Όσον αφορά την ψυχαγωγία, στους ανθρώπους αρέσει να βλέπουν κακούς να τιμωρούνται, περισσότερο από το να συγχωρούνται, αναφέρει νέα έρευνα.

Αλλά παρόλο που δεν τους αρέσουν τόσο οι ιστορείς συγχώρεσης τις βρίσκουν περισσότερο εύλογες έναντι αυτών στις οποίες οι κακοί παίρνουν αυτό που τους αξίζει.

Ο Matthew Grizzard, του Ohio State University δήλωσε ότι αγαπάμε τις ιστορίες στις οποίες όσοι σφάλλουν τιμωρούνται και όταν λαμβάνουν μεγαλύτερη τιμωρία από όση δικαιούνται αυτό το βρίσκουμε αστείο.

Οι άνθρωποι εκτιμούν ιστορίες συγχώρεσης περισσότερο, ακόμα και αν δεν τις βρίσκουν αρκετά ψυχαγωγικές.

Η έρευνα έγινε σε 184 φοιτητές που διάβασαν σύντομες ιστορίες –τους είπαν ότι πιθανόν θα γυρίζονταν για την τηλεόραση.

Οι φοιτητές διάβασαν 15 ιστορίες. Στο ένα τρίτο αυτών, ο κακός είχε καλή αντιμετώπιση από το θύμα- στο άλλο  τρίτο ο κακός έλαβε δίκαιη τιμωρία και στο υπόλοιπο τρίτο τιμωρήθηκε πέρα από αυτό που θα θεωρούσε κάποιος κατάλληλη τιμωρία για το έγκλημα του.

Για παράδειγμα, μια ιστορία αφορούσε κάποιον που έκλεψε 50 δολάρια από συνάδελφό του. Οι συμμετέχοντες διάβασαν μια από 3 πιθανές καταλήξεις.

Στο πρώτο σενάριο, το θύμα αγόρασε καφέ για τον κλέφτη (συγχώρεση).

Σε άλλο σενάριο, το θύμα έκλεψε ένα μπουκάλι οινοπνευματώδους ποτού, αξίας 50 δολαρίων, από τον κλέφτη και στο τρίτο το θύμα έκλεψε παίρνοντας πίσω τα δικά του χρήματα, ενώ επιπλέον ‘’κατέβασε’’ πορνογραφικό video στον υπολογιστή που είχε ο κλέφτης στην εργασία του.

Μετά την ανάγνωση των σεναρίων ρωτήθηκαν οι συμμετέχοντες αν τους άρεσε ή όχι η πλοκή. Οι ιστορίες δίκαιης τιμωρίας άρεσαν σε περισσότερους έναντι όσων αγαπούσαν τη λιγότερη ή την υπερβολική τιμωρία.

Οι ερευνητές χρονομέτρησαν επίσης τη διάρκεια που χρειάζονταν οι αναγνώστες για να πατήσουν το κουμπί ‘’μου αρέσει’’ ή ‘’δεν μου αρέσει’’ μετά την ανάγνωση κάθε ιστορίας.

Ανακάλυψαν ότι χρειάζονταν λιγότερο χρόνο για να ανταποκριθούν σε ιστορίες με δίκαιη τιμωρία έναντι της μικρότερης ή της μεγαλύτερης τιμωρίας.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι οι άνθρωποι έχουν αυθόρμητη αντίδραση στο πώς νομίζουν ότι θα πρέπει να τιμωρηθούν οι άνθρωποι για κάτι κακό που έκαναν και όταν η πλοκή δίνει αυτό που περιμένουν, συχνά ανταποκρίνονται πιο γρήγορα.

Όταν η τιμωρία δεν ταίριαζε με το έγκλημα, οι συμμετέχοντες χρειάστηκαν λίγο περισσότερο χρόνο για να ανταποκριθούν στην ιστορία με ένα ‘’μου αρέσει’’ ή ‘’δεν μου αρέσει’’.

Ωστόσο, το γιατί χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο φάνηκε να είναι διαφορετικό για ιστορίες με λιγότερη τιμωρία έναντι ιστοριών με υπέρμετρη τιμωρία.

Ο λόγος μπορεί να εξηγείται από το επόμενο μέρος της έρευνας.

Όταν οι συμμετέχοντες διάβασαν τις 15 ιστορίες τις βαθμολόγησαν για ευχαρίστηση και εκτίμηση.

Οι συμμετέχοντες πίστευαν ότι ιστορίες στις οποίες ο κακός τιμωρούνταν υπέρμετρα θα ήταν πιο ψυχαγωγικές και όσες εμφάνιζαν τον κακό να λαμβάνει συγχώρεση θα ήταν λιγότερο ψυχαγωγικές.

Η δίκαιη τιμωρία ήταν στη μέση.

Ωστόσο, δήλωσαν επίσης ότι θα τους άρεσαν περισσότερο ιστορίες για συγχώρεση έναντι των άλλων 2 ειδών.

Επομένως, οι συμμετέχοντες μπορεί ενδεχομένως να σταμάτησαν ελαφρώς πριν απαντήσουν στις ιστορίες συγχώρεσης, για να σκεφτούν, επειδή τις θεώρησαν περισσότερο εύλογες.

Ενώ έκαναν παύση και για τις ιστορίες με τη μεγάλη τιμωρία δεν τις βρήκαν πιο εύλογες αλλά πιο ευχάριστες.

Αυτό υποδεικνύει ότι η παύση μπορεί να έγινε απλώς για να απολαύσουν την επιπλέον τιμωρία που έλαβε ο κακός.

Φαίνεται πως είναι η πιο σκοτεινή πλευρά της απλής ευχαρίστησης της εκδίκησης.

Γενικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι δίκαιη τιμωρία είναι το ενστικτώδες ηθικό standard που μας έρχεται εύκολα και φυσικά.

Ωστόσο, το να βλέπουμε έλλειψη τιμωρίας απαιτεί ένα επίπεδο απελευθέρωσης που δεν μας έρχεται φυσικά. Μπορούμε να το εκτιμήσουμε παρόλο που δεν φαίνεται ιδιαίτερα ψυχαγωγικό.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Communication Research 

 

Πηγές: Communication Research