Ιστορικό
Από μικρή είχε φοβερά σκαμπανεβάσματα στην ψυχολογία μου και αυτό είχε αντίκτυπο στο βάρος μου. Θεωρώ πως με βρίσκουν εύκολο θύμα και όποιος έχει νεύρα για κάτι άλλο ξεσπάει πάνω μου.Μετά εγώ κλαίω απαρηγόρητη, βρίζω,φωνάζω,κρατάω μούτρα,μετά όλα καλά.Και ξανά μανά από την αρχή.Θυμώνω με τον εαυτό μου που είμαι υπερευαίσθητη.Γιατί να πληρώσω εγώ την κακιά μέρα κάποιου?Γιατί πρέπει συνέχεια εγώ να βρίσκω δικαιολογίες,π.χ. η μητέρα μου με πλήγωσε και μου μίλησε έτσι,γιατί είχε άγχος για κάτι άλλο?
Ερώτηση
Φυσικά και αμύνομαι,αλλά μετά νιώθω τύψεις.Γιατί πρέπει να είμαι χαρούμενος,όταν είναι κι ο άλλος χαρούμενος?Ή αντίστοιχα:γιατί όταν κάποιος έχει πρόβλημα,να τα βγάζει πάνω μου και να νιώθω κι εγώ απαίσια?Ακόμα και να περάσει ένα 6μηνο και να τα έχουμε βρει,εγώ πάντα θα ξεχνάω αυτό που μου είπε.Δεν μπορώ να ξεχάσω εύκολα και μου μένει μέσα μου.Και μετά γίνεται έκρηξη.Μετά πάλι νιώθω τύψεις,πάλι κλάμματα,πάλι σοκολάτα...Φαύλος κύκλος.
Βακόνδιος Νικόλαος