Έφηβοι με βουλιμία αναρρώνουν ταχύτερα αν στην αγωγή τους συμμετέχουν και οι γονείς τους.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η συμμετοχή των γονέων στη θεραπεία του παιδιού είναι πιο αποτελεσματική από την ατομική θεραπεία.

Ο Daniel Le Grange, του University of California, δήλωσε ότι οι γονείς θα πρέπει να εμπλέκονται ενεργά στην αγωγή παιδιών και εφήβων με διατροφικές διαταραχές.

Όπως δήλωσε, η έρευνα δείχνει ότι η συμμετοχή των γονέων είναι υποχρεωτική για ένα πετυχημένο αποτέλεσμα στους εφήβους με νευρική βουλιμία.

Οι ερευνητές συνέκριναν την αποτελεσματικότητα 2 διαφορετικών θεραπευτικών προσεγγίσεων. Τη γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία και τη θεραπεία με βάση την οικογένεια.

Οι ερευνητές τοποθέτησαν τυχαία 130 εφήβους, 12 έως 18 ετών, με βουλιμία, σε ομάδα γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπείας ή σε αγωγή με βάση την οικογένεια.

Οι έφηβοι συμμετείχαν σε 18 συνεδρίες σε διάστημα 6 μηνών. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν εξετάσεις στους 6 και 12 μήνες.
Μετά την αρχική αγωγή, το 39% των ασθενών στην ομάδα θεραπείας με βάση την οικογένεια εμφάνισε βελτίωση σε σύγκριση με 20% ασθενών που υποβλήθηκαν σε γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία.

Έξι μήνες αργότερα, το 44% των ασθενών της πρώτης ομάδας εμφάνισε βελτίωση σε σύγκριση με το 25% της δεύτερης.

Στους 12 μήνες, οι ερευνητές κατέληξαν ότι η θεραπεία με βάση την οικογένεια ήταν περισσότερο αποτελεσματική σε σχέση με τη γνωσιακή συμπεριφοριστική.

Στο σημείο αυτό, 49% όσων συμμετείχαν στη θεραπεία με βάση την οικογένεια σταμάτησε τον κύκλο της συμπεριφοράς σε σύγκριση με ποσοστό 32% όσων ακολούθησαν ατομική θεραπεία.

Ο ερευνητής δήλωσε ότι η αγωγή με βάση την οικογένεια αποτελεί την προτιμώμενη, σε εφήβους με βουλιμία, επειδή δρα γρηγορότερα και διατηρεί την επίδρασή της με το πέρασμα του χρόνου.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού ‘’Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry.’’

 

Πηγές: ‘’Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry.’’