Ο περιορισμός του οξυγόνου μετά την επιτυχή ανάνηψη από καρδιακή ανακοπή δεν φαίνεται να βελτιώνει τη νευρολογική έκβαση των ασθενών, σύμφωνα με νέα τυχαιοποιημένη μελέτη.

Συγκεκριμένα, η συντηρητική χορήγηση οξυγόνου μετά την επιτυχή ανάνηψη από καρδιακή ανακοπή, με στόχο την αποφυγή εγκεφαλικής βλάβης που προκαλείται από την υπεροξυγοναιμία, δεν αποδείχθηκε αποτελεσματική σε νέα τυχαιοποιημένη μελέτη.

Το ποσοστό των ασθενών που μπορούσαν να πάρουν εξιτήριο από το νοσοκομείο με καλή λειτουργική κατάσταση δεν ήταν υψηλότερο σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν πιο γενναιόδωρη οξυγονοθεραπεία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στο "New England Journal of Medicine". 

Η αιφνίδια καρδιακή ανακοπή εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Πολλοί άνθρωποι που ανατάσσονται αρχικά μετά την ανακοπή καταλήγουν αργότερα στο νοσοκομείο, ακόμη και όταν επιτυγχάνεται σταθεροποίηση της κυκλοφορίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η συχνότερη αιτία θανάτου είναι η υποξαιμική-ισχαιμική εγκεφαλική βλάβη.

Η παραδοσιακή προσέγγιση βασίζεται στη χορήγηση υψηλών συγκεντρώσεων οξυγόνου, με στόχο τη διάσωση όσο το δυνατόν περισσότερων εγκεφαλικών κυττάρων. Ωστόσο, η υπερβολική οξυγόνωση ενδέχεται να προκαλέσει βλάβες στον εγκέφαλο μέσω της παραγωγής ελευθέρων ριζών οξυγόνου.

Σε πειραματικές μελέτες σε ζώα έχει διαπιστωθεί ότι ο περιορισμός της οξυγονοθεραπείας και η αποφυγή της υπεροξυγοναιμίας μπορεί να βελτιώνουν την επιβίωση.

Μέχρι σήμερα, ωστόσο, το εύρημα αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί με σαφήνεια σε κλινικές μελέτες.

Στην αυστραλιανή μελέτη ECACT, οι ασθενείς είχαν τυχαιοποιηθεί κατά τη διακομιδή τους στο νοσοκομείο ώστε να διατηρείται ο κορεσμός οξυγόνου στο 90-94% ή στο 98-100%. Η συντηρητική στρατηγική οδήγησε σε περισσότερα επεισόδια υποξαιμίας, τα οποία πιθανότατα ευθύνονταν για τη χαμηλότερη επιβίωση που παρατηρήθηκε σε αυτή την ομάδα.

Στις μονάδες εντατικής θεραπείας, οι πτώσεις του οξυγόνου μπορούν να εντοπιστούν έγκαιρα με παλμική οξυμετρία και συχνές αναλύσεις αερίων αίματος. Ωστόσο, ούτε σε αυτό το περιβάλλον έχει μέχρι σήμερα καταστεί δυνατό να μετατραπούν τα ευρήματα των πειραματικών μελετών σε μια κλινική στρατηγική που να αποδεδειγμένα βελτιώνει την έκβαση.

Στη δανική μελέτη BOX, 789 ασθενείς σε δύο νοσοκομεία τυχαιοποιήθηκαν σε έναν περιοριστικό στόχο με μερική πίεση αρτηριακού οξυγόνου (PaO₂) 9-10 kPa (68-75 mmHg) ή σε έναν πιο ανεξάρτητο στόχο 13-14 kPa (98-105 mmHg).

Το ποσοστό των ασθενών που πέθαναν ή πήραν εξιτήριο με σοβαρότατες αναπηρίες μειώθηκε μόνο οριακά, από 33,9% σε 32,0%.

Τώρα δημοσιεύονται τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης από την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ιρλανδία.

Στη μελέτη LOGICAL συμμετείχαν 1.840 ασθενείς, οι οποίοι είχαν αναταχθεί επιτυχώς μετά από καρδιακή ανακοπή, αλλά παρέμεναν σε κατάσταση κώματος.

Στο 74% των περιπτώσεων η καρδιακή ανακοπή είχε συμβεί εκτός νοσοκομείου, ενώ στο 78% είχαν πραγματοποιηθεί μέτρα πρώτων βοηθειών από παρευρισκόμενους. Ο διάμεσος χρόνος μέχρι την επαναφορά της αυτόματης κυκλοφορίας (ROSC) ήταν 25,5 λεπτά.

Από την επαναφορά της κυκλοφορίας μέχρι την τυχαιοποίηση στη μελέτη μεσολάβησαν κατά μέσο όρο περίπου επτά ώρες.

Οι ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας τυχαιοποιήθηκαν ισομερώς σε συντηρητική ή φιλελεύθερη στρατηγική χορήγησης οξυγόνου.

Στη συντηρητική ομάδα ο στόχος για τον κορεσμό οξυγόνου ήταν 90-95%. Ο μηχανικός αερισμός ξεκινούσε με το φυσιολογικό ποσοστό οξυγόνου του ατμοσφαιρικού αέρα, δηλαδή 21% (FiO₂ 0,21). Στη φιλελεύθερη ομάδα χρησιμοποιούνταν FiO₂ τουλάχιστον 0,30, χωρίς ανώτατο όριο για τον κορεσμό οξυγόνου. Και στις δύο ομάδες το κατώτατο όριο ήταν 90%.

Κύριο καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η επιβίωση με καλή λειτουργική έκβαση 180 ημέρες μετά την καρδιακή ανακοπή. Ως καλή έκβαση ορίστηκε βαθμολογία 5 ή μεγαλύτερη στην Extended Glasgow Outcome Scale (GOS-E), μια κλίμακα που κυμαίνεται από 1 (θάνατος) έως 8 (ανώτερη καλή αποκατάσταση).

Όπως αναφέρει η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Paul Young από το Wellington Hospital, στη συντηρητική ομάδα 313 από τους 819 ασθενείς (38,2%) πήραν εξιτήριο με καλή λειτουργική έκβαση. Στη φιλελεύθερη ομάδα το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 353 από τους 890 ασθενείς (39,7%).

Ο σχετικός κίνδυνος ήταν 0,97, με 95% διάστημα εμπιστοσύνης 0,87-1,09. Το αποτέλεσμα αυτό δεν παρέχει ένδειξη ότι η συντηρητική χορήγηση οξυγόνου προσφέρει κλινικά σημαντικό όφελος, ενώ παράλληλα δεν τεκμηριώνει σημαντική βλάβη από τη συγκεκριμένη στρατηγική.

Η LOGICAL αποτελεί μέρος της μεγαλύτερης μελέτης Mega-ROX HIE, στην οποία πρόκειται να συμμετάσχουν περίπου 2.200 επιπλέον ασθενείς από άλλες 10 χώρες, μεταξύ των οποίων και χώρες χαμηλότερου εισοδήματος, όπως το Νεπάλ.

Η μελέτη αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του 2026.

Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Οσφυαλγία και αυχεναλγία: Το τίμημα της ξαπλώστρας
Αντίδραση ΕΙΝΑΠ στην απόρριψη 13ου και 14ου μισθού από το ΣτΕ
HER2-θετικό γαστροοισοφαγικό αδενοκαρκίνωμα: Έγκριση σημαντικού φαρμάκου από τον FDA