Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013, 18:29
Άνδρας, 18 χρονών, 59 κιλά, 158 ύψος

Ιστορικό

Σε 4 μήνες δίνω Πανελλήνιες.2 μήνες τώρα όμως έχω μπερδευτεί τελείως.Εχω απογοητευτεί απ’όλα,το σχολείο,την κοινωνία,τους ανθρώπους!Τίποτα δεν έχει νόημα. Γιατί τα κάνουμε όλα?γιατί διαβάζουμε όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα?Γιατί δεν μαθαίνουμε κάτι πιο ουσιώδες,για τ ζωή?Όλα αυτά σκέφτομαι και δεν με ενδιαφέρει τπτ πια!Νιώθω ότι κανείς δν μ καταλαβαίνει,ότι είμαι μόνη!Μιλάω μόνη μ τα βράδια και κλαίω μ λυγμούς!Καταλήγω να τρώω πολύ χωρίς επιθυμία κ όρεξη όμως ,γιατί δν βρίσκω νόημα στο φαγητό.Έχω τρομερές ανασφάλειες κ κόμπλεξ π με πνίγουν!Κουράστηκα πια!

Ερώτηση

Ο πατέρας μου μας παράτησε οταν ήμουν 2 ετών.Ποτέ δεν μ απασχόλησε ποτέ δν το σκέφτηκα.Συνειδητοποίησα όμως τους τελευταίους 5 μήνες τι σημαίνει αυτό. ϊσως αυτό να με έχει αποσυντονίσει τόσο.Μετά,το μόνο πατρικό πρότυπο που είχα-ο θείος μου-έφυγε όταν ήμουν 7 χρονών.Κ άλλη απώλεια.Τώρα κατάλαβα τι αντίκτυπο είχε πάνω μου.Πως θα το αντιμετωπίσω όμως?Τι να κάνω για να συνέλθω? Πού να βρώ νόημα? Ν μιλήσω στη μαμα μ δν μπορώ,αρκετές στενοχώριες έχει κ έτσι, εξάλλου δεν θα βοηθήσει.Τι να κάνω?