη. 19χρονων πηγα φανταρος. Καθε αντρας που υπηρετησε καταλαβαινει οτι η μερα της ορκομωσιας ειναι η πιο σημαντικη. Εκεινη την μερα ημουν μονος. Μονος μεχρι να απολυθω. Η μητερα μου εν ζωη. Ηθελα ενα στηριγμα αλλα δεν το εβρισκα πουθενα. Πριν 2χρονια ειχα ενα εργατικο ατυχημα που γλυτωσα απο θαυμα και κανεις απο τους ”φιλους” μου δεν ηρθε να με δει. Με πειραξε απιστευτα και αφου τους μιλησα για τελευταια φορα, τους διεγραψα. Προπερσυ κηδεψαμε τον παππου, πατερα του πατερα μου.
Ερώτηση
Δεν παω στα μνηματα εδω και εναμισυ χρονο. Οταν βλεπω ο παππους 91 και διπλα ο πατερας μου 52, με πιανει οργη. Ειμαι πιο μονος απο ποτε. Σε καθε γιορτες, θελω να φυγω μακρια να μην βλεπω ανθρωπο, να εξαφανηστω απο προσωπου γης! Πως μπορω να τα αλλαξω ολα αυτα? Να πατησω τον διακοπτη και να σβησουν?
Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010, 13:14
Καλησπέρα σας. Έχετε ζήσει πραγματικά πολύ δύσκολες καταστάσεις και κάτι το οποίο δεν αναφέρετε ιδιαίτερα, αλλά πιθανά έχει επιδράσει σημαντικά σε εσάς, είναι η σχέση με την μητέρα σας. Το πως μας έχει φερθεί το κοντινό μας περιβάλλον, από μικρή ηλικία, διαδραματίζει τεράστιο ρόλο, στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, στις σκέψεις που κάνουμε δηλαδή σχετικά με την “αξία“ του εαυτού μας. Οι σκέψεις αυτές, θα τις λέγαμε “νοητικά σχήματα“, καθώς έχουν παγιωθεί στον χρόνο, επηρεάζουν ως φυσικό επακόλουθο την συναισθηματική μας διάθεση. Κατανοώ την απογοήτευση, τον θυμό που πιθανά νιώθετε, θα αρχίσετε όμως να απολαμβάνετε την ζωή, είμαι βέβαιος, δημιουργώντας με τον χρόνο την δική σας οικογένεια. Άμεσα όμως προτείνω, καθώς τώρα μόνος σας, δεν είναι τόσο εύκολο να ξεπεράσετε την καταθλιπτική διάθεση, να πάρετε κάποιες κατευθύνσεις σε προσωπική επαφή με ειδικό. Το κλίμα των εορτών, καθώς περνά σε όλους τους ανθρώπους, ένα μήνυμα “υποχρεωτικής χαράς“, ότι “οπωσδήποτε“ πρέπει να περάσουμε καλά αυτές τις μέρες, “οξύνει“ η δημιουργεί μεγαλύτερη μελαγχολία. Αυτό που πρέπει να πείτε στον εαυτό σας, είναι ότι τον επόμενο χρόνο θα είστε πολύ καλύτερα και να πάρετε την απόφαση να κάνετε το βήμα που σας πρότεινα, ακόμη και σε ειδικό που ανήκει στο δημόσιο σύστημα υγείας, αν το οικονομικό θέμα σας εμποδίζει. Είμαι βέβαιος ότι πολύ σύντομα θα νιώθετε πολύ καλύτερα.