Υπάρχουν επαγγέλματα που τα επιλέγεις και άλλα που σε επιλέγουν. Η νοσηλευτική για μένα ήταν το δεύτερο. Δεν ήταν απλώς μια δουλειά. Ήταν και είναι ένας δρόμος ζωής, δύσκολος, απαιτητικός, αλλά βαθιά ανθρώπινος. Μετά από 33 χρόνια στα νοσοκομεία, νιώθω την ανάγκη να γράψω λίγες σκέψεις όπως έρχονται, χωρίς πολλά φίλτρα.

Τριάντα τρία χρόνια γεμάτα εικόνες που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Πρόσωπα, βάρδιες, αγωνίες, εφημερίες που δεν τελείωναν, αλλά και στιγμές που σε έκαναν να χαμογελάσεις μέσα στην κούραση. Η νοσηλευτική δεν είναι μόνο επιστήμη. Είναι να αντέχεις, να στέκεσαι εκεί όταν όλα γύρω σου είναι δύσκολα.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μου μέρα στο νοσοκομείο. Το άγχος να μη κάνω λάθος, τον φόβο, τη βαριά ατμόσφαιρα, τους ήχους που δεν σταματούσαν. Ένιωθα μικρή μπροστά σε όλα αυτά. Και κάπου μέσα μου αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω.

Στην πορεία χάθηκαν πολλές στιγμές από την προσωπική ζωή. Γιορτές, οικογενειακά τραπέζια, στιγμές με τα παιδιά που δεν γυρίζουν πίσω. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, αυτό έγινε “κανονικότητα”. Ήσουν εκεί γιατί κάποιος σε χρειαζόταν. Δεν υπήρχε σκέψη, μόνο πράξη.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη ανακοπή. Την ένταση, τον πανικό που δεν είχε χώρο να φανεί, τα χέρια που δούλευαν σχεδόν αυτόματα. Ούτε τον πρώτο θάνατο. Δεν τον συνηθίζεις ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε απώλεια σε αγγίζει διαφορετικά.

Υπάρχουν όμως και άλλες στιγμές που μένουν πιο έντονα. Ένα βλέμμα που γέμισε εμπιστοσύνη. Ένα “ευχαριστώ” που ειπώθηκε απλά, αλλά έφτασε πολύ βαθιά. Ένας ασθενής που γύρισε να πει ότι θυμάται τη φροντίδα. Αυτά είναι που τελικά μένουν. Η καθημερινότητα στο νοσοκομείο δεν είναι εύκολη. Βάρδιες χωρίς ανάσα, κούραση που συσσωρεύεται, στιγμές που προσπαθείς να σταθείς όρθια ενώ μέσα σου έχεις ήδη εξαντληθεί. Υπάρχουν βάρδιες που δεν προλαβαίνεις ούτε να πιείς νερό. Που φεύγεις από το νοσοκομείο και νιώθεις ότι δεν έχει μείνει καθόλου δύναμη μέσα σου. Κι όμως συνεχίζεις, γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Τα χρόνια των κρίσεων το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο. Λιγότερο προσωπικό, περισσότερες ανάγκες, συνεχής πίεση. Και μετά ήρθε η πανδημία. Ο Covid-19 άλλαξε τα πάντα. Φόβος, απομόνωση, μάσκες, στολές, ασθενείς μόνοι τους. Και εμείς, πολλές φορές, το μόνο γνώριμο πρόσωπο δίπλα τους. Εκείνη την περίοδο η νοσηλευτική έγινε κάτι ακόμα πιο έντονο. Δεν ήταν μόνο φροντίδα. Ήταν παρουσία. Ήταν να κρατάς έναν άνθρωπο όταν δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ήταν να προσπαθείς να δώσεις κουράγιο ενώ κι εσύ φοβόσουν.

Η υποστελέχωση έγινε με τα χρόνια καθημερινότητα. Λιγότεροι άνθρωποι να κάνουν τη δουλειά πολλών, βάρδιες στα όρια, εξάντληση που θεωρήθηκε φυσιολογική. Και μέσα σε όλα αυτά, μισθοί που δεν ανταποκρίνονται ούτε στην ευθύνη ούτε στις συνθήκες αυτής της δουλειάς. Ακόμα και η συζήτηση για τα βαρέα και ανθυγιεινά μοιάζει να μένει διαρκώς ανοιχτή, σε έναν χώρο που βιώνει καθημερινά τη σωματική και ψυχική φθορά.

Υπήρχαν βάρδιες που τελείωναν και δεν θυμόσουν καν πόσες ώρες είχαν περάσει. Μόνο την κούραση στο σώμα και τα πρόσωπα που έμεναν στο μυαλό. Υπήρχαν στιγμές που έμπαινες στο σπίτι και δεν μπορούσες να μιλήσεις σε κανέναν, γιατί κουβαλούσες μέσα σου όσα είχες ζήσει στη βάρδια. Κι όμως, την επόμενη μέρα επέστρεφες ξανά. Γιατί αυτό κάνει ο νοσηλευτής. Συνεχίζει, ακόμη κι όταν μέσα του έχει αδειάσει.

Μετά από 33 χρόνια, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η κούραση. Είναι και κάτι πιο βαθύ. Ότι αυτό το επάγγελμα σε αλλάζει. Σε κάνει πιο ανθεκτικό, αλλά και πιο ευαίσθητο ταυτόχρονα. Σε φέρνει πολύ κοντά στη ζωή και στον θάνατο, κάθε μέρα. Κουβαλάς πράγματα που δεν φαίνονται. Εικόνες, στιγμές, σιωπές. Και τα αφήνεις πίσω σου κάθε φορά που μπαίνεις σε μια νέα βάρδια.

Κι όμως, κάθε φορά που φοράω τη στολή, υπάρχει μια περίεργη αίσθηση περηφάνειας. Όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί πίσω από αυτό υπάρχουν άνθρωποι που βοηθήθηκαν, που δεν ήταν μόνοι, που είχαν κάποιον δίπλα τους.

Η νοσηλευτική δεν θέλει μόνο γνώση. Θέλει ψυχή.

Σήμερα, ένα απλό ευχαριστώ σε όλους τους συναδέλφους που συνεχίζουν, που αντέχουν, που στέκονται σιωπηλά δίπλα στον άνθρωπο, έχει πραγματική αξία. Η 12η Μαΐου είναι απλώς μια υπενθύμιση. Ότι πίσω από κάθε νοσοκομείο υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν καθημερινά κάτι από τον εαυτό τους.

Και αν γύριζα πίσω, μετά από 33 χρόνια, θα έκανα ξανά την ίδια επιλογή.

Γιατί τελικά, αυτό που μένει δεν είναι η δυσκολία. Είναι ότι ήσουν εκεί όταν κάποιος σε χρειαζόταν.

Ειδήσεις υγείας σήμερα
O Όμιλος Ιασώ επενδύει στις λύσεις eProcurement της Entersoftone
Γιατί εμφανίζουν καρκίνο του πνεύμονα νέοι κάτω των 45 ετών [μελέτη]
Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας: 12 προτάσεις για ένα αναβαθμισμένο ΕΣΥ