Τρίτη, 01 Ιανουαρίου 2013, 22:16
Άνδρας, 16 χρονών, 62 κιλά, 175 ύψος

Ιστορικό

Οι γονείς μου με μεγάλωσαν πιέζωντας με να πηγαίνω σε πολλές δραστηριότητες και ,βέβαια, να είμαι η πρώτη σε όλα.Δεν θα τους χαρακτήριζα ψυχρούς αλλά δεν δείχνουν εύκολα τα συναισθήματα τους.Το σπίτι μας είναι σαν ξενοδοχείο γιατί δεν μιλάμε σχεδόν καθόλου παρά μόνο όταν παίρνω βαθμόυς.Τότε θα με επιπλείξουν για ένα δεκαεννιάρι παρά τα σχεδόν άριστα αποτελέσματα που έχω πάντα.Ο προπονητής μου είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος που δέχεται τα λάθη.Έτσι έχω αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση μαζί του.Τον νιώθω σαν πατέρα μου και κάτι περισσότερο.Προσπαθεί συνεχώς να με κάνει να ανοιχτό περισσότερο σε άλλους ανθρώπους και αν και δεν έχει επιτυχία συνεχίζει την προσπάθια.Σε αυτόν λέω ότι με απασχολεί.

Ερώτηση

Είναι φυσιολογικη αυτή η σχέση μου με τον προπονητή μου ή θα έπρεπε να προσπαθήσω να ανοιχτό στους γονείς μου παρά τις αποτυχημένες προσπάθειες που έκανα ήδη?Και αν αλλάξω προπονητή?Απλά θα κλειστώ στον εαυτό μου?