Ένα νέο πλαίσιο για την προστασία των χρηστών από τις επιβλαβείς επιπτώσεις των social media προωθεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας, η οποία έδωσε στη δημοσιότητα το πολυαναμενόμενο προσχέδιο νόμου για το «ψηφιακό καθήκον φροντίδας». Κεντρικό στοιχείο της προτεινόμενης νομοθεσίας είναι ένας «διακόπτης απενεργοποίησης» των αλγορίθμων. Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης θα υποχρεούνται να ρωτούν κατά διαστήματα τους χρήστες αν θέλουν να συνεχίσουν να βλέπουν μια εξατομικευμένη ροή περιεχομένου που διαμορφώνεται από αλγόριθμους ή αν προτιμούν να βλέπουν κυρίως αναρτήσεις από λογαριασμούς που έχουν επιλέξει να ακολουθούν. Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας,  Άντονι Αλμπανέζι, έχει ονομάσει την επιλογή «My feed, my way».

Η υπουργός Επικοινωνιών, Ανίκα Γουέλς, έχει σπεύσει να διευκρινίσει ότι πολλοί Αυστραλοί εκτιμούν τους αλγόριθμους και πιθανότατα θα επιλέξουν να συνεχίσουν να τους χρησιμοποιούν. Όπως υποστηρίζει, το σημαντικό είναι οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες να προσφέρουν εξαρχής αυτή την επιλογή στους χρήστες και στη συνέχεια να σέβονται την απόφασή τους.

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, Άνγκους Τέιλορ, δήλωσε ότι ο Συνασπισμός δεν έχει δει ακόμη το νομοσχέδιο και ζητά να δοθεί στους γονείς μεγαλύτερος έλεγχος στο περιεχόμενο που βλέπουν τα παιδιά τους. Παράλληλα, προειδοποίησε την κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε λογοκρισία του διαδικτυακού λόγου.

Γιατί χρειάζεται ένας ειδικός νόμος για τις βλάβες που προκαλούν οι αλγόριθμοι; Η προφανής απάντηση είναι η αμέλεια. Όποιος έχει απέναντί σας υποχρέωση επιμέλειας και δεν λαμβάνει τα εύλογα μέτρα προστασίας, μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τη ζημία που προκαλείται. Πρόκειται για μια βασική αρχή του κοινού δικαίου που χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Το πρόβλημα είναι ότι το δίκαιο της αμέλειας αφορά διαφορές μεταξύ δύο συγκεκριμένων πλευρών και για μια συγκεκριμένη ζημία. Η βλάβη που συνδέεται με τους αλγόριθμους δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Κατανέμεται σε εκατομμύρια ανθρώπους και αφορά περισσότερο πιθανότητες παρά βεβαιότητες, καθώς καμία μεμονωμένη σύσταση περιεχομένου δεν προκαλεί από μόνη της τη ζημία.

Τα αυστραλιανά δικαστήρια είναι επίσης απρόθυμα να ανοίξουν τον δρόμο για αγωγές όταν ο αριθμός των δυνητικών εναγόντων είναι αδύνατο να προσδιοριστεί, ιδιαίτερα όταν η ζημία είναι αποκλειστικά οικονομική. Μια αγωγή εναντίον μιας πλατφόρμας πιθανότατα θα απορριπτόταν για αυτόν τον λόγο προτού καν εξεταστεί η ουσία της υπόθεσης.

Με τη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης επιμέλειας, η προστασία των χρηστών δεν εξαρτάται από μεμονωμένες δικαστικές προσφυγές. Αφορά το σύνολο των χρηστών, λειτουργεί προληπτικά και όχι εκ των υστέρων και επιβάλλεται από μια ρυθμιστική αρχή αντί από μεμονωμένους πολίτες.

Ο «διακόπτης» δεν συνιστά λογοκρισία με τη συνήθη έννοια του όρου. Η απενεργοποίηση των αλγοριθμικών συστάσεων δεν διαγράφει μια ανάρτηση, δεν αναστέλλει έναν λογαριασμό ούτε εμποδίζει κάποιον να δημοσιεύσει περιεχόμενο. Ό,τι είναι νόμιμο παραμένει νόμιμο και ό,τι επιλέγει ο χρήστης να ακολουθεί εξακολουθεί να εμφανίζεται στη ροή του.

Η μεγαλύτερη ανησυχία αφορά την εμβέλεια του περιεχομένου. Η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο διανέμεται το περιεχόμενο επηρεάζει αναπόφευκτα το ποιοι ακούγονται περισσότερο. Αυτό είναι ένα εύλογο επιχείρημα, αλλά λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Η ροή κάθε χρήστη ήδη διαμορφώνεται από ένα ιδιωτικό σύστημα κατάταξης περιεχομένου, το οποίο ο ίδιος δεν έχει επιλέξει και δεν μπορεί να ελέγξει. Η μεταφορά αυτής της επιλογής στον ίδιο τον χρήστη μοιάζει περισσότερο με το αντίθετο της λογοκρισίας. Λογοκρισία είναι όταν μια αρχή αποφασίζει τι επιτρέπεται να ειπωθεί. Εδώ, είναι το άτομο που αποφασίζει τι θέλει να βλέπει.

Η συζήτηση γύρω από τη λογοκρισία έρχεται σε μια στιγμή που οι ίδιες οι πλατφόρμες έχουν μετατοπιστεί από την προσέγγιση της μείωσης των βλαβών προς τον απόλυτο σεβασμό της ελευθερίας του λόγου. Η Meta κατήργησε τον Ιανουάριο του 2025 το πρόγραμμα ελέγχου γεγονότων από τρίτους στις ΗΠΑ και χαλάρωσε ορισμένους από τους κανόνες της για τη ρητορική μίσους.

Το X περιόρισε τις δυνατότητές του στον τομέα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας μετά το 2022 και προσέφυγε δικαστικά κατά της αυστραλιανής Επιτρόπου eSafety σχετικά με εντολή αφαίρεσης περιεχομένου. Το YouTube περιόρισε επίσης πολιτικές που αφορούσαν την ακεραιότητα των εκλογών και επανέφερε λογαριασμούς που είχε προηγουμένως αποκλείσει.

Η αμερικανική πολιτική έχει δώσει νέα διάσταση στη συζήτηση. Έκθεση της Επιτροπής Δικαστικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων κατηγόρησε την Επίτροπο eSafety, Τζούλι Ίνμαν Γκραντ, ότι επιχειρεί να λογοκρίνει Αμερικανούς πολίτες.

Παράλληλα, στις 1 Σεπτεμβρίου, Ρεπουμπλικανοί βουλευτές ζήτησαν από τον εκπρόσωπο των ΗΠΑ για το εμπόριο να διερευνήσει την Αυστραλία για την πολιτική News Bargaining Incentive, η οποία προβλέπει οικονομικές εισφορές από τεχνολογικές εταιρείες προς τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης για τη χρήση ειδησεογραφικού περιεχομένου.

Η πραγματική διαδικτυακή λογοκρισία έχει ορισμένα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Το κράτος ορίζει ποιο περιεχόμενο απαγορεύεται, ελέγχει ή φιλτράρει τις υποδομές, διατάσσει την αφαίρεση περιεχομένου σε πολύ σύντομες προθεσμίες, απαιτεί τη σύνδεση λογαριασμών με κρατικό έγγραφο ταυτοποίησης και τιμωρεί χρήστες χωρίς ουσιαστική δυνατότητα προσφυγής. Η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Το «ψηφιακό καθήκον φροντίδας» δεν θεσπίζει νέο αδίκημα που αφορά την ελευθερία του λόγου, δεν επιβάλλει κυρώσεις στους χρήστες και επικεντρώνεται στη λειτουργία των πλατφορμών, όχι στις μεμονωμένες αναρτήσεις.

Υπάρχουν, ωστόσο, δύο σημεία που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Πρώτον, οι πλατφόρμες πρέπει να γνωρίζουν με σαφήνεια τι απαιτούν ο νόμος και η ρυθμιστική αρχή. Αυτό είναι σημαντικό ώστε τα υψηλά πρόστιμα να μην οδηγήσουν τις πλατφόρμες στην υπερβολική αφαίρεση περιεχομένου, δημιουργώντας έτσι «ιδιωτική λογοκρισία» κατ’ εντολή της κυβέρνησης.

Δεύτερον, είναι σημαντικό να μην υπάρξει διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της νομοθεσίας. Ο νόμος πρέπει να βασίζεται σε σαφείς αρχές, για παράδειγμα με τον καθορισμό συγκεκριμένων κατηγοριών βλάβης, όπως η βλάβη σε παιδιά. Αφού καθοριστούν, οι κατηγορίες αυτές δεν θα πρέπει να μπορούν να αλλάζουν μονομερώς από τη ρυθμιστική αρχή.

Αν ο υπουργός προσθέσει μια νέα κατηγορία, αυτή χαρακτηρίζεται «disallowable instrument», δηλαδή πράξη που μπορεί να ελεγχθεί από τη Γερουσία, η οποία έχει τη δυνατότητα να την ανατρέψει με ψηφοφορία. Η ρυθμιστική αρχή επιβάλλει τον νόμο μόνο για βλάβες που έχουν εγκριθεί από το Κοινοβούλιο. Αυτά είναι τα σημεία που αξίζει να συζητήσουμε. Ο διακόπτης απενεργοποίησης δεν είναι ένα από αυτά.

Πηγές:
ertnews

Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover

Ειδήσεις υγείας σήμερα
ΙΣΑ για θάνατο Μαζωνάκη: Πειθαρχικός έλεγχος των δυο γιατρών
Ημερίδα ''Προσεγγίσεις στον διάλογο ανθρωπιστικών επιστημών και ιατρικής''
9+1 σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί μπορεί να αντιμετωπίζει πρόβλημα όρασης