Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΥ

Σε ‘κρυφτούλι’, μεταξύ υπουργείου Υγείας και νοσοκομειακών γιατρών, εξελίσσεται η υπόθεση με τη συλλογική σύμβαση εργασίας.

Το τελευταίο διάστημα, ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος έχει αναφερθεί στο θέμα πολλές φορές και ίσως κάποιοι να θεωρούν ότι έχει λυθεί. Κι όμως, δεν έχει υπάρξει καμία εξέλιξη στο θέμα που απασχολεί – και ευλόγως – τον κλάδο των νοσοκομειακών γιατρών.

Η υπόθεση κλείνει αισίως ενάμισι χρόνο διαβουλεύσεων και θα λέγαμε ότι κινείται με ρυθμούς…χελώνας. Παραθέτουμε το ημερολόγιο και σας αφήνουμε να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα:

Το Μάιο του 2006, εκδόθηκε απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου που άνοιγε το ζήτημα του 48ωρου μέγιστου εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας για τους νοσοκομειακούς γιατρούς.

Τον Οκτώβριο του 2006, έγινε η πρώτη συνάντηση μεταξύ υπουργού και γιατρών, χωρίς να προκύψει τίποτε το ιδιαίτερο.

Τον Ιανουάριο του 2007, ‘πέρασε’ τελικά μία τροπολογία. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, αλλά φευ! Το μόνο που ‘ρύθμισε’ η εν λόγω τροπολογία, ήταν να δώσει παράταση ενός χρόνου στην εφαρμογή σχετικών Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Στους δέκα μήνες που ακολούθησαν την…ιστορική αυτή εξέλιξη, δεν υπάρχει καμία πρόοδος.

Τον περασμένο Ιούλιο, οι γιατροί συναντήθηκαν με εκπροσώπους του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχουν κονδύλια, αλλά ούτε και πολιτική απόφαση να προκύψει νέο ωράριο και μισθολόγιο.

Στις 20 Ιουλίου, συνεδρίασε το Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας των νοσοκομειακών γιατρών (ΟΕΝΓΕ) και κατήγγειλε τη στάση του υπουργείου.

Ακολούθησε το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2008 και όλοι ήλπισαν ότι εκεί ‘κρύβεται’ η λύση. Λάθος…

Η ΟΕΝΓΕ έκρινε το προσχέδιο ως ανεπαρκέστατο για το χώρο της Υγείας. Εκτίμησε, δε, ότι οι εγγεγραμμένες δαπάνες δεν επαρκούν ούτε για τις τρέχουσες ανάγκες του συστήματος, πόσο μάλλον για τις υποτιθέμενες αλλαγές.

Έμπειρος διπλωμάτης ο κ. Αβραμόπουλος, μοίρασε καλούς λόγους και ελπίδες σε όλους. Κέρδισε χρόνο και εμφανίστηκε ως διαλλακτικός. Αν, έτσι, προκύψει στην πορεία πρόβλημα, θα επιρρίψει τις ευθύνες στην άλλη πλευρά. Τους γιατρούς.

Παρακολουθώντας τη διελκυστίνδα, ίσως μπούμε στον πειρασμό να υποθέσουμε ότι ο…απατημένος της υπόθεσης είναι οι γιατροί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι και αυτοί.

Ο μεγάλος χαμένος, όμως, είναι άλλος. Είναι το ΕΣΥ, το οποίο – εδώ και αρκετά χρόνια – βυθίζεται σε ένα τέλμα υποχρηματοδότησης και αναβλητικότητας. Είναι προφανές ότι η Υγεία βρίσκεται πολύ χαμηλά στην πολιτική ατζέντα.

Την ίδια ώρα, ο χώρος αναδεικνύεται σε προνομιακό πεδίο δραστηριοποίησης για τους επενδυτές. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις οικονομίας για να αναλυθεί μία τέτοια στρατηγική. Το κράτος αποσύρεται, δημιουργώντας χώρο για τον ιδιωτικό τομέα…

Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Διαλογισμός: Πώς να ξεκινήσω;
Το κεντρί της μέλισσας μπορεί να ενισχύσει κοινό φάρμακο κατά του Πάρκινσον
Σύνδρομο Skeeter και κουνούπια