της Μάριον Κοντογιάννη

Απόγευμα Πέμπτης στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού. Στο χώρο υποδοχής όλα τα καθίσματα είναι πιασμένα. Ηλικιωμένοι, μεσήλικα ζευγάρια, μία μητέρα με το παιδάκι της, κάποιοι κάθονται έξω.

Γ. Βήχας, Εθελοντής στο Μ.Κ.Ι.Ε., Καρδιολόγος στο ΙΚΑ Ελληνικού :

«Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, Δεκέμβριο 2011 – Δεκέμβριο 2012, εξετάστηκαν περίπου 3.500 με 4.000 περιστατικά. Συνολικά τώρα έχουμε πάνω από 14.000 περιστατικά, που σημαίνει ότι στο πρώτο οκτάμηνο έχουμε πιάσει ήδη τα 10.000.

Οπότε καταλαβαίνετε την αύξηση, τη δυναμική αύξηση των περιστατικών. Και δεν είναι μόνο ποσοτική είναι και ποιοτική, η αύξηση αυτή. Έρχονται περιστατικά εδώ που ξεφεύγουν από αυτό που είχαμε εμείς σαν δομή στην αρχή, να προσφέρουμε πρωτοβάθμια φροντίδα σε ανασφάλιστους, άπορους και άνεργους. Τώρα πια δεν ισχύει μόνο αυτό.

Έρχονται και ασφαλισμένοι οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν το ποσοστό συμμετοχής. Άνθρωποι που πήγαν στο γιατρό, τους έγραψε τη συνταγή, όταν όμως πήγαν στο φαρμακοποιό και τους είπε το ποσό συμμετοχής είπαν ότι δεν μπορούν να πληρώσουν 50, 60, 100 ή και 200 ευρώ, ανάλογα με το πόσα φάρμακα παίρνει ο άνθρωπος, με μια σύνταξη 350 – 400 ευρώ.

Κι ένα επιπλέον στοιχείο που έχει προστεθεί ποιοτικά και έχει αλλάξει την αρχική μας μορφή, είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας. Αυτό είναι κάτι που ξεφεύγει από τα δικά μας πλαίσια. Να έρχεται κάποιος με τις γνωματεύσεις στο χέρι, να πρέπει να κάνει χημειοθεραπεία, αλλά να μην υπάρχει κανένας δημόσιος φορέας να τον δεχτεί».

Οι άνθρωποι που απευθύνονται στο Μ.Κ.Ι.Ε. είναι από κάθε πλευρά της πόλης. Δίπλα μου την ώρα της αναμονής ήταν ένας κύριος από τον Άγιο Παύλο. Είχε έρθει για να τον κατευθύνουν πώς να κάνει κάποιες απαραίτητες διαγνωστικές εξετάσεις.

«Δεν μπορώ να σας πω πώς έφτασα σ΄ αυτό το σημείο» είπε ο κ. Κώστας. «Μπορώ όμως να σας πω, πως εδώ βρίσκουν πάντα μια λύση. Κι όταν δεν γίνεται αυτό, ξέρω πως δεν μπορούν να το κάνουν. Ήρθα από τον Άγιο Παύλο στην Αθήνα. Η γιατρός μου, μου είπε πως εδώ θα μπορέσουν να μου βρουν μια λύση με τις εξετάσεις που δεν μπορώ να πληρώσω… Και το έκαναν».

 Γ. Βήχας :

«Ξεκινήσαμε εδώ και ένα χρόνο πιέζοντας νοσοκομεία ή  μέσω γνωστών. Δίπλα μας εδώ και ένα χρόνο έχουμε τον κ. Συρίγο στην κλινική του (στο νοσοκομείο Σωτηρία) όπου δέχεται κάθε Τετάρτη τους ανασφάλιστους καρκινοπαθείς.

Αλλά και στην ημερίδα που είχε διοργανώσει ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών, γνώρισα τον κ. Πισσάκα (Ακτινοθεραπευτικό Τμήμα Αντικαρκινικού Νοσοκ. "Αγιος Σάββας") ο οποίος και «στρατολογήθηκε» την ίδια ημέρα.

Και τώρα, πριν από λίγο, έγραψα σε ένα καρκινοπαθή να πάει από εκεί να κάνει την ακτινοθεραπεία του. Μας βοηθάει πάρα πολύ με δωρεάν ακτινοθεραπείες.

Υπάρχουν τρία νοσοκομεία αυτή τη στιγμή που έχουν ανοίξει τις πόρτες τους στους ανασφάλιστους.

Υπάρχουν νοσοκομεία που δεν τις έχουν ανοίξει τις πόρτες τους και είναι πολύ σκληροί σ΄ αυτό το θέμα. Παρ΄ όλα αυτά σε δύο περιστατικά, στο Λαϊκό συγκεκριμένα, δώσαμε πραγματικές μάχες.

Το να φτάσουμε να επηρεάσουμε τα Νοσοκομεία, όπως η περίπτωση του 53 χρονου  καρκινοπαθή και να μας τηλεφωνήσει εκπρόσωπος του Υπουργείου με αφορμή το ίδιο περιστατικό "δείχνοντας" ενδιαφέρον είναι σημαντικό. Αλλά η θέση του Μ.K.I.E. που εκφράστηκε στο υπουργείο είναι πως ο ρόλος τους δεν είναι να δρούν κατά περίπτωση αλλά εδώ και τώρα να νομοθετήσουν την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών στο δημόσιο σύστημα υγείας..»

Στην αίθουσα επικοινωνίας δίπλα στο παιδιατρικό εξεταστήριο, βρίσκεται ο 53 χρονος καρκινοπαθής, η περιπέτεια του οποίου είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Μας λέει την ιστορία του. Για τη μάχη με τον καρκίνο. Για το Γολγοθά που περνάει με το νοσοκομείο. Για τις μεγάλες καθυστερήσεις στις θεραπείες και το πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος που γίνεται η χημειοθεραπεία. Αυτή τη φορά  έφτασε τις 15 ημέρες.

Μετά από επίμονες προσπάθειες των ανθρώπων του Μ.Κ.Ι.Ε., την επόμενη μέρα θα πήγαινε στο Λαϊκό να κάνει τη χημειοθεραπεία του. Το ένα μπουκάλι είχε βρεθεί μέσω του συλλόγου Κ.Ε.Φ.Ι., το άλλο μέσω της εταιρίας που το προμήθευσε στο Λαϊκό.

 Γ. Βήχας :

«Συνολικά είμαστε 230 εθελοντές. 90 γιατροί, 12 οδοντίατροι, 5-6 φαρμακοποιοί, 6 ψυχολόγοι, οι υπόλοιποι πλαισιώνουν την ομάδα επικοινωνίας, Γραμματείας, Φαρμακείου, Αποθήκης, διάφορες ομάδες.

Εδώ υπάρχει το εξής σε σχέση με το χρήμα : δεν  υπάρχει χρήμα… καθόλου. Ούτε ως εσωτερική διακίνηση, μισθοί, ν΄ αγοράσουμε κάτι. Όποιος θέλει να προσφέρει, του λέμε τις ανάγκες που έχουμε και το προσφέρει σε είδος.

Όλοι όσοι είναι εδώ είναι εθελοντές. Υπάρχει ένας κανόνας απαράβατος : να μην πληρωθεί ποτέ κανείς.  Δεν υπάρχει κίνητρο οικονομικό, υπάρχει μόνο το κίνητρο της βοήθειας και της αλληλεγγύης».

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Ο κάθε ένας εκτελεί τα καθήκοντά του κι εξυπηρετείται ο ένας ασθενής, μετά τον άλλο. Η αίθουσα αναμονής, γύρω στις 8.00 το βράδυ έχει σχεδόν αδειάσει. Σίγουρα όμως υπάρχουν και δυσκολίες.

 Γ. Βήχας :

«Το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι αυτοί που μας κυβερνούν. Και όταν λέω αυτοί που μας κυβερνούν δεν εννοώ μόνο Πρωθυπουργός και Υπουργός αλλά και τους Διοικητές των νοσοκομείων. Άνθρωποι που έχουν ποτιστεί με μια άλλη νοοτροπία. Αυτή η νοοτροπία δεν τους επιτρέπει να συναισθανθούν τον πόνο των ασθενών και τον πόνο της κοινωνίας γενικότερα. Έχουν μια αποστασιοποίηση από τον κόσμο… δεν τους αγγίζει τίποτα.

Στη διοικήτρια του Λαϊκού, όχι με αυτό το περιστατικό, (του 53χρονου καρκινοπαθή), αλλά με ένα άλλο περιστατικό, το Πάσχα, πολύ σοβαρή περίπτωση που χειρουργήθηκε στο Λαϊκό, όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο της είπα ότι ο άνθρωπος δεν έχει να πληρώσει, δεν έχει ασφαλιστική κάλυψη, μην πάτε τα νοσήλια στην εφορία, ένα σπίτι έχει θα του το πάρουν κι αυτό, ή έχει ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο που έκανε μεταφορές, αν ανοίξουν οι δουλειές ας το έχει τουλάχιστον, να μην το πάρει η εφορία.

Όχι κ. Βήχα υπάρχουν νόμοι … Μα είναι δυνατόν; Υπάρχουν νόμοι όταν εξαθλιώνουν έναν άνθρωπο, όταν τον οδηγούν στο θάνατο, να τους επικαλείστε; Βεβαίως κ. Βήχα, πάνω από όλα οι νόμοι.

Αυτό είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα.

Να προσπεράσει. Να προσπαθήσει κανείς να εμβολίσει αυτή τη νοοτροπία, αυτών των ανθρώπων.

Η μεγαλύτερη  ανάγκη, σύμφωνα με τους εθελοντές του ΜΚΙΕ, είναι η προσφορά ιατρικών υπηρεσιών ανεξαρτήτου ειδικότητας. Τονίζεται συνεχώς πως οι ασθενείς που επισκέπτονται το  ιατρείο, όσο πάνε και αυξάνουν και η συνδρομή σε παροχή ιατρικής βοήθειας όσο και των άλλων κέντρων (διαγνωστικών κλπ)  που μπορούν να βοηθήσουν είναι πάντα πολύτιμη.

Έχουμε ένα μεγάλο δίκτυο διαγνωστικών κέντρων αυτή τη στιγμή σε όλη την Αθήνα. μας βοηθάει με ότι εξέταση μπορείτε να φανταστείτε από την πιο μικρή μέχρι την πιο ακριβή, όλα αυτά δωρεάν.

Ένα μπορεί να δώσει δύο αξονικές το νήμα, ένα άλλο πέντε, άλλο πέντε υπέρηχα. Συνολικά όμως καλύπτουμε τις ανάγκες αυτών των ασθενών. Υπάρχει ένα δίκτυο ιδιωτικών νοσοκομείων, μεγάλων, δεν λέω ποια είναι γιατί υπάρχει επίσης μια σημαντική και απαράβατη αρχή, και όλη αυτή η συνεργασία γίνεται με βάση αυτή την αρχή : να μη διαφημίζουμε ποτέ ποιοι είναι αυτοί που μας  βοηθούν (όταν είναι ιδιώτες). Για να μην υπάρχει το κίνητρο αυτό της βοήθειας που μας προσφέρουν.

Αυτό λοιπόν το μεγάλο νοσοκομείο μας προσφέρει τοκετούς, γιατί έχει και μαιευτικές κλινικές, στεφανογραφίες.

Ότι βλέπετε εδώ είναι από δωρεές, τα πάντα τα πήραμε μόνοι μας. Αυτό που σας μετέφεραν ότι βρίσκουμε λύση είναι αλήθεια. Θα κινήσουμε γη και ουρανό αλλά λύση θα βρεθεί.

Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι πέρα από την προσφορά υγείας και ζωής, όταν ένα σύστημα θέλει, μπορεί να δουλέψει αποτελεσματικά,  χωρίς γραφειοκρατία, με διαφάνεια και αξιοπρέπεια.

Επίσης εδώ μεταξύ μας, δεν υπάρχει εγώ είμαι γιατρός εσύ δεν είσαι, ή εγώ δουλεύω πέντε ώρες εσύ μία, υπάρχει μία ισότητα σε όλα τα επίπεδα, και όλες οι αποφάσεις παίρνονται στη  γενική συνέλευση που συμμετέχουν όλοι οι εθελοντές εδώ, με ισότιμη ψήφο. Άσχετα από την ειδικότητα. Ένας γιατρός, με μία 60χρονη άνεργη εθελόντρια έχουν ισότιμη ψήφο».

Κωσταρίδου Σταυρούλα, Εθελόντρια στο Μ.Κ.Ι.Ε. Παιδίατρος – Αιματολόγος / Ογκολόγος Μαριάννα Βαρδινογιάννη Ελπίδα/ Νοσοκομείου Αγία Σοφία

«Η συνεργασία μας ξεκίνησε τυχαία, πριν από περίπου δυο χρόνια σε μια εκδήλωση των Ποντίων Ελληνικού Αργυρούπολης, βρέθηκα με το Δήμαρχο της περιοχής τον κ. Γκορτζίδη, κι έναν σύμβουλό του, που εκλέγεται στην περιοχή και που είναι Πρόεδρος στη Φλόγα, το σύλλογο των παιδιών με καρκίνο, τον κ. Βλάχο. Ήξερα την κόρη του από πολύ μικρή γιατί είχε ένα νόσημα και με έφερε σε επαφή με το Γιώργο το Βήχα, εδώ, σε μια πλατεία, σε μια συγκέντρωση, Λαϊκή Συνέλευση θυμάμαι, κι εκεί μου είπε ότι σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, οπότε από πολύ νωρίς είπα ναι σ΄ αυτή την προσπάθεια. Όταν ξέσπασε η κρίση, ξεκινήσαμε δειλά δυο τρεις άνθρωποι, μας έδωσε ο Δήμος αυτό εδώ για να στεγαστούμε».

Έλενα Μπαζακοπούλου, Εθελόντρια Τμήματος Επικοινωνίας Μ.Κ.Ι.Ε

«Δυστυχώς με γεωμετρική πρόοδο αυξάνονται τα περιστατικά»

Σ. Κωσταρίδου :
«Αυξάνονται όμως και οι εθελοντές και αυτό πρέπει να το τονίσουμε. Είμαστε πλέον 230 εθελοντές συνολικά αλλά δεν θα καταφέρναμε τίποτα χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και όλων των άλλων εθελοντών».

Έ. Μπαζακοπούλου :
«Είμαστε κρίκοι της ίδιας αλυσίδας και ο καθένας «εκμεταλλεύεται» τις δυνατότητές του για να  προσδώσει από την πλευρά του αυτό που του αναλογεί και σ΄ αυτό που έχει δεξιότητα.»

Σ. Κωσταρίδου :

«Και είναι και μια ελπίδα αυτό. Μπορούμε να ελπίζουμε μέσα από αυτό».

Έλενα Μπαζακοπούλου :

«Αυτή είναι η λέξη που θα πρόσθετα εγώ. Η ελπίδα. Από τη μία η προσπάθεια να καλύψει τους ανασφάλιστους το Εθνικό Σύστημα Υγείας και από την άλλη να υπάρχει ελπίδα, γιατί αν δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορεί να υπάρχουν και όλα τα άλλα. Ούτε αξιοπρέπεια ούτε οτιδήποτε άλλο.»

Σ. Κωσταρίδου :

«Αυτό που εισπράξαμε από αυτή την οικονομική κρίση, ήταν και το οικονομικό κομμάτι (σαφώς) αυτό που μας είχε οδηγήσει σε κατάθλιψη όλα αυτά τα χρόνια είναι η έκπτωση στις αξίες. Η αξιακή κρίση.

Τα παιδιά είναι ο δείκτης πολιτισμού ενός τόπου. αν η φροντίδα ενός παιδιού εκπέσει, αν μια μάνα δεν μπορεί να δώσει στο παιδί της τα καλούδια που πρέπει να του δώσει, εάν πάψει να εμβολιάζεται, σημαίνει ότι αυτή η χώρα αρχίζει και υποβαθμίζεται.

Όταν τα παιδιά δεν απολαμβάνουν αυτό που πρέπει να απολαύσουν δεν λέω να τα κακομαθαίνουμε…. τα βασικά πράγματα.. αυτή η χώρα είχε φτωχύνει πραγματικά.»

Από την εμπειρία της η κα Κωσταρίδου αναφέρεται στις ανάγκες που έχει καταγράψει μέσα από τα περιστατικά που αντιμετωπίζει τόσο στο Νοσοκομείο Αγία Σοφία που εργάζεται όσο και στις βάρδιές της στο Μ.Κ.Ι.Ε.

Σ. Κωσταρίδου :

«Οι μεγαλύτερες ανάγκες έχουν εντοπιστεί σε δύο ομάδες πληθυσμών : η μία είναι ο παιδικός πληθυσμός που δεν πρέπει να μείνει ανεμβολίαστος. Πρέπει να φάει, μεγαλώσει… και η άλλη ομάδα ευπαθής ομάδα είναι οι κακοήθειες που οι θεραπείες τους κοστίζουν πάρα πολύ που αν δεν τις κάνουν θα τους στοιχίσει τη ζωή.

Χωρίς να υποτιμάται και ο προληπτικός έλεγχος, ίσα ίσα. Είναι πολύ σημαντικό πως οι Ελληνες πια δεν κάνουν προληπτικές εξετάσεις. Μια γυναίκα δεν θα πάει να κάνει μαστογραφία ή τεστ Παπανικολάου.

Όπως και τα εμβόλια. Δεν θα σκάσει τώρα που ακόμα υπάρχει μια εμβολιαστική κάλυψη, όταν έχουμε εμβολιασμένο το 90% του  παιδικού πληθυσμού δεν έχουμε επιδημίες. Όταν όμως σιγά σιγά παύουν να εμβολιάζονται, όταν η εμβολιαστική κάλυψη πέσει στο 60% θα εμφανιστούν ασθένειες που τις είχαμε ξεχάσει.

Τα ίδιο θα γίνει και  με την πρόληψη που δεν κάνουνε. Θα ξεσπάσουνε προβλήματα. Ενώ αν είχαν κάνει προληπτικό έλεγχο θα είχαν προλάβει. Όλη η υγεία κλονίζεται αλλά δεν το αντιλαμβάνονται ότι δεν θα ήταν τόσο μεγάλο το κόστος το οικονομικό, για να καλυφθεί αυτό το κενό. Δηλαδή τα νοσοκομεία, δεν θα βούλιαζαν οικονομικά άφηναν ελεύθερους κάποιους να εξετάζονται. Δεν είναι ακριβές αυτές οι εξετάσεις.

Οι γιατροί έτσι κι αλλιώς αυτό που είναι να προσφέρουν στα νοσοκομεία, το προσφέρουν έναντι ενός μισθού που είτε δουν 10 είτε δουν 20 το ίδιο θα είναι. Το κόστος για να κάνεις μια μαστογραφία δεν είναι τόσο μεγάλο.
Θα έπρεπε να δουν αυτά τα θέματα λίγο διαφορετικά αλλά μάλλον αυτοί που χειρίζονται αυτά τα θέματα της υγείας κάθε άλλο παρά μέσα στο αντικείμενο είναι.»

Η εικόνα για την αντιμετώπιση των ασθενών μέσα στα νοσοκομεία είναι και σ΄ αυτή την περίπτωση κοινή με του κ. Βήχα.

Σ. Κωσταρίδου :

«Και στα παιδιά ακόμα είναι πολύ σκληρά τα πράγματα ώστε να κάνεις μια εξέταση και να μην χρεωθεί. Κάποια νοσοκομεία έχουν καθιερώσει την εξής λογική : μπαίνει κάποιο ανασφάλιστο παιδί, νοσηλεύεται, θεραπεύεται και όταν τελειώσει και βγει ο λογαριασμός, θα πάει στο σπίτι του.

Εάν αυτός προσκομίσει δικαιολογητικά μπορεί να πείσει το διοικητικό συμβούλιο κι εκεί θα αποφασιστεί πραγματικά αν αυτός ο άνθρωπος είχε να πληρώσει ή όχι. Και τυχαίνει σ΄ αυτά τα συμβούλια οι ισορροπίες να είναι υπέρ των ανασφάλιστων οπότε και σταματάει το θέμα.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που πάει κάποιος στο νοσοκομείο και μετά ο λογαριασμός πάει την εφορία.

Υπάρχουν νοσοκομεία που δεν δίνουν τα πιστοποιητικά του παιδιού. Ή δεν δίνουν το παιδί για να φύγει».

Ο εθελοντισμός και οι κανόνες λειτουργίας του ΜΚΙΕ μέσα από τα μάτια των εθελοντών του.

Έ. Μπαζακοπούλου:

«Έχουμε αποφασίσει να κινούμαστε πάνω σε τρεις άξονες : όχι χρήματα, όχι κόμματα και όχι διαφήμιση στους ανθρώπους αυτούς που μας βοηθούν. Είναι κανόνες απαράβατοι αυτοί που είναι απόφαση όλων μας και είναι προστασία ουσιαστικά για το έργο μας.

Κι επειδή κι εμείς, είμαστε πολλοί και διαφορετικοί πρέπει να έχουμε ένα κοινό τόπο. Τακτικής, συμπεριφοράς,  Γι΄ αυτό το σκοπό δημιουργήσαμε τις ομάδες ψυχολογίας των εθελοντών για να μπορούν να αποσυμπιέζονται και να λειτουργούν προς τη σωστή κατεύθυνση, Να υπάρχει ένα μέτρο.

Επόμενος στόχος του ΜΚΙΕ είναι να γίνουν κοινωνοί της προσπάθειας αλλά και της έννοιας αλληλεγγύη, τα σχολεία, οι μαθητές. Υπήρξαν σχολεία που με τη βοήθεια των δασκάλων και καθηγητών αλλά και τη σύμφωνη γνώμη των Διευθυντών μάζεψαν γάλατα ή φάρμακα από το σπίτι τους και τα προσέφεραν σε μας».

Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Στην κορυφή των βάσεων για ακόμη μια χρονιά η Ιατρική και η Νομική του ΕΚΠΑ
Πώς να ενισχύσετε την καρδιά σας
Νέος διευθύνων σύμβουλος στον όμιλο FAMAR ο Bruce Vielle