ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΕΡΡΙΤΙΝΗΣ

Η διάγνωση σιδηροπενίας ή σιδηροπενικής αναιμίας επιβάλλει τη χορήγηση εξωγενούς σιδήρου. Τα σκευάσματα που χρησιμοποιούνται διακρίνονται σε αυτά από του στόματος ή σε παρεντερικά. Τα δισθενή άλατα σιδήρου, όπως ο θειικός σίδηρος, απορροφούνται καλύτερα από τα τρισθενή άλατα. Σε μερικά σκευάσματα ο σίδηρος βρίσκεται υπό μορφή σύμπλοκων ενώσεων (όπως σουκινυλικού τρισθενούς σιδήρου με πρωτεϊνικό περίβλημα). Τα τελευταία χρησιμοποιούνται επιλεκτικά σε ασθενείς που παρουσιάζουν δυσανεξία σε άλλα σκευάσματα. Αν και ο σίδηρος απορροφάται καλύτερα όταν λαμβάνεται μακριά από τα γεύματα, προκαλεί λιγότερες γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες, όταν λαμβάνεται με τα γεύματα. Πολλά σκευάσματα περιέχουν και φυλλικό οξύ, όμως, δεν χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στην παιδιατρική πράξη, καθώς δεν κυκλοφορούν σε υγρή μορφή και η αναλογική περιεκτικότητα σε φυλλικό είναι χαμηλή, ώστε να επιφέρει ιδιαίτερες μεταβολές στην απορρόφηση του σιδήρου, στη δοσολογία που χορηγείται σε παιδιά. Η δοσολογία εξαρτάται από τη βαρύτητα της σιδηροπενίας και την ανεκτικότητα του φαρμάκου. Συνήθως χορηγείται στη δόση των 5-6mg στοιχειακού σιδήρου/kg ΒΣ/ημέρα, σε διηρημένες δόσεις. Η διάρκεια της θεραπείας πρέπει να είναι τουλάχιστον 2 μήνες για να μπορέσουν να πληρωθούν οι αποθήκες σιδήρου. Στην παιδιατρική πράξη χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα σκευάσματα σε υγρή μορφή και ειδικά για βρέφη, αυτά που χορηγούνται ως σταγόνες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σχετικά περιορισμένες και σαφώς λιγότερες από ότι στους ενήλικες. Στα κριτήρια επιλογής του σκευάσματος, σημαντικό ρόλο παίζει η ευχάριστη γεύση και η δυνατότητα ακριβούς δοσολογίας.