Οι συγγενείς καρδιοπάθειες απαντώνται με ρυθμό 7-10 περιστατικά σε κάθε 1000 ζώσες γεννήσεις. Λόγω της εξάλειψης του ρευματικού πυρετού, οι συγγενείς καρδιοπάθειες αποτελούν τη μοναδική αιτία καρδιακής πάθησης του παιδικού πληθυσμού στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Περίπου το 10-15% των ασθενών με συγγενή καρδιοπάθεια είναι δυνατόν να επιβιώσουν στην ενήλικο ζωή χωρίς χειρουργική θεραπεία, ενώ για την πλειονότητα των ασθενών απαιτείται κάποιας μορφής χειρουργική διόρθωση.

Είναι πλέον αρκετά ξεκάθαρο πως λίγες μόνον χειρουργικές επεμβάσεις είναι απόλυτα διορθωτικές, ενώ η πλειονότητα εξ’ αυτών δημιουργεί υπολειπόμενες βλάβες με διαχρονικές αιμοδυναμικές συνέπειες.

Για παράδειγμα, η απολίνωση και διατομή ενός ανοικτού αρτηριακού πόρου είναι πιθανότατα πλήρης ίαση, ενώ η χειρουργική διόρθωση μίας μονήρους κοιλίας με εγχείρηση Fontan έχει πολλές παραμέτρους οι οποίες πρέπει να ελέγχονται και να αξιολογούνται.

H πρώτη χειρουργική σύγκλειση του βοταλείου πόρου έγινε το 1939. Το 1945 έγινε η πρώτη χειρουργική διόρθωση της στένωσης του ισθμού της αορτής και η πρώτη εγχείρηση δημιουργίας επικοινωνίας προκειμένου να ανακουφισθούν οι ασθενείς με Τετραλογία Fallot και να επιβιώσουν για μερικές δεκαετίες.

Το 1955 δημοσιεύθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα χειρουργικής σύγκλεισης ασθενών με μεσοκολπική επικοινωνία.

Τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χειρουργημένοι ή μη, ενήλικες ασθενείς με συγγενή καρδιοπάθεια είναι:

  • αρρυθμίες
  • υποξαιμία
  • πνευμονική υπέρταση
  • υπολειπόμενη επικοινωνία ή
  • επικοινωνία που δημιουργήθηκε κατά την χειρουργική διόρθωση  ενδοκαρδίτιδα.

H συχνότερη μη χειρουργημένη συγγενής καρδιοπάθεια που απαντάται στους ενήλικες, είναι η μεσοκολπική επικοινωνία, της οποίας τα κλινικά ευρήματα είναι αμβληχρά και γι’αυτό η διάγνωση γίνεται στην ενήλικη ζωή από τις αιμοδυναμικές επιπλοκές.

Οι ενήλικοι ασθενείς με συγγενή καρδιοπάθεια θα πρέπει να παρακολουθούνται σε ειδικά κέντρα με εμπειρία σε αυτά τα περιστατικά.