Οι επιθέσεις εναντίον ιατρών και υγειονομικού προσωπικού στα γερμανικά νοσοκομεία αυξάνονται συνεχώς. Το φάσμα εκτείνεται από λεκτικές επιθέσεις και εχθρικές συμπεριφορές λόγω καταγωγής ή θρησκευτικής ταυτότητας έως και σωματική βία.

Το γερμανικό ιατρικό "Deutsches Ärzteblatt" ζήτησε από τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες του να καταθέσουν τις εμπειρίες τους.

Λίγο πριν από την αλλαγή του έτους έγινε γνωστό ότι οι ιατροί, καθώς και οι επαγγελματίες άλλων θεραπευτικών επαγγελμάτων και το προσωπικό τους, πρόκειται στο μέλλον να ενταχθούν σε ειδικές ποινικές διατάξεις για την προστασία των σωστικών και εκτάκτων υπηρεσιών.

Για τον σκοπό αυτό, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης και Προστασίας των Καταναλωτών προβλέπει την εισαγωγή ενός νέου άρθρου (§ 116) στον Ποινικό Κώδικα (StGB), σύμφωνα με πρόσφατο σχέδιο νόμου που βρίσκεται στη διάθεση του "Deutsches Ärzteblatt".

Μια τέτοια πρωτοβουλία συζητείται εδώ και καιρό. Το πόσο συχνά οι ιατροί πιέζονται και δέχονται επιθέσεις στην επαγγελματική τους καθημερινότητα θέλησε να καταγράψει το εν λόγω ιατρικό περιοδικό μέσω έρευνας στο αναγνωστικό του κοινό. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ξεκάθαρα πόσο ολοένα και περισσότερο βρίσκονται σε δυσχερή θέση εκείνοι που θέλουν να βοηθήσουν.

Η δήλωση ενός συμμετέχοντα ότι "αυτά τα πράγματα συμβαίνουν καθημερινά" είναι χαρακτηριστική. Τα δύο τρίτα των 1.619 ερωτηθέντων (66%) έχουν, σύμφωνα με την έρευνα, βιώσει βία στο επαγγελματικό τους περιβάλλον. Το 56% αναφέρει ότι η βία στην καθημερινή εργασία έχει αυξηθεί.

Οι δράστες είναι κατά κύριο λόγο μεμονωμένα άτομα (76% των περιπτώσεων), άνδρες, που επισκέπτονται μια υγειονομική δομή ως ασθενείς (82%) ή ως συγγενείς ασθενών (30%). Οι λεκτικές επιθέσεις αποτελούν τη συχνότερη μορφή βίας (89%), ενώ το 47% των ερωτηθέντων ανέφερε εμπειρίες σωματικής βίας.

Περίπου το 40% έκανε λόγο για ψυχολογική βία και το 16% για βίαιες επιθέσεις λόγω καταγωγής ή θρησκευτικής ταυτότητας. Το 23% των θυμάτων επηρεάστηκε προσωρινά στην άσκηση του επαγγέλματός του, ενώ το 9% μόνιμα. Το 10% των πληγέντων κατέστη ανίκανο προς εργασία εξαιτίας των επιθέσεων.

Η πλειονότητα των περιστατικών σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της θεραπείας (42%).

Στην εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, τα πιο ευάλωτα σημεία είναι η υποδοχή, οι χώροι αναμονής και κυρίως τα εξεταστήρια. Στη νοσοκομειακή περίθαλψη, τα περιστατικά αφορούν κυρίως τα τμήματα επειγόντων περιστατικών και τις νοσηλευτικές κλινικές.

Το μέγεθος του κενού σε προληπτικά μέτρα φαίνεται από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα μόνο το ένα τρίτο των ερωτηθέντων (34%) έχει συμμετάσχει σε τέτοιες δράσεις μεταξύ όσων δεν έχουν βιώσει βία. το ποσοστό αυτό είναι μόλις 18%. Η ανάγκη για τέτοιες προσφορές είναι, συνεπώς, πολύ μεγάλη: φτάνει το 59% για άτομα χωρίς εμπειρία βίας και το 82% για όσους έχουν βιώσει τέτοια περιστατικά.

Ωστόσο, τα διαθέσιμα μέτρα παραμένουν περιορισμένα. Μόνο ένα μέρος των εργοδοτών προσφέρει άμεσα μέτρα παρέμβασης, όπως χώρους αποχώρησης (18%), διαδρομές διαφυγής (35%), συστήματα έκτακτης ειδοποίησης (31%) ή εκπαιδεύσεις αποφόρτισης και αποκλιμάκωσης (38%).

Στην ερώτηση ποιες παρεμβάσεις θα επιθυμούσαν, οι συμμετέχοντες ανέφεραν, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα κεντρικής καταγραφής τέτοιων περιστατικών. Επίσης, ειδικοί υπεύθυνοι επικοινωνίας, εκπαιδεύσεις απο-κλιμάκωσης, καλύτερη στελέχωση προσωπικού, υπηρεσίες ασφάλειας ή ένα κουμπί έκτακτης ανάγκης θεωρούνται ιδιαίτερα χρήσιμα.

Πηγές:
Deutsches Ärzteblatt

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Μικραίνει ο εγκέφαλος όσο μεγαλώνουμε;
Συλλυπητήριο μήνυμα κ. Διονυσίου Φιλιώτη για την εκδημία της Κλεοπάτρας Σαμούρκα
Παιδική κώφωση: Εντοπίστηκαν πάνω από 200 γονιδιακές μεταλλάξεις