Της Μάριον Κοντογιάννη

Για τη συμμετοχή του στο ταξίδι ο Κ. Κυμπουρόπουλος, είπε πως τα μέλη της 11μελούς ομάδας που συμμετείχαν στη διοργάνωση,  είχαν την ευκαιρία  να συνομιλήσουν με Ευρωβουλευτές και μέλη άλλων ευρωπαϊκών ομάδων που  πραγματοποιούν αντίστοιχες προσπάθειες και αναφέρθηκε στην πανευρωπαϊκή διάσταση του προβλήματος της ανεξάρτητης διαβίωσης.

Μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες από την παραμονή τους στο Στρασβούργο ήταν η πορεία των οργανώσεων που συμμετείχαν στον συνέδριο και ένωσαν τις φωνές τους διεκδικώντας πανευρωπαϊκά  το δικαίωμα στην αξιοπρεπή και ισότιμη διαβίωση.

Σύμφωνα με τον κ. Κυμπουρόπουλο, η ανεξάρτητη διαβίωση αποτελεί πανευρωπαϊκό πρόβλημα που ζητάει άμεση επίλυση ενώ, όπως χαρακτηριστικά είπε το ‘δικαίωμα στη ζωή πρέπει να γίνει μέρος της καθημερινότητας.

Επιστρέφοντας στην πατρίδα με αποσκευές τη γνώση και τη δρομολόγηση ενεργειών για την πραγματοποίηση των τρόπων εκείνων που θα προσφέρουν όσο γίνεται μεγαλύτερη ανεξαρτησία στα άτομα με αναπηρία, ο κ.Κυμπουρόπουλος αναφέρθηκε και σε μία περιπέτεια που είχαν επιστρέφοντας από το Στρασβούργο.

Το καρότσι ενός από τα μέλη της ομάδας καταστράφηκε στην επιστροφή στη Αθήνα. Ήδη έχουν γίνει από την πλευρά της ομάδας οι απαραίτητες ενέργειες για την αντικατάσταση του καροτσιού, ενώ ο κ. Κυμπουρόπουλος σχολιάζοντας το περιστατικό είπε πως αυτό  αποτελεί παράδειγμα προς όλους, να διεκδικούν τα δικαιώματά τους είτε είναι άτομα με αναπηρία είτε όχι.

Ο Ευρωβουλευτής κ. Γιώργος Παπανικολάου που συνόδευσε  τα  μέλη στης ελληνικής αποστολής στο Στρασβούργο, επιβεβαίωσε πως :

'Δυστυχώς, η έννοια αλλά και η εφαρμογή της ανεξάρτητης διαβίωσης στην Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει. Κουβεντιάζουμε ακόμη για τις ράμπες στα πεζοδρόμια τη στιγμή που, για παράδειγμα, στη Σουηδία η πολιτεία καλύπτει πλήρως τη δαπάνη για τον προσωπικό βοηθό που τόσο έχουν ανάγκη όσοι έχουν βαριά αναπηρία.

Όπως επανειλημμένα τόνισε ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος  που ξεκίνησε την προσπάθεια για αυτή την αποστολή, η αναπηρία δεν είναι ασθένεια, είναι κατάσταση. Τα παιδιά, η ελληνική αποστολή, κινήθηκαν με εξαιρετική ευκολία στο Στρασβούργο χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ιδίως το τραμ.

Τους ρώτησα αν αυτό είναι εφικτό και στην Ελλάδα. Όχι, μου απάντησαν με μια φωνή. Μπορεί να τα καταφέρεις να μπεις σε μία στάση γιατί διαθέτει τη σωστή υποδομή και πρόσβαση,  είναι πολύ πιθανό να μη μπορέσεις να βγεις όμως στη στάση που θέλεις, γιατί δεν υπάρχει η αντίστοιχη δυνατότητα. Πρέπει να κάνεις ολόκληρη μελέτη, μου έλεγαν, πάντα με το πιο πλατύ χαμόγελο.

Είναι αυτονόητο ότι μετά την επίσκεψη αυτή βάλαμε τις βάσεις για να καθιερωθεί η επαφή των παιδιών με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την προώθηση της ανεξάρτητης διαβίωσης. Όλοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές δεσμευτήκαμε να αναδείξουμε τις ελληνικές αδυναμίες αλλά και τις βέλτιστες πρακτικές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ευελπιστώ η δέσμευση ότι κάθε χρόνο θα έχουμε και μία επίσκεψη των παιδιών στα ευρωπαϊκά όργανα, θα δημιουργήσει μία νέα δυναμική τόσο στην προώθηση της ανεξάρτητης διαβίωσης και στην Ελλάδα όσο και στην αξιοποίηση των σχετικών ευρωπαϊκών πόρων.

Η δέσμευση δε του Υπουργού Υγείας να προωθήσει βασικές λειτουργίες που είναι προαπαιτούμενες για την ανεξάρτητη διαβίωση, συνιστούν σημαντική αφετηρία για τη συνέχεια. Και ασφαλώς στη συνέχεια της προσπάθειας και άλλοι Υπουργοί που είναι συναρμόδιοι πρέπει να εμπλακούν.

Όχι μόνο εκείνος με το χαρτοφυλάκιο της υγείας και πρόνοιας. Όπως δηλαδή συμβαίνει σε εκείνες τις ευρωπαϊκές χώρες που διακρίνονται για την προώθηση της ανεξάρτητης διαβίωσης.

Ανεξάρτητη διαβίωση σημαίνει υπηρεσίες, προσωπικό βοηθό, πλαίσιο κατοχύρωσης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών όπως ισχύουν για όλους μας. Σημαίνει σεβασμό, αξιοπρέπεια, ίσες ευκαιρίες, κοινωνική δικαιοσύνη.

Τα παιδιά που μας τίμησαν με την επίσκεψή τους στο Στρασβούργο, ανοίγουν το δρόμο. Και όλοι εμείς, που θεωρούμε αυτονόητη και δεδομένη για τους εαυτούς μας την ανεξάρτητη διαβίωση οφείλουμε να ακολουθούμε. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μείνει πίσω.

Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.'

Οι ορισμοί - κλειδί του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ανεξάρτητης Διαβίωσης (ENIL)

Ως ορισμούς, καλούμε τους όρους που προορίζονται για χρήση στην ανάπτυξη των κατευθυντήριων γραμμών, πολιτικής και νομοθεσίας σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε επίπεδο κρατών μελών και σε τοπικό επίπεδο.

Η έννοια της ΑΔ ανεξάρτητης διαβίωσης υποστηρίζεται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα άτομα με αναπηρία και σίγουρα έχει παίξει ρόλο στην υπόθεση στην υιοθέτηση της σύμβασης συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 19 και όλων των άλλων άρθρων που καθιστούν την ανεξάρτητη διαβίωση ως ένα ανθρώπινο δικαίωμα.

 Ανεξάρτητη διαβίωση είναι το δικαίωμα του να επιλέξει ένα άτομο πού και με ποιον θαζήσει τη ζωή του.

Ανεξάρτητη διαβίωση (ΑΔ)

ΑΔ είναι η καθημερινή επίδειξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με βάση τις πολιτικές για την αναπηρία.

Η ΑΔ, περιλαμβάνει το δικαίωμα να ζει κάποιος όπου επιθυμεί, με όποιους θέλει και να έχει τη δυνατότητα επιλογής ως προς τρόπο που επιθυμεί να ζήσει.

Κάθε είδους υπηρεσία θα πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους και να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες. Βασική προϋπόθεση για την ανεξάρτητη διαβίωση είναι η ύπαρξη ενός δομημένου περιβάλλοντος,  οι μεταφορές και να είναι ανάλογα τροποποιημένες ώστε να καλύπτουν κάθε ανάγκη, την πρόσβαση σε προσωπική βοήθεια και τυπηρεσίες βασισμένες στην κοινότητα.

Η ΑΔ είναι για όλα τα άτομα με αναπηρία, ανεξάρτητα από το επίπεδο υποστήριξης που χρειάζονται.

Προσωπικός Βοηθός

Ο προσωπικός βοηθός  είναι μία παροχή που στηρίζει την ανεξάρτητη διαβίωση. Ο θεσμός του προσωπικού βοηθού  έχει σκοπό την καταβολή χρημάτων στα άτομα με αναπηρία για να μπορούν να προσλάβουν τους ανθρώπους που μπορούν να τους προσφέρουν οποιαδήποτε βοήθεια, εξειδικευμένη ή όχι.

Από-ιδρυματικοποίηση (ΑΙ)

Πρόκειται για μία πολιτικής και κοινωνική διαδικασία κατά την οποία ένα άτομο που βρίσκεται σε ίδρυμα έχει την ευκαιρία να γίνει πολίτης με πλήρη δικαιώματα και να έχει το ίδιο τον έλεγχο της ζωής του.

Στόχος της από - ιδρυματοποίησης είναι η εξασφάλιση στα άτομα, πως είτε στην παιδική είτε στην ενήλικη ζωής τους θα μεγαλώσουν με τις οικογένειές τους, τους γείτονες, τους φίλους τους.

Υπηρεσίες βασισμένες στην κοινότητα

Η ανάπτυξη των (ΥΒΚ) απαιτεί την ύπαρξη πολιτικής και κοινωνικής προσέγγισης ώστε όλες οι υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά, όπως της στέγασης, της εκπαίδευσης, των μεταφορών, της υγειονομικής περίθαλψης, τις μεταφορές κλπ. 

Οι ομαδικές στέγες διαβίωσης δεν είναι ούτε ανεξάρτητη διαβίωση ούτε υπηρεσίες βασισμένες στην κοινότητα.