Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012, 00:20
Άνδρας, 24 χρονών, 60 κιλά, 165 ύψος

Ιστορικό

Χώρισα μετά από 4,5 χρόνια σοβαρού δεσμού (προγραμματίζαμε παιδιά).Τους τελευταίους μήνες έπεσε με τα μούτρα σε κάποια δουλειά,παραμελώντας με παντελώς.Εξήγησα πολλές φορές πως αγαπιόμαστε και στα εύκολα και στα δύσκολα.Ξεκαθάρισα τι με πείραζε & ήθελα να αλλάξει.Μάταια όμως.Με χαρακτήριζε ανώριμη (είναι 10 χρόνια μεγαλύτερος),ανυπόμονη.Ενώ είχα κάνει πολλές θυσίες,έγινα ξαφνικά εχθρός.Τον χώρισα 8 φορές σοβαρά,αλλά μετά με έπαιρνε τηλ.Εγώ ελπίζοντας πως θα έβλεπα αλλαγή & όλα θα ήταν ξανά όπως στην αρχή,έπεφτα πάλι με τα μούτρα.Αλλά αυτός ξανά τα ίδια.Καμία αλλαγή από κόντρα & εγωισμό.Μέχρι που τον χώρισα οριστικά.Είχα διαλυθεί ψυχολογικά & έπρεπε να κοιτάξω την υγεία μου.Οι γονείς μου δεν

Ερώτηση

με αναγνώριζαν,τόσο χάλια κατάντησα.Ποτέ δεν αναγνώρισε κάποιο λάθος του.Όπως είπε,για όλα φταίω εγώ.Πλέον έχω ξενερώσει τόσο πολύ με τους άνδρες που τους βλέπω ως μέσο σεξουαλικής απόλαυσης.Μόλις βεβαιωθούν πως τους λατρεύεις,δεν προσπαθούν άλλο.Πώς ξαναεμπιστεύεσαι κάποιον?Τα δίνεις όλα & μετά φταις κι από πάνω.Πώς να ξαναερωτευτώ όταν ενδέχεται πάλι να την ξαναπατήσω?Μήπως όντως ήμουν ανώριμη?Δεν φταίνε πάντα οι δύο?