Το Βήμα του ΑσθενήΓενικές ΣυζητήσειςΠροσωπική Ιστορία

Μια μαρτυρία ασθενούς διαφορετική από τις άλλες

Απάντηση στο θέμα
Εκτύπωση
Χρήστες αυτή τη στιγμή: 8292 επισκέπτες - 0 συνδεδεμένοι  
Θέματα που έχω συνεισφέρει ή ακολουθώ
Προβολή

Διαχειριστής
Διαχειριστής

Εγγραφή: 1/6/2013
Δημοσιεύσεις: 1056

Δημοσίευση: 30 Οκτωβρίου 2015

Αφορά: Κατάθλιψη, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές του ύπνου

” Ένα παιχνίδι με φούσκες ”


Συχνά πιάνουμε τους εαυτούς μας να παρακολουθούμε μια ταινία δράσης στην τηλεόραση – και εκείνο που σκεφτόμαστε είναι ότι όσο περίπλοκο κι αν είναι το σενάριο σε κάθε ταινία, ο πρωταγωνιστής πάντα τα καταφέρνει στο τέλος. Στις ταινίες της ζωής μου,ο ρόλος μου δεν ακολουθούσε αυτή την πορεία όσο πρωταγωνιστικός κι αν ήταν. Ή μήπως τελικά την ακολουθούσε περισσότερο από όσο πίστευα εγώ?

Θυμάμαι ήμουν μικρή ακόμη όταν ξεκίνησαν τα μεγάλα προβλήματα. Θα έλεγα ότι είχα μια ομαλή πορεία στη ζωή μου μέχρι τότε – φίλους, βόλτες, αθλητισμό- χωρίς μεγάλες εξάρσεις. ’Ωσπου ξεκίνησε ο ενθουσιασμός... Ένας ενθουσιασμός που ποτέ δε μπορούσα να φέρω σε ισορροπία. Ήταν ενθουσιασμός για μια καινούρια γνωριμία,που εξελισσόταν όμως σε συναισθηματική εξάρτηση. Μου άρεσε να είμαι το επίκεντρο της προσοχής, κάτι που δε ήταν δύσκολο να πετύχω με τις ικανότητες μου. Ωστόσο αυτή η επιθυμία μου άρχισε να γίνεται πολύ έντονη. Δεν ήθελε ιδιαίτερη σκέψη μέχρι να ξεκινήσω να φέρνω τον εαυτό μου σε δύσκολη κατάσταση για να κερδίζω περισσότερη προσοχή. Κλάματα, ψέμματα... όλα έμοιαζαν θεμιτά.
Ένα τηλεφώνημα στην οικογένεια μου ήταν αρκετό για να με οδηγήσει στην απογοήτευση και το αίσθημα της προδοσίας. Ήταν όμως προδοσία? Μάλλον ήταν αγωνία κι ενδιαφέρον.

Η αλήθεια είναι ότι δε μπορείς εύκολα να νιώσεις την αγάπη των άλλων όταν εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου. Και αυτό ήταν ένα κομμάτι που έλειπε από εμένα.

Ο καιρός περνούσε και ο ενθουσιασμός εμφανιζόταν ανά διαστήματα. Πάντα απέναντι σε άτομα που συνήθιζα να ονομάζω τους σημαντικούς άλλους. Ήταν δασκάλες,άτομα που θαύμαζα ή ακόμη και μία ερωτική σχέση. Βέβαια οι σχέσεις δε κρατάνε για πάντα – ειδικά σε αυτές τις ηλικίες. “Κάθε τέλος είναι και μια καινούρια αρχή”, λένε. Μόνο που το τέλος αυτών των σχέσεων με οδηγούσε σε μια αρχή που κάποιες στιγμές θα ευχόμουν να μην είχε έρθει ποτέ.

Ήμουν πάντα ένας μοναχικός άνθρωπος. Όμως ήταν νύχτες που η ιδέα του να μένω μόνη με τον εαυτό μου με τρόμαζε. Και όταν έχανα την προσοχή που είχα τότε οι νύχτες αυτές γίνονταν πιο μεγάλες και πιο δύσκολες. Κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ένιωθα δυσάρεστα. Ένιωθα άσχημη, κακιά, αποτυχημένη. Γέμιζα απογοήτευση, κάθε μέρα και λίγη απογοήτευση παραπάνω.

Ώσπου μια μέρα πήρα κάμποσα φάρμακα που βρήκα σε ένα ντουλάπι και αφέθηκα να πεθάνω. Θυμάμαι τους γονείς μου που με πήγαν στο νοσοκομείο μέσα στην αγωνία και την αναστάτωση. Έμεινα εκεί για δυο μέρες περίπου, δυο μέρες με ανάμεικτα συναισθήματα.

Με τους γονείς μου ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα κοντά. Θεωρούσα ότι θα τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουν τι μου συμβαίνει και κρατούσα απόσταση. Δε θα ξεχάσω όμως ποτέ τον πόνο στα μάτια του πατέρα μου - τόσο ερεθισμένα από τα δάκρυα- το βλέμμα της αδερφής μου και την απεγνωσμένη προσπάθεια της μητέρας μου να μάθει τι με οδήγησε σε αυτή την κατάσταση.

Ήξερα πως μετά το νοσοκομείο,η ζωή μου δε θα ήταν ποτέ η ίδια. Σύντομα με πήγαν σε ψυχολόγο. Δεν ήθελα να πηγαίνω, ωστόσο τότε δεν ήξερα πως εκείνη θα με βοηθούσε τόσο ώστε να είμαι σήμερα σε θέση να γράφω αυτό το κείμενο. Για ένα μεγάλο διάστημα της έλεγα ψέματα. Δεν ήμουν συνεργάσιμη ούτως ώστε να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε μαζί τις δυσκολίες μου. Ο ενθουσιασμός μου αλλά και η εξάρτηση που τον ακολουθούσε δεν έπαψαν να εμφανίζονται. Μόνο που η εξάρτηση έγινε σύντομα αυτοκαταστροφική. Η χαρά μου ήταν εμφανής όποτε άρχιζε ο ενθουσιασμός και τότε εμφανιζόταν η μεγάλη μου ανάγκη για προσοχή.

Όταν προσπαθώ να εξηγήσω αυτή την ανάγκη,σκέφτομαι εκείνο το παιχνίδι που είχαμε μικροί... που φυσούσαμε και έβγαζε φούσκες. Όσο πιο μεγάλη ήταν η φούσκα τόσο μεγαλύτερη ήταν και η χαρά μας. Μόνο που με κάποια “παιχνίδια” πρέπει να προσέχεις λίγο περισσότερο. Αν η ζωή ήταν σαν αυτό το παιχνίδι, που μπορείς με το χέρι σου να σκάσεις καθεμία από τις φούσκες μικρές και μεγάλες... και μετά να φυσήξεις και να φτιάξεις πάλι καινούριες, τότε ίσως να ήταν όλα πιο εύκολα. Όμως δεν είναι. Όταν αυτή η ανάγκη κάνει τον κύκλο της, στο τέλος της δε μπορώ ποτέ να αλλάξω τις δύσκολες στιγμές που έχει προκαλέσει και στη θέση τους να βάλω καινούριες.

Αν και οι άνθρωποι της ζωής μου ήταν εκεί για μένα - παρά τις δυσκολίες που προκαλούσα. Ωστόσο τα πράγματα δυσκόλεψαν. Λίγο η κακή διάθεση που με συνόδευε για μεγάλο διάστημα, λίγο και ο αυτοτραυματισμός που ακολούθησε ήταν αρκετά για να αποφασίσουν να με πάνε σε μία ψυχίατρο. Μου έγραψε φάρμακα κι όταν ρώτησα τη μαμά μου τι έχω μου απάντησε πως έχω κατάθλιψη. Έπαιρνα την αγωγή για αρκετό καιρό και μετά τη σταμάτησα κατόπιν συνεννόησης με τη γιατρό.

Πέρασε ο καιρός, πέρασαν λίγα χρόνια και πλέον απολάμβανα τη φοιτητική μου ζωή. Όμως ο Σεπτέμβρης με βρήκε σε δύσκολη κατάσταση. Ένα βράδυ άρχισα πάλι να αυτοτραυματίζομαι. Όχι τόσο βαθιά ώστε να σκοτώσω τον εαυτό μου, αλλά αρκετά έντονα ώστε να ηρεμήσω τον πόνο που ένιωθα μέσα μου. Η ψυχολόγος με παρέπεμψε σε έναν καλό ψυχίατρο,ο οποίος μου έγραψε φάρμακα. Στο χαρτί της συνταγής η διάγνωση έγραφε: “διπολική διαταραχή” ή όπως θα έλεγαν παλιότερα, “μανιοκατάθλιψη”.

Δεν περίμενα ότι η ονομασία μιας διαταραχής θα με γέμιζε τόσα αρνητικά συναισθήματα. Καθόμουν σε ένα παγκάκι και αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε ποτέ κανείς να αγαπήσει μια κοπέλα που έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι απαισιόδοξη και αυτοκαταστροφική. Η αγωγή με βοήθησε να αρχίσω να κοιμάμαι και να είμαι πιο ήρεμη. Όμως η διάγνωση δε μπορούσε να εξηγήσει αυτή την ανάγκη μου που με οδηγούσε κάθε φορά και σε πιο ακραίες καταστάσεις.

Επισκέφτηκα μία άλλη ψυχίατρο ελπίζοντας ότι θα μπορέσω να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Θυμάμαι ότι στο πρώτο ραντεβού η διάθεσή μου ήταν σταθερή και μπορούσα με ευκολία να περιγράψω τις εμπειρίες μου. Λίγες μέρες αργότερα, έπεσα στα πατώματα. Βούτηξα πάλι σε όλον αυτόν τον ενθουσιασμό χωρίς καν να σκεφτώ πως αν χωθώ πολύ βαθιά στο τέλος δε θα μπορέσω να ξεφύγω. Το επόμενο ραντεβού στη γιατρό ήταν τελείως διαφορετικό.Τα φάρμακα άλλαξαν και αυξήθηκαν. Μαζί με τα φάρμακα άλλαξε και η διάγνωση. Έμαθα ότι πάσχω από “διπολική διαταραχή και διαταραχή προσωπικότητας”. Είχα φέρει τον εαυτό μου σε τέτοια κατάσταση που δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω να σηκωθώ και να το αντιμετωπίσω.

Αλλά και πάλι οι μέρες πέρασαν. Όπως ακριβώς συνέβαινε κάθε φορά από τότε που ήμουν ακόμη μικρή. Με μία μεγάλη διαφορά: τώρα ήξερα τι έχω.

Ίσως είχε έρθει η στιγμή,που έπρεπε να σταματήσω να είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου... που έπρεπε να σταματήσω να θέλω να του κάνω κακό και να αρχίσω να τον φροντίζω λίγο περισσότερο. Ίσως είχε έρθει η στιγμή που έπρεπε να συγχωρήσω τον εαυτό μου,γιατί απλώς κάποια πράγματα δε μπορούν ποτέ να είναι όπως θα ήθελα να είναι. Και αυτό ίσως δεν είναι και τόσο κακό τελικά. Άρχισα να δείχνω την αγάπη μου μέσα από κάρτες, μέσα από μία σφιχτή αγκαλία, μέσα από ένα “συγγνώμη” για το κακό που έχω προκαλέσει όσες φορές δεν ήμουν καλά. Αντί να πέφτω με τα μούτρα και να ζητάω προσοχή και αντί να αναρωτιέμαι γιατί όλοι φεύγουν και γιατί δε με αγαπούν, άρχισα να σκέφτομαι ότι για να νιώσω την αγάπη τους ίσως πρέπει πρώτα εγώ να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Όλοι έχουν μια στιγμή στη ζωή τους που νιώθουν ότι έχουν χάσει τα πάντα. Εγώ ένιωθα έτσι τις περισσότερες στιγμές της ζωής μου. Σήμερα που γράφω αυτό το κείμενο, είναι ακόμη πολλές οι στιγμές που υποφέρω και γίνομαι αυτοκαταστροφική. Η γιατρός και η ψυχολόγος μου είναι δίπλα μου σε κάθε φάση που νιώθω ότι δεν έχω τη δύναμη να ξεπεράσω μόνη και μου θυμίζουν ότι τελικά μπορώ να αντέξω. Και πράγματι, μπορώ να αντέξω!

Ακόμη κι αν κάποιες φορές είμαι στα πάνω μου και κάποιες πέφτω πολύ – όλοι πέφτουμε εξάλλου κάπου κάπου. Όμως πέφτουμε για κάποιον λόγο και αυτός ο λόγος είναι ότι πέφτουμε για να σηκωθούμε ξανά, πιο δυνατοί.

” Ελπίδα Βεριτά ”

  • Απάντηση

Απαντήσεις

tired
Μέλος

Εγγραφή: 21/11/2014
Δημοσιεύσεις: 1194

#1 Δημοσίευση: 30 Οκτωβρίου 2015

Ομολογουμένως μια εντυπωσιακή κατάθεση ψυχής. ’Εχω την αίσθηση ότι πολλά προβλήματα πηγάζουν από την κοινωνική δομή και τις αρχές που καλλιεργούνται στην οικογένεια και το σχολείο. Οι άνθρωποι δεν είναι παρά τα θύματα των παρορμήσεων που η ίδια η κοινωνία καλλιεργεί με τον ανταγωνισμό και την σύγκριση. Κανένα συναίσθημα δεν είναι τυχαίο. Προέρχεται από τις παρεμβάσεις που υφίσταται το άτομο κατά την διάρκεια της ζωής του. Και αυτές οι παρεμβάσεις είναι ενίοτε καταστροφικές. Όμως υπάρχει ελπίδα. Αν στραφούμε μέσα μας, θα βρούμε αστεείρευτες ανεκμετάλλευτες δυνάμεις. Μια κίνηση είναι μόνο, μια απλή αναζήτηση των κρυφών δυνατοτήτων μας ειδικά τις νύχτες. Σαν το κρυφό σχολειό πολύτιμη.

  • Απάντηση

λάκης
Μέλος

Εγγραφή: 17/2/2014
Δημοσιεύσεις: 46

#2 Δημοσίευση: 30 Οκτωβρίου 2015

Πολύ συγκινητική η ιστορία σου Ελπίδα όπως και τόσες άλλες με παρόμοια θέματα και μπράβο που την έγραψες δημόσια γιατί σίγουρα θα βοηθήσει και άλλους.

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι μπόρεσες να δεις το πρόβλημα στα μάτια και άφησες τους κοντινούς σου ανθρώπους να σε βοηθήσουν έστω και μετά από τις δυσκολίες που αντιμετώπισες.

Εύχομαι κουράγιο σε όλους τους γύρω μας που αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις τις οποίες οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να καταλάβουμε.

  • Απάντηση

chr.pap
Μέλος

Εγγραφή: 6/6/2014
Δημοσιεύσεις: 918

#3 Δημοσίευση: 30 Οκτωβρίου 2015

Και από μένα ένα ”μπράβο” αγαπητή Ελπίδα που με τον τρόπο σου βοηθάς και άλλους να βγάλουν προς τα έξω τα προβλήματά τους και να αναζητήσουν λύσεις!

  • Απάντηση

ελπίδα βεριτά
Μέλος

Εγγραφή: 2/11/2015
Δημοσιεύσεις: 19

#4 Δημοσίευση: 2 Νοεμβρίου 2015

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σας...
...μου δίνουν δύναμη για τη συνέχεια.

Να είστε καλά!

  • Απάντηση

Διαχειριστής
Διαχειριστής

Εγγραφή: 1/6/2013
Δημοσιεύσεις: 1056

#5 Δημοσίευση: 2 Νοεμβρίου 2015

Αρχική δημοσίευση #4:
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σας......μου δίνουν δύναμη για τη συνέχεια.Να είστε καλά! ...

Eλπίδα,

Καλώς ήρθες στην παρέα μας. Μετά τα υπέροχα κείμενά σου, ελπίζουμε να συνδράμεις περαιτέρω με τα σχόλιά σου στις συζητήσεις του Βήματος.

Ο τόπος αυτός είναι ανοιχτός για όλους!

  • Απάντηση

tired
Μέλος

Εγγραφή: 21/11/2014
Δημοσιεύσεις: 1194

#6 Δημοσίευση: 2 Νοεμβρίου 2015

Αρχική δημοσίευση #4:
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σας......μου δίνουν δύναμη για τη συνέχεια.Να είστε καλά! ...

Και από μένα ένα θερμό καλωσόρισμα σε εσένα Ελπίδα. Μέσα από το Βήμα του Ασθενή, θα μπορούμε να κουβεντιάζουμε και να ανταλλάσσουμε εμπειρίες. Μην πτοείσαι. Εξάλλου όλοι μας αντιμετωπίζουμε σοβαρές καταστάσεις. Με το συνεχές ψάξιμο όμως, στο τέλος βγαίνουμε νικητές!

  • Απάντηση

μαιρη43
Μέλος

Εγγραφή: 6/6/2014
Δημοσιεύσεις: 81

#7 Δημοσίευση: 2 Νοεμβρίου 2015

Εκτός από το μπράβο Ελπίδα, αυτό που έχω να σου πω είναι ότι το πρώτο σημαντικό βήμα που έκανες είναι ότι δεν τους αποδόμησες όλους, αλλά κάποιους δικούς σου, τη γιατρό και την ψυχολόγο σου, τις άφησες και τις αφήνεις να σε βοηθούν και αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο βήμα για τη επόμενη καλή φάση της ζωής σου. Ποια? Να μπορείς να σηκωθείς μία μέρα, μόνη σου, να νιώσεις σίγουρα ποιο δυνατή και τότε να πας να πεις ένα καφέ μαζί τους και σαν φίλες σου να τις πεις ότι αυτή τη φορά, ας είναι και μία μόνο για αρχή, τα έβγαλες μόνη σου πέρα. Το αξίζεις και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις. Γιατί? Γιατί έσπασες πολλά κοινωνικά ταμπού, όπως το ότι ζήτησες βοηθεια από ψυχίατρο και ψυχολόγο, μιλάς δημόσια για το πρόβλημά σου και ανοίγεις την ψυχή σου, τη στιγμή που γύρω μας πάρα πολλοί κρύβονται, προσποιούνται και νοσούν, χωρίς να ζητούν βοήθεια και να αποδέχονται το πρόβλημά τους. Μάλλον αυτοί είναι οι καταδικασμένοι για μένα να νοσούν μόνιμα και να πονούν.

  • Απάντηση

tired
Μέλος

Εγγραφή: 21/11/2014
Δημοσιεύσεις: 1194

#8 Δημοσίευση: 3 Νοεμβρίου 2015

Αρχική δημοσίευση #4:
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σας......μου δίνουν δύναμη για τη συνέχεια.Να είστε καλά! ...

Τα καλά λόγια γίνονται καλύτερα αν πιστέψεις στην δύναμη που έχεις μέσα σου, Ελπίδα. Το ίδιο το όνομά σου είναι η απόλυτη αισιοδοξία για το αύριο. Μην φοβάσαι τίποτε λοιπόν.

Εξάλλου, εδώ θα είμαστε να τα συζητήσουμε όλα!!

  • Απάντηση

efi4
Μέλος

Εγγραφή: 7/3/2013
Δημοσιεύσεις: 266

#9 Δημοσίευση: 3 Νοεμβρίου 2015

Αρχική δημοσίευση #7:
Εκτός από το μπράβο Ελπίδα, αυτό που έχω να σου πω είναι ότι το πρώτο σημαντικό βήμα που έκανες είναι ότι δεν τους αποδόμησες όλους, αλλά κάποιους δικούς σου, τη γιατρό και την ψυχολόγο σου, τις άφησες και τις αφήνεις να σε βοηθούν και αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο βήμα για ...

Ναι Μαίρη 43. Ότι μας είπε η Ελπίδα, είναι όλα πολύ σημαντικά! Επιτέλους ας αρχίσουμε να αποενοχοποιούμαι τις ασθένειες!!! Δεν είμαστε ασθενείς γιατί το επιλέξαμε. Αγωνιζόμαστε σιωπηλά. Τα λέμε έξω από τα δόντια γιατί για εμάς όλα τα δήθεν δεν υπάρχουν. Είναι καιρός να ωριμάσουμε ως κοινωνία και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας στην ζωή.

  • Απάντηση

Μαρία Αθανασιάδου Ψυχολόγος
Συνεργάτης iatronet.gr

Εγγραφή: 3/3/2015
Δημοσιεύσεις: 64

#10 Δημοσίευση: 3 Νοεμβρίου 2015

Ελπίδα έχεις και από μένα ένα μεγάλο ”μπράβο” για τις προσπάθειες σου και για το θάρρος σου να σπάσεις τα κοινωνικά ταμπού, που υπάρχουν κυρίως στην Ελλάδα γύρω από τις ψυχικές ασθένειες. Έχεις τεράστια φόντα να πας μπροστά και να γίνεις αρκετά λειτουργική στην καθημερινότητα σου, αρχικά γιατί έμαθες τελικά από τι πάσχεις και κατά δεύτερον γιατί έχεις ανθρώπους δίπλα σου να σε στηρίζουν σε πολλά επίπεδα. Θέλει μεγάλη τόλμη να αποδεχθείς τις αδυναμίες σου και να τις παλεύεις καθημερινά με όποιο κόστος και με όποιες δυσκολίες. Σημασία τώρα δεν έχει το παρελθόν αλλά το παρόν και το μέλλον. Το παλιό ας γίνει δύναμη και για εσένα και για όλους τους ανθρώπους, που νοσούν από την όποια ψυχική ασθένεια. Όλα αντιμετωπίζονται, όταν έχουμε επιθυμία, θάρρος, επιμονή και υπομονή. Τα συγχαρητήρια μου Ελπίδα και εύχομαι από ψυχής να έχεις ένα καλό και ισορροπημένο προχώρημα στην ζωή σου!

  • Απάντηση
Απάντηση στο θέμα
Menu

Σήμερα στο iatronet.gr

Ο πόνος στην πλάτη κατά το πρωινό ξύπνημαΟ πόνος στην πλάτη κατά το πρωινό ξύπνημα

Αν ξυπνήσετε με έντονο πόνο, θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε. Από ένα μικρό πρόβλημα μέχρι κάτι που απαιτεί σοβαρή ιατρική παρέμβαση.... Περισσότερα »

Τύποι και συνέπειες της υστερεκτομήςΤύποι και συνέπειες της υστερεκτομής

Μετά από μια υστερεκτομή, μπορεί να αντιμετωπίσετε σειρά εμμηνοπαυσιακών συμπτωμάτων.... Περισσότερα »

Αγγούρι: Πώς βοηθά την υγείαΑγγούρι: Πώς βοηθά την υγεία

Η φήμη του το αδικεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι προσφέρει πολλά οφέλη.... Περισσότερα »

Η λειτουργία του διαφράγματος ως φράγμα για την παλινδρόμηση- Ο ρόλος της φυσικοθεραπείαςΗ λειτουργία του διαφράγματος ως φράγμα για την παλινδρόμηση- Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας

Η φυσικοθεραπεία οδηγεί σε μια σημαντική μείωση των φαρμάκων στην παλινδρόμηση οδηγώντας σε εξοικονόμηση του κόστους για την υγεία.... Περισσότερα »

Ρομποτική Χειρουργική στην ΟυρολογίαVideo - Ρομποτική Χειρουργική στην Ουρολογία

Ο Σταύρος Τυριτζής, Ουρολόγος, Επιστημονικός Συνεργάτης του ΥΓΕΙΑ μας ενημερώνει για τη Ρομποτική Χειρουργική στην Ουρολογία. Η ρομποτική χειρουργική είναι χειρουργική με ακρίβεια χιλιοστού, η οποία ... Δείτε το video

Προβολή
Προβολή
© iatronet.gr 1999-2019  |  Website by Theratron | Ermis Silver Award 2006
europa.eu   digitalplan.gov.gr   ktpae.gr   espa.gr
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης