Προσκόλληση νηπίου

Καλησπέρα σας και Χρόνια σας Πολλά. Έως ένα σημείο είναι φυσιολογική η “προσκόλληση“ του παιδιού προς τον ένα γονέα, που στην προκειμένη περίπτωση είστε εσείς (η μητέρα). Όταν αυτό, όμως, συνεχίζεται σε έντονο βαθμό, τόσο που σας αγχώνει και δεν σας επιτρέπει να πάρετε ανάσα, τότε μιλάμε για το “άγχος του αποχωρισμού“ του παιδιού από εσάς. Επειδή μάλλον ήσασταν πολύ κοντά του είναι δεμένο με την μητρική φροντίδα και ασφάλεια και κάθε φορά, που εσείς απομακρύνεστε, εκείνο νιώθει “σαν το ψάρι εκτός του νερού“. Δεν είναι σωστό το να αποκλειστείτε από τις δραστηριότητες σας και να μένετε συνέχεια δίπλα του, για να μην κλαίει. Εξηγήστε του το πόσο σημαντικές είναι για εσάς αυτές οι δραστηριότητες, το πόσο σημαντικό είναι για εσάς να ξεκουράζεστε και διαβεβαιώστε το ότι θα είστε κοντά του, όταν και εφόσον χρειαστεί. Δώστε χώρο και χρόνο παραπάνω στον πατέρα του να είναι κοντά του, κι ας μην θέλει στην αρχή το παιδί. Είναι καλό να υπάρχει πιο συχνά η παρουσία του μπαμπά, ακόμα κι αν απορρίπτεται από το παιδί. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει αυτό στην αρχή. Κάθε φορά που εσείς θα λείπετε και θα επιστρέφετε στο σπίτι, θα του εξηγείτε ότι πάντα θα είστε πίσω κάποια στιγμή και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιστρέψετε. Έτσι θα μάθει σιγά σιγά να προσαρμόζεται στον αποχωρισμό και να νιώθει ασφάλεια. Μην κρύβεστε από αυτό. Εάν δεν θέλει να σας μιλήσει στο τηλέφωνο, μπορείτε να το αφήσετε πάνω του. Να σας πάρει εκείνο με την βοήθεια κάποιου μεγαλύτερου, για να σας ακούσει, όταν το αισθανθεί. Επίσης, είναι καλό όταν μένει πίσω το παιδί σας, να μένει με οικείους ανθρώπους και σε οικείο περιβάλλον. Καλό θα ήταν, επίσης, να ζητήσετε και την βοήθεια ενός ειδικού από κοντά, για να σας δώσει πιο συγκεκριμένες και αναλυτικές κατευθύνσεις.