Η απώλεια αγαπημένων προσώπων μπορεί να είναι πολύ επίπονη στους ηλικιωμένους, αλλά νέα έρευνα υποδεικνύει ότι ο θυμός και όχι η λύπη είναι αυτός που μπορεί ενδεχομένως να βλάψει το σώμα περισσότερο.

Ο θυμός μπορεί να αυξήσει τη φλεγμονή που συνδέεται με παθήσεις όπως η καρδιακή νόσος, ο καρκίνος και η αρθρίτιδα.

Η Meaghan Barlow, του  Concordia University, δήλωσε ότι η νέα έρευνα έδειξε ότι ο θυμός μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη χρόνιας νόσου ενώ η λύπη όχι.

Οι ερευνητές εστίασαν σε 226 ενηλίκους, 59 έως 93 ετών, που συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για το πόσο θυμωμένοι ή λυπημένοι αισθάνονταν. Οι συμμετέχοντες επίσης ρωτήθηκαν αν είχαν χρόνιες νόσους και συλλέχτηκαν δείγματα αίματος.

Σύμφωνα με την Carsten Wrosch, του Concordia University, τα ευρήματα έδειξαν ότι η εμπειρία καθημερινά του θυμού συνδεόταν με υψηλότερα επίπεδα φλεγμονής και χρόνιας νόσου σε ανθρώπους 80 ετών και άνω αλλά όχι σε πιο μικρής ηλικίας ηλικιωμένους.

Ωστόσο η λύπη δεν συνδεόταν με φλεγμονή ή χρόνια νόσο.

Εξήγησε ότι τα αρνητικά συναισθήματα δεν είναι πάντα κακά και μπορεί να είναι ωφέλιμα σε ορισμένες συνθήκες.

Ο θυμός είναι συναίσθημα που ενεργοποιεί και μπορεί να συμβάλλει στην κινητοποίηση των ανθρώπων ώστε να ακολουθούν τους στόχους τους.

Οι ηλικιωμένοι μικρότερης ηλικίας μπορεί ενδεχομένως να χρησιμοποιούν το θυμό ως καύσιμο για να προσπεράσουν τις προκλήσεις και τις απώλειες και αυτό μπορεί να τους κρατά πιο υγιείς.

Ο θυμός γίνεται προβληματικός για τους ενηλίκους όταν φτάσουν τα 80, λόγω απωλειών και επειδή ορισμένες από τις χαρές της ζωής απομακρύνονται.

Η εκπαίδευση και η θεραπεία μπορεί ενδεχομένως να βοηθήσουν ηλικιωμένους να έχουν υπό έλεγχο τον θυμό τους ρυθμίζοντας τα συναισθήματά τους ή δίνοντάς τους στρατηγικές για αντιμετώπιση σωματικών και ψυχικών αλλαγών.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο Psychology and Aging.

Πηγές: Psychology and Aging.