Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να προστατεύσει εν μέρει τους ασθενείς με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) από τις ψυχιατρικές συνέπειες της διαταραχής.

Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα ανάλυσης μητρώου σουηδών ασθενών που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "JAMA Network Open". Η μείωση των αναρρωτικών αδειών και των συνταξιοδοτήσεων ήταν ανιχνεύσιμη μόνο για μία δραστική ουσία.

Η απροσεξία και η υπερκινητικότητα/παρορμητικότητα δεν βλάπτουν μόνο τους ασθενείς με ΔΕΠΥ στο σχολείο και αργότερα στην εργασία.

Οι ασθενείς υποφέρουν επίσης συχνότερα από διάφορες ψυχικές ασθένειες. Δεν είναι σαφές αν αυτές αποτελούν μέρος της διαταραχής ή συνέπειες των κοινωνικών προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν από τη διαταραχή.

Στην τελευταία περίπτωση, η φαρμακευτική θεραπεία θα μπορούσε να βοηθήσει τους ασθενείς να αποφύγουν αυτά τα προβλήματα.

Ωστόσο, η φαρμακευτική αγωγή θα μπορούσε επίσης να επιδεινώσει τα ψυχολογικά συμπτώματα. Ειδικότερα, η μεθυλφαινιδάτη, το φάρμακο πρώτης γραμμής για τα παιδιά, είναι ύποπτη τα τελευταία χρόνια ότι ευνοεί την ανάπτυξη ψυχώσεων λόγω της διεγερτικής της δράσης.

Η Heidi Taipale από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και οι συνεργάτες της, ανέλυσαν τα στοιχεία 22.714 εφήβων και ενηλίκων που διαγνώστηκαν με ΔΕΠΥ το χρονικό διάστημα μεταξύ 2006 - 2021. Με βάση τους πανομοιότυπους προσωπικούς αριθμούς, μπόρεσαν να ερευνήσουν με ποια φαρμακευτική αγωγή αντιμετωπίστηκαν οι ασθενείς και αν νοσηλεύτηκαν για ψυχιατρικές ή άλλες ασθένειες.

Συνολικά, η θεραπεία είχε θετική επίδραση στην ψυχιατρική νοσηρότητα. Ειδικότερα, οι αμφεταμίνες μείωσαν τον κίνδυνο νοσηλείας με προσαρμοσμένη αναλογία κινδύνου (aHR) 0,74. Η Taipale προσδιόρισε aHR 0,85 για την πολυθεραπεία με πολλές δραστικές ουσίες, αλλά η δεξαμφεταμίνη (aHR 0,88) και η μεθυλφαινιδάτη (aHR 0,93) φαίνεται επίσης να μειώνουν την ψυχιατρική νοσηρότητα σε σύγκριση με το μη θεραπευμένο ΔΕΠΥ.

Ο κίνδυνος αυτοκτονιών και απόπειρας αυτοκτονίας ήταν επίσης σημαντικά χαμηλότερος μετά τη συνταγογράφηση δεξαμεθαμίνης (aHR 0,69), λισδεξαμφεταμίνης (aHR 0,76), πολυθεραπείας (aHR 0,85) και μεθυλφαινιδάτης (aHR, 0,92), ενώ η συνταγογράφηση ατομοξετίνης σχετιζόταν με αυξημένο κίνδυνο (aHR 1,20).

Σύμφωνα με την Taipale, ο αυξημένος κίνδυνος της ατομοξετίνης θα μπορούσε να είναι ένα τετελεσμένο. Καθώς δεν έχει διεγερτική δράση, θα μπορούσε μπορεί να προτιμηθεί σε ασθενείς με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας.

Η Taipale διερεύνησε επίσης την επίδραση στις μη ψυχιατρικές νοσηλείες. Κίνητρο ήταν η αναζήτηση πιθανών καρδιαγγειακών κινδύνων που θα μπορούσαν να προκύψουν από την αύξηση της αρτηριακής πίεσης που μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με διεγερτικά.

Η ανάλυση παραμένει επιφανειακή, καθώς αξιολογήθηκε μόνο ο συνολικός αριθμός όλων των μη ψυχιατρικών νοσηλειών. Ωστόσο, τα διεγερτικά αμφεταμίνη (aHR 0,62), λισδεξαμφεταμίνη (aHR 0,64), δεξαμφεταμίνη (aHR 0,72) και μεθυλφαινιδάτη (aHR 0,80) συσχετίστηκαν με μείωση των νοσηλειών.

Μόνο η ατομοξετίνη (aHR 0,89) είχε σημαντικά ευνοϊκή επίδραση στις απουσίες και την πρόωρη συνταξιοδότηση. Η πιθανή προστατευτική επίδραση ήταν μεγαλύτερη στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες ηλικίας 16 έως 29 ετών (aHR 0,82).

Όλες οι αναφερθείσες aHR ήταν στατιστικά σημαντικές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι συσχετίσεις είναι αιτιώδεις.

Οι αναλύσεις μητρώου είναι επιρρεπείς σε μεροληψία λόγω της έλλειψης λεπτομερειών για τα συμπτώματα.

Η Taipale δεν είχε επίσης στοιχεία για μη φαρμακευτικές θεραπείες. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, οι απουσίες θα μπορούσαν να έχουν αιτίες που δεν σχετίζονται με την ασθένεια, όπως η άδεια μητρότητας ή οι περίοδοι εκπαίδευσης

Πηγές:
JAMA Network Open

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Η ενεργή σεξουαλική ζωή στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια απομακρύνει τη συναισθηματική αποξένωση
Στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ 9χρονη με μηνιγγίτιδα
25 Μαΐου: Παγκόσμια Ημέρα Θυρεοειδούς