Τι ζητούν οι Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων

Γράφει ο Παναγιώτης Δρόσος

Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων (Βιοϊατρικός Εργαστηριακός Επιστήμονας), MSc, PhD, ΚΑΡΥΟ ΕΠΕ.
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής, Ερευνητικό Εργαστήριο Αξιοπιστίας και Ποιοτικού Ελέγχου στην Εργαστηριακή Αιματολογίας, Τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Γενικός Γραμματέας Πανελλήνιας Ένωσης Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων (Π.Ε.Τ.Ι.Ε.)

Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου Γ.Ν. ΝΙΚΑΙΑΣ- ΠΕΙΡΑΙΑ «Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ»

Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε να αναγνωριστεί η πραγματικότητα.

Υπάρχουν επαγγέλματα που βρίσκονται συνεχώς μπροστά στα μάτια της κοινωνίας. Υπάρχουν όμως και εκείνα που εργάζονται αθόρυβα, πίσω από τις κλειστές πόρτες των εργαστηρίων, χωρίς τα οποία όμως καμία διάγνωση, καμία θεραπεία και καμία σύγχρονη ιατρική πράξη δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων.

Κάθε ημέρα επεξεργαζόμαστε εκατοντάδες βιολογικά δείγματα, πραγματοποιούμε εξειδικευμένες εργαστηριακές εξετάσεις, χειριζόμαστε προηγμένη τεχνολογία και διασφαλίζουμε την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων πάνω στα οποία βασίζονται οι κλινικές αποφάσεις των ιατρών. Από μια γενική αίματος μέχρι έναν μοριακό έλεγχο υψηλής εξειδίκευσης, πίσω από κάθε αποτέλεσμα βρίσκεται η γνώση, η ευθύνη και η επιστημονική κατάρτιση ενός Τεχνολόγου Ιατρικών Εργαστηρίων.

Η κοινωνία γνώρισε καλύτερα τον ρόλο μας κατά την πανδημία. Τότε που τα εργαστήρια λειτούργησαν αδιάκοπα, κάτω από πρωτόγνωρες συνθήκες πίεσης. Τότε που πραγματοποιήθηκαν εκατομμύρια μοριακές εξετάσεις, όταν η εργαστηριακή διάγνωση αποτελούσε το βασικό όπλο απέναντι στον κορωνοϊό. Τότε που αποδείχθηκε, στην πράξη, ότι η δημόσια υγεία δεν στηρίζεται μόνο στις κλινικές, αλλά και στα εργαστήρια.

Δυστυχώς, όταν η υγειονομική κρίση πέρασε, μαζί της ξεχάστηκαν και όσοι κράτησαν όρθιο το εργαστηριακό κομμάτι του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία για την ένταξη επαγγελματικών κατηγοριών στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη. Αναγνωρίζει, έστω και καθυστερημένα, την πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας.

Όμως, η πραγματικότητα αυτή δεν σταματά στην πόρτα των εργαστηρίων.

Οι Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων εξακολουθούν να εργάζονται καθημερινά σε συνθήκες συνεχούς έκθεσης σε αίμα, βιολογικά υγρά, μολυσματικά δείγματα, παθογόνους μικροοργανισμούς και επικίνδυνες χημικές ουσίες. Πρόκειται για κινδύνους αντικειμενικούς, μετρήσιμους και απολύτως τεκμηριωμένους. Δεν αποτελούν προσωπική εκτίμηση ούτε συνδικαλισική υπερβολή. Αποτελούν την καθημερινότητα κάθε εργαστηρίου.

Και όμως, η Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει διαφορετικά εργαζόμενους που εκτελούν την ίδια εργασία κάτω από τις ίδιες ακριβώς συνθήκες.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων υπάγονται στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα εδώ και δεκαετίες. Στο Δημόσιο, όσοι διορίστηκαν μετά το 2011 έχουν επίσης ενταχθεί στο σχετικό καθεστώς. Αντίθετα, χιλιάδες εργαζόμενοι που υπηρετούν στα δημόσια νοσοκομεία με το παλαιό ασφαλιστικό καθεστώς παραμένουν εκτός.

Η εικόνα αυτή δημιουργεί μια προφανή θεσμική αντίφαση. Δύο επαγγελματίες, στον ίδιο χώρο, με τον ίδιο εξοπλισμό, τα ίδια δείγματα και τους ίδιους επαγγελματικούς κινδύνους, αντιμετωπίζονται διαφορετικά αποκλειστικά και μόνο επειδή διορίστηκαν σε διαφορετική χρονική περίοδο.

Η ισονομία δεν μπορεί να εξαρτάται από την ημερομηνία πρόσληψης.

Ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση αποτελεί το γεγονός ότι η ίδια η νομοθεσία αναγνωρίζει τα Μικροβιολογικά και Βιοχημικά Εργαστήρια ως χώρους που δικαιολογούν την υπαγωγή στο καθεστώς των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων, χωρίς όμως να αναγνωρίζει το ίδιο δικαίωμα στους επιστήμονες που εργάζονται καθημερινά μέσα σε αυτούς.

Αυτό δεν είναι απλώς μια διοικητική ασυνέπεια. Είναι μια αδικία που διαιωνίζεται.

Ως Τεχνολόγοι Ιατρικών Εργαστηρίων δεν διεκδικούμε προνόμια. Δεν ζητούμε ευνοϊκή μεταχείριση. Ζητούμε να εφαρμοστούν οι ίδιες αρχές ισότητας που ισχύουν για όλους τους επαγγελματίες υγείας. Ζητούμε η Πολιτεία να αξιολογεί την πραγματική φύση της εργασίας και όχι την ειδικότητα, τον εργοδότη ή την ημερομηνία διορισμού.

Η υγεία δεν λειτουργεί με επαγγελματίες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Το ίδιο δεν πρέπει να συμβαίνει και με την αναγνώριση της προσφοράς τους.

Η ένταξη των Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα δεν αποτελεί μια συντεχνιακή διεκδίκηση. Αποτελεί ζήτημα ισονομίας, θεσμικής συνέπειας και σεβασμού απέναντι σε έναν επιστημονικό κλάδο που υπηρετεί καθημερινά τη δημόσια υγεία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Οι αόρατοι άνθρωποι των εργαστηρίων δεν ζητούν να γίνουν πρωταγωνιστές. Ζητούν μόνο να πάψουν να είναι αόρατοι όταν η Πολιτεία αποφασίζει ποιοι δικαιούνται την αναγνώριση της πραγματικής φύσης της εργασίας τους.

Ειδήσεις υγείας σήμερα
ΕΟΦ: Απαγόρευση διάθεσης και διακίνησης δύο συμπληρωμάτων διατροφής
Ανάκληση παρτίδας προϊόντος απολύμανσης από τον ΕΟΦ
Η πρώτη πιθανή αγωγή με προβιοτικά για τον ερυθηματώδη λύκο [μελέτη]