Eγκατάλειψη πίσω από κλειστές πόρτες

Ο κ. Ηλίας είναι περίπου 60 χρόνων. Μόνος. Σε καρότσι κάπου στο Καματερό. Ζει σε μια γειτονιά, σ΄ ένα σπιτάκι, στο ισόγειο. Υποδοχή, στην είσοδο του σπιτιού, αναλαμβάνει η ελληνική σημαία.

Στην πόρτα της εισόδου μια μεταλλική ράμπα «η πόρτα είναι έτσι ανοιχτή πάντα» μου λέει ο κ. Ρεθυμιωτάκης (Πρόεδρος του Πανευρωπαϊκού Σωματείου Ατόμων με ειδικές ανάγκες «Συνεργασία – Δημιουργία».
Βλέπω τον κ. Ηλία στο βάθος του σπιτιού, με την πόρτα ανοιχτή. Μπαίνουμε στο σπίτι, είναι σχεδόν μεσημέρι και η ζέστη αφόρητη. Ο κ. Ηλίας μας προσφέρει δύο καθίσματα για να κάτσουμε.

Στο μικρό σπιτάκι δεν υπάρχει κλιματισμός, ενώ λιγοστά είναι τα έπιπλα που υπάρχουν στα δυο δωμάτια. Από το μικρό ραδιόφωνο ακούγεται ένα παραδοσιακό τραγούδι.

 Στα δεξιά μου δύο κρεβάτια με ιμάντες, δίπλα μας δύο χαλασμένα καρότσια…
«Πώς βρεθήκατε στο καρότσι;» τον ρωτάω;
«Εργατικό ατύχημα, απαντάει. Έπεσα από τη σκαλωσιά. Όμως δεν ήταν αυτό που μου δημιούργησε το πρόβλημα. Με πήγαν στο ΚΑΤ, με πέταξαν σ΄ ένα κρεβάτι και με χειρούργησαν 5 μέρες μετά το ατύχημα. Με πετούσαν από δω κι από κει σα σακί…»

Ζητάω να βάλω το μαγνητόφωνο να γράφει. Η απάντηση είναι θετική.
«Μου ζήτησαν 2.500.000 δρχ. για την εγχείρηση και μετά 500.000». Ξεπουλήθηκε ο κ. Ηλίας…. Ξέμεινε από χρήματα και αγάπη και η οικογένειά του.

Έμενε στη Λειβαδιά. Δεν λέει λεπτομέρειες για την οικογένειά του, ούτε καν αν έχει. Έχει και μου δείχνει ένα δημοσίευμα. Είχε φτιάξει μια παράγκα, ένα παράπηγμα, δίπλα στο ποτάμι. Μέσα στο σπίτι έβρισκε συχνά από φίδια μέχρι αλεπούδες.
Του έκαναν δικαστήριο, γιατί δεν είχε άδεια. Το δικαστήριο τον αθώωσε αλλά έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο. Από πού να βρει να πληρώσει το πρόστιμο;

Χαμηλώνει τα μάτια και απλά μου δίνει το δημοσίευμα. Περιγράφει τη δύσκολη ζωή του στη Λειβαδιά, την εγκατάλειψή του από όλους.
«Πώς φτάσατε στην Αθήνα;» τον ρωτάω. Χαμογελάει «Με παράτησαν στην Κάτζα με το καρότσι… έφτασα στο Γιώργο (Ρεθυμιωτάκη), νηστικός και κουρασμένος, κάτσαμε έξω από το μανάβικο (του κ. Ρεθυμιωτάκη), έβαλε και φάγαμε. Του είπα την ιστορία μου. Από τότε είναι δίπλα μου και με βοηθάει. Στην Αθήνα βρίσκομαι περίπου 1 χρόνο» συνεχίζει.

«Την Αθήνα δεν την ήξερα. Με είχαν ειδοποιήσει από την κατασκήνωση που είχε η παραλία στη Βούλα (ΠΙΚΠΑ) να πάω να κάτσω μερικές ημέρες. Μπορούσα, λόγω του ποσοστού αναπηρίας που είχα.
Όταν όμως έφτασα, μου είπαν πως δεν υπήρχε κρεβάτι διαθέσιμο.. Η αλήθεια είναι (και το έμαθα καιρό αργότερα) πως τότε ήταν διευθύντρια η κόρη του Τσοχατζόπουλου η Αρετή.
Αυτή μου είπε πως δεν μπορούσα να μείνω. Τους παρακάλεσα. Τους είπα ότι δεν είχα που να μείνω. Αδιαφόρησαν. Έμεινα σ΄ ένα παγκάκι το βράδυ, μέχρι να ξημερώσει…»

«Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;» τον ρωτάω.
Με τη ΔΕΗ έκανε διακανονισμό μέχρι τον Ιούνιο 2013 γιατί είχε μαζευτεί ένα ποσό που δεν μπορούσε να το πληρώσει. Όμως την ίδια στιγμή οι καινούριοι λογαριασμοί τρέχουν… (αυτή ήταν και η αφορμή της συνάντησής μας). Αγόρασε γεννήτρια γιατί θα του κόψουν το ρεύμα. Χωρίς ρεύμα δεν θα μπορεί να φορτίσει ούτε το καρότσι του, ούτε να λειτουργήσει το γερανάκι που τον βοηθάει να ανέβει στο κρεβάτι του.

«Τι χρειάζεστε από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;» τον ρώτησα.
«Είμαι στο καρότσι, έχω και ζάχαρο», απαντάει. «Εγώ μπορώ για τα φάρμακα και τ΄ αναλώσιμα να δώσω μέχρι 600€ και λέω του φαρμακοποιού.. θα μου δώσεις ότι είναι μέχρι 600€». (στους γοφούς έχει πληγές από την ακινησία και δεν μπορεί ν΄ αγοράσει τους ειδικούς επιδέσμους...).

Πηγαίνω και στο ιατρείο πόνου, γιατί πονάω πολύ. Μου έδωσαν φάρμακα και από εκεί. Δεν τα παίρνω. Είναι και πολύ βαριά. Ένιωθα να με διαλύουν».

Τον ρωτάω πώς περνάει η μέρα του, αν βγαίνει από το σπίτι.
«Πήγα στο πανηγύρι, μου είπε με το καρότσι…κάπου 4 – 5 χιλιόμετρα από δω και μετά έπρεπε να γυρίσω πίσω… με το καρότσι…».
«Ήρθε και η βοήθεια στο σπίτι … με είδαν και μου είπαν πως οι δικοί τους είναι σε χειρότερη κατάσταση από μένα. Τι να τους ζητήσω μετά από αυτό;» απαντάει ο κ. Ηλίας.

Tην ώρα που βρισκόμαστε στο σπίτι χτυπάει το τηλέφωνο του επικεφαλής του συλλόγου… Είναι ένας παραπληγικός που ζητάει εδώ και μέρες απεγνωσμένα καρότσι…

«Σου βρήκα ένα» του λέει… «όχι, δεν θα πληρώσεις τίποτα για το καρότσι… τίποτα……».

Η επίσκεψη τελειώνει. Χαιρετάμε τον κ. Ηλία και φεύγουμε.

«Ξέρεις πόσοι είναι σαν κι αυτόν;» με ρωτάει ο κ. Ρεθυμνιωτάκης. «Πάρα πολλοί. Πολλοί περισσότεροι από όσους φαντάζεσαι».

Το ίδιο απόγευμα βρέθηκα στο Υπουργείο Υγείας. Έγινε η παρουσίαση της συνεργασίας της ηγεσίας του ΥΥΚΑ, με τον διακεκριμένο σε θέματα στρατηγικής της υγείας κ. Κολοβό, σχετικά με τις αλλαγές που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Εκτός από την ηγεσία του Υπουργείου, και εκπροσώπους της Task Force, ήταν εκπρόσωποι φορέων (ΣΦΕΕ, ΠΕΦ, φαρμακαποθηκάριοι, ιατρικοί σύλλογοι, καθηγητές κλπ). Αυτοί που δεν είχαν εκπρόσωπο ήταν οι ασθενείς.

Γι΄ άλλη μια φορά έγινε συζήτηση για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, μίλησαν και ξαναμίλησαν για νούμερα και τιμές, ζητήθηκε να σταλούν οι παρατηρήσεις των συμμετεχόντων στην ομάδα σχεδιασμού των μεταρρυθμίσεων, αλλά οι ασθενείς – καταναλωτές δεν υπήρχαν πουθενά.

Οι ασθενείς, όλων των παθήσεων, υπόκεινται κάθε απόφασης, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η δική τους γνώμη, όταν μάλιστα είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα τι χρειάζονται και τι όχι.

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Στην κορυφή των βάσεων για ακόμη μια χρονιά η Ιατρική και η Νομική του ΕΚΠΑ
Πώς να ενισχύσετε την καρδιά σας
Νέος διευθύνων σύμβουλος στον όμιλο FAMAR ο Bruce Vielle