Τετάρτη, 02 Δεκεμβρίου 2009, 02:04Γυναίκα, 30 χρονών, 83 κιλά, 183 ύψος
Ιστορικό
εν τη απουσία καρδιολόγου στις επιλογές ερωτώ εσάς: ιστορικό αρνητικό, ενημέρωση και μόνο. Λαμβάνω υπόψη ότι θεραπείες και διάγνωση κάνει μόνο ο ιατρός.
Ερώτηση
γιατί σε μια κόπωση υγιούς ανθρώπου (και εγώ έκανα επειδή κάνω ποδήλατο) οι ασυμπτωματικές κοιλιακές ριπές σε "νεαρά άτομα" δεν έχουν όμοια αξία με τις ριπές σε ηρεμία? τις προκαλεί κάτι? και μάλιστα λέει ο ιατρός (ίσως για να καταλάβω) ότι άλλο κοιλιακή ταχυκαρδία και άλλο 4-5 κοιλιακές εν σειρά, ακόμα και με μεγάλη συχνότητα ~= 240. Ριπές εμφανιζόμενες σε αυτό που λέτε recovery, πολύ αραιά κατά την κόπωση. Για τις μονήρεις το ανέλυσε ο κος Κρεμαστινός, δεν αναφέρομαι άλλο. Ευχαριστώ!
Τετάρτη, 02 Δεκεμβρίου 2009, 02:04
Οι υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες αποτελούν σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία, που μπορεί να οδηγήσει σε ενοχλητικά συμπτώματα με συχνές επισκέψεις σε τμήματα επειγόντων περιστατικών, απουσία από μαθήματα και αποκλεισμό από αθλητικές δραστηριότητες, διαταραχή της ψυχικής ισορροπίας και ακόμη και σε κίνδυνο της ζωής των νεαρών ασθενών σε ορισμένες περιπτώσεις. Η θεραπεία με φάρμακα μπορεί να έχει σοβαρές παρενέργειες, αλλά ακόμη και όταν είναι αποτελεσματική αποτελεί πρόβλημα λόγω της ανάγκης για μακροχρόνια συνέχισή της σε ασθενείς που έχουν μπροστά τους πολλές δεκαετίες ενεργού ζωής. Η θεραπεία των αρρυθμιών με την τεχνική της χορήγησης ρεύματος ραδιοσυχνότητας μέσω καθετήρα, έχει αναπτυχθεί ραγδαία τα τελευταία 15 χρόνια και έχει καταλάβει πρωτεύουσα θέση. Άν και η κατάλυση με ρεύμα ραδιοσυχνότητας γίνεται εύκολα αποδεκτή σε ενήλικες, συχνά αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό όταν πρόκειται για παιδιατρικούς ασθενείς. Ο φόβος των γονέων για μια επεμβατική θεραπεία με πιθανές επιπλοκές, αλλά και συχνά η ελλιπής ενημέρωση των θεραπόντων ιατρών που παρέχουν την πρωτογενή φροντίδα των μικρών ασθενών αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για την ευρύτερη εφαρμογή της θεραπείας αυτής στα παιδιά. Η απόκτηση σημαντικής εμπειρίας στην κατάλυση αρρυθμιών στα παιδιά είναι δύσκολη λόγω της ιδιαίτερης εκπαίδευσης που απαιτείται στον καθετηριασμό μικρών ασθενών και στην ύπαρξη συγγενών καρδιοπαθειών που συχνά περιπλέκουν την πάθηση. Παρ’ όλα αυτά, έχει αναπτυχθεί σημαντική διεθνής εμπειρία τα τελευταία χρόνια στον τομέα αυτό.