Στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και σε αναγνώσματα, η ψυχοπάθεια απεικονίζεται σχεδόν καθολικά ως μια μονολιθική κατάσταση που ορίζεται από ψυχρούς υπολογισμούς, αδιάφορα συναισθηματικά ελλείμματα και ρομποτικά πρότυπα ομιλίας. Οι λαϊκές αφηγήσεις φαντάζονται άτομα με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά ως ριζικά αποκομμένα από τις συναισθηματικές αποχρώσεις του ανθρώπινου διαλόγου.

Ωστόσο, η κλινική ψυχολογία και η επιστήμη της προσωπικότητας έχουν όλο και περισσότερο απομακρυνθεί από την αντιμετώπιση της ψυχοπάθειας ως ένα διαγνωστικό πλαίσιο τύπου «όλα ή τίποτα». Αντίθετα, η σύγχρονη έρευνα βλέπει την ψυχοπάθεια ως ένα πολυδιάστατο φάσμα που αποτελείται από διακριτά, αλληλεπιδρώντα χαρακτηριστικά που υπάρχουν σε ποικίλους βαθμούς σε όλο τον γενικό πληθυσμό.

Νέα μελέτη με επικεφαλής ψυχολόγους στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή αποκαλύπτει ότι η γλώσσα της ψυχοπάθειας είναι πολύ πλουσιότερη και πιο λεπτή από ό,τι υποδηλώνουν τα σενάρια του Χόλιγουντ.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Personality and Individual Differences και οι ερευνητές κατέδειξαν ότι τα ανεπαίσθητα μοτίβα στην καθημερινή επιλογή λέξεων και ο τρόπος με τον οποίο τα άτομα κατασκευάζουν τις προσωπικές τους αυτοβιογραφικές αφηγήσεις αντικατοπτρίζουν συγκεκριμένες υποκείμενες διαστάσεις του ψυχοπαθητικού φάσματος.

«Ο στόχος εδώ δεν είναι να διαγνωστεί η ψυχοπάθεια με βάση τη γλώσσα», δήλωσε η πρώτη συγγραφέας Ky Bray, υποψήφια διδάκτωρ κλινικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. «Στόχος είναι να επισημανθεί το γεγονός ότι η ψυχοπάθεια εμφανίζεται σε καθημερινές συμπεριφορές, ακόμη και σε ανεπαίσθητες συμπεριφορές όπως η γλώσσα. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την ψυχοπάθεια και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά που την αποτελούν, πρέπει να σκεφτούμε δημιουργικά για το πώς αυτά τα χαρακτηριστικά διαμορφώνουν την κοινωνική αλληλεπίδραση».

Για να διερευνήσει πώς τα ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά επηρεάζουν την προσωπική αφήγηση, η ερευνητική ομάδα στρατολόγησε 450 συμμετέχοντες, οι οποίοι περιλάμβαναν φοιτητές πανεπιστημίου και άτομα που εμπλέκονταν στη δικαιοσύνη και ανέφεραν προηγούμενη φυλάκιση.

Οι συμμετέχοντες έγραψαν λεπτομερή αυτοβιογραφικά δοκίμια περιγράφοντας τα υψηλά, τα χαμηλά και τα σημαντικά σημεία καμπής της ζωής τους, προτού ολοκληρώσουν επικυρωμένες αξιολογήσεις που μετρούσαν τα ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας.

Η ομάδα βασίστηκε στην ανάλυσή της στο Τριαρχικό Μοντέλο Ψυχοπάθειας, το οποίο εννοιολογεί την πάθηση σε τρεις παρατηρήσιμους φαινοτύπους:

Άρση αναστολών: Χρόνια ελλείμματα στον έλεγχο των παρορμήσεων, συναισθηματική δυσρύθμιση, ανευθυνότητα και εχθρότητα.

Κακεντρέχεια: Έλλειψη ενσυναίσθησης, διαπροσωπική απάθεια, επιθετική αυτοπροβολή και εκμεταλλευτική συμπεριφορά.

Τόλμη: Υψηλή κοινωνική κυριαρχία, συναισθηματική ανθεκτικότητα, ανοσία στο στρες και χαμηλό άγχος.

Χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό λογισμικό επεξεργασίας φυσικής γλώσσας, οι ερευνητές ποσοτικοποίησαν τη συχνότητα των λέξεων σε διάφορες ψυχολογικές διαστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της συναισθηματικής ισχύος, της επίτευξης, της διαπροσωπικής σύνδεσης, της κοινωνικής επιρροής και του κινδύνου.

Η ανάλυση κειμένου αποκάλυψε ότι κάθε τριαρχική διάσταση παράγει το δικό της γλωσσικό μοτίβο:

Άρση αναστολών (Αρνητικός Τόνος & Κοινωνική Απομόνωση): Οι συμμετέχοντες με υψηλή βαθμολογία στην άρση αναστολών χρησιμοποίησαν σημαντικά περισσότερες αρνητικές συναισθηματικές λέξεις και μίλησαν πολύ λιγότερο για φιλίες, κοινωνικά δίκτυα ή εποικοδομητικά επιτεύγματα. Οι ιστορίες τους αντανακλούσαν δυσρυθμισμένη αντιδραστικότητα και αντιληπτή αντιξοότητα.

Κακή συμπεριφορά (Αναζήτηση Ανταμοιβής & Επιφανειακή Θετικότητα): Αψηφώντας την προσδοκία τηςπαθητικής επιθετικότητας, η υψηλή κακία συσχετίστηκε με έναν πιο θετικό συναισθηματικό τόνο και συχνές αναφορές σε επιτεύγματα, κοινωνική επιρροή και απτές ανταμοιβές, παράλληλα με μια έντονη απουσία αρνητικής συναισθηματικής γλώσσας.

Τόλμη (Απουσία Φόβου): Οι υψηλές βαθμολογίες στην τόλμη χαρακτηρίστηκαν κυρίως από αυτό που έλειπε: αυτοί οι συμμετέχοντες σπάνια χρησιμοποιούσαν λέξεις που σχετίζονται με άγχος, τρόμο, πανικό ή ευαλωτότητα (όπως «φόβος», «φοβισμένος» ή «ανησυχία») και έκαναν σημαντικά λιγότερες αναφορές σε ψυχική δυσφορία.

«Αυτό που μας λέει είναι ότι η ιστορία που λέμε για τη ζωή μας έχει νόημα», εξήγησε η επικεφαλής συγγραφέας Λόρα Ντρίσλεϊν, Ph.D., επίκουρη καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. «Βοηθά τους ανθρώπους να κατανοήσουν τις εμπειρίες τους, να αναπτύξουν μια κοσμοθεωρία και μια συνεκτική αίσθηση του ποιοι είναι. Αυτό που αρχίζουμε να βλέπουμε είναι ότι στην ψυχοπάθεια, υπάρχουν χαρακτηριστικά που σχετίζονται με διαφορές στην αποδόμηση νοήματος και τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι σκέφτονται τη ζωή τους».

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η χρήση των λέξεων διέφερε ανάλογα με το αν οι συμμετέχοντες αναλογίζονταν μια προσωπική κορύφωση, μια κρίση ή μια αλλαγή στη ζωή τους. Αυτή η εξάρτηση από το πλαίσιο υποδεικνύει ότι η ψυχοπαθητική γλώσσα δεν είναι συναισθηματικά άγονη, αλλά μάλλον στρατηγικά και συναισθηματικά βαθμονομημένη σε συγκεκριμένους παράγοντες προσωπικότητας.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι η κατανόηση της ψυχοπάθειας σε αυτές τις τριαρχικές διαστάσεις βοηθά στην απομυθοποίηση του τρόπου με τον οποίο αυτά τα χαρακτηριστικά λειτουργούν σε μη εγκληματολογικά, καθημερινά περιβάλλοντα, συμπεριλαμβανομένων των ακαδημαϊκών χώρων, των εταιρικών αιθουσών διοίκησης και των διαπροσωπικών σχέσεων.

«Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος για τον οποίο υπάρχει μια τάση να μην αποκαλούμε τους ανθρώπους «ψυχοπαθείς», επειδή δεν βλέπουμε την ψυχοπάθεια ως κατηγορία», σημείωσε ο Drislane. «Αυτό που υποδηλώνει η έρευνά μας είναι ότι είναι σημαντικό να κοιτάξουμε πέρα ​​από αυτήν την ετικέτα και στα διαφορετικά συστατικά ή διαστάσεις της ψυχοπάθειας, επειδή κάθε μία από αυτές τις διαστάσεις έχει στην πραγματικότητα ένα μοναδικό σύνολο αποτελεσμάτων ή πραγμάτων που μπορεί να προβλέψει».

Η αποδόμηση των ατομικών μηχανισμών της τόλμης, της κακίας και της άρσης αναστολών παρέχει στους κλινικούς γιατρούς λεπτομερείς στόχους για συμπεριφορικές θεραπείες που έχουν σχεδιαστεί για τον μετριασμό των αντικοινωνικών χαρακτηριστικών, τον περιορισμό της βίας μεταξύ των συντρόφων και την οικοδόμηση προτύπων κοινωνικής επικοινωνίας.

Πηγές:
Personality and Individual Differences,

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Γεωργιάδης: Εγκαίνια νέου ΤΕΠ στο ΠΓΝ Ιωαννίνων και ανακαινισμένου Κέντρου Υγείας Κόνιτσας
Νέα ένεση κατά των λιποκυττάρων μειώνει το σπλαχνικό λίπος στην κοιλιά
Η Vichy ανοίγει τον διάλογο για την ορμονική υγεία με το πρόγραμμα Hormonall και προτείνει λύσεις με τη σειρά Neovadiol Longevity