Εικοσιένα οχυρά και δύο πολυβολεία, σε μια νοητή γραμμή 517 χιλιομέτρων μεταξύ δυσπρόσιτων κορυφών στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, συνθέτουν τη "Γραμμή Μεταξά", όπου δόθηκε η "Μάχη των Οχυρών" κατά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941.

Ο Στέργιος Αράπογλου (φωτογραφία), δρομέας υπεραποστάσεων και γενικός χειρουργός στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, είχε να διαχειριστεί πολλαπλές προκλήσεις τρέχοντας μόνος σε αυτή την άκρως απαιτητική διαδρομή: σωματική και ψυχολογική κούραση, διατροφική προσαρμογή και ενυδάτωση, δύσκολες καιρικές συνθήκες, άγρια πανίδα και άλλοι κίνδυνοι της διαδρομής τον κρατούσαν σε διαρκή εγρήγορση. Την ίδια ώρα δεκάδες σκέψεις εναλλάσσονταν στο μυαλό του για ζητήματα και υποχρεώσεις που είχε αφήσει πίσω στη Θεσσαλονίκη, αναχωρώντας για το ακραίο εγχείρημα: Σύζυγος και τέσσερα παιδιά, εκκρεμότητες στην Κλινική, μετεγχειρητικοί ασθενείς που του τηλεφωνούσαν για οδηγίες.

"Ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει", λέει στο iatronet.gr ο δρομέας, που έχει στο ενεργητικό του μεταξύ άλλων Σπάρταθλο και διαδρομές χιλιάδων χιλιομέτρων από τον Έβρο ως την Κρήτη. Λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση του εγχειρήματος και λίγες μέρες πριν από την επέτειο του ΟΧΙ, μοιράζεται την εμπειρία, αφηγείται ιστορίες ανθρώπων που χάθηκαν κατά το άγνωστο σε πολλούς "δεύτερο ΟΧΙ" στη γραμμή των Οχυρών, ενώ μιλά για μια σχέση συνάφειας μεταξύ ιατρικής και δρόμου υπεραποστάσεων.

Από την πρώτη γραμμή του ΕΣΥ στα μονοπάτια της ιστορίας

Σε κάθε ένα από τα 21 οχυρά και 2 πολυβολεία της Γραμμής Μεταξά, ο Στ. Αράπογλου σταματούσε, ανέβαζε μικρά βίντεο με ιστορικά στοιχεία και διάβαζε τα ονόματα των νεκρών. Στόχος του ήταν, όπως λέει, να προσεγγίσει ανθρωποκεντρικά την ιστορική μνήμη, μιλώντας για τους 517 φονευθέντες και 114 αγνοούμενους της Μάχης των Οχυρών. 

"Είμαι 25 χρόνια γενικός χειρουργός, στην πρώτη γραμμή. Συνηθίζω να λέω στους νεότερους, ειδικευόμενους, ότι ο λόγος που ερχόμαστε εδώ καθημερινά είναι οι ασθενείς, αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές, δεν είμαστε εμείς. Έτσι κι εδώ, πρωταγωνιστές ήταν αυτοί οι άνδρες, από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, που αγκάλιασαν γονείς, παιδιά, αδέλφια και φίλους, έκλεισαν την πόρτα του σπιτιού τους για τελευταία φορά και δεν επέστρεψαν ποτέ", λέει, προσθέτοντας: "Η Μάχη των Οχυρών δεν αναφέρεται στα επίσημα συγγράμματα, ούτε διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές, αλλά είναι το ‘δεύτερο ΌΧΙ’, αυτή τη φορά στους Γερμανούς, ίσως και πιο δύσκολο από το πρώτο".

Η επιστήμη της αντοχής: Ενέργεια, ενυδάτωση και "άδειο στομάχι"

Παρά τη μεγάλη του δρομική εμπειρία, οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν επέτρεψαν στον Στ. Αράπογλου να προπονηθεί επαρκώς για τις ανάγκες ενός τέτοιου εγχειρήματος. "Έκανα κάποιες στοχευμένες προπονήσεις, με σακίδιο στο βουνό, μελέτησα τη διαδρομή, χώρισα αποστάσεις και σχεδίασα το πλάνο, αλλά σωματικά η προετοιμασία μου ήταν ελλιπέστατη", λέει. 

Διατροφικά, προτίμησε την τακτική του "άδειου στομαχιού": "Το πρωί έτρωγα δύο κουταλιές μέλι και μια μπάρα δημητριακών, έπινα έναν καφέ και ξεκινούσα, ενώ στη διαδρομή όλη τη μέρα έτρωγα πρακτικά άλλη μια μπάρα, ίσως και μια μπανάνα ή ένα μήλο", αναφέρει, προσθέτοντας: "Έτσι, είχα την απαραίτητη ενέργεια, αλλά δεν είχα βαρύ στομάχι, κάτι που με βοήθησε πάρα πολύ στις ανηφόρες". Στη διάρκεια της διαδρομής έπαιρνε ηλεκτρολύτες σε προκαθορισμένα τμήματα, ανά 5 χιλιόμετρα, καθώς και συμπλήρωμα μαγνησίου, ενώ έπινε πάρα πολλές σόδες. "Αυτό βοηθάει τα νεφρά, γιατί όταν τρέχεις ή καταπονείσαι, το pH στα ούρα γίνεται όξινο, από τη ραβδομυόλυση και την απελευθέρωση της CPK. H σόδα αλκαλοποιεί τα ούρα και επιφέρει μία ισορροπία", εξηγεί. Το δείπνο, μετά τον τερματισμό της κάθε μέρας, αποτελούνταν από πολλή πρωτεϊνη με στόχο τη νυχτερινή αναδόμηση. Σε συγκεκριμένα σημεία με δυνατότητα οδικής πρόσβασης τον περίμενε ο συνοδός του Γιάννης Κουφός, που τον υποστήριζε με τροφοδοσία.

Ο μέσος όρος της απόστασης που είχε να διανύσει κάθε μία από τις 15 μέρες ήταν 35 χιλιόμετρα, κατά βάση ορεινά. Ο ίδιος χαρακτηρίζει το εγχείρημα ακραίο, τεχνικά, αθλητικά και ψυχολογικά. Μεταξύ άλλων είχε να αντιμετωπίσει καιρικές συνθήκες που ξεκινούσαν από το 0 και έφταναν ως τους 33 βαθμούς Κελσίου, καταιγίδες και ισχυρούς πλευρικούς ανέμους που τον αποπροσανατόλιζαν, ενώ διέσχιζε οικοσυστήματα όπου διαβιούν αρκούδες, λύκοι, τσακάλια, αγριογούρουνα και άλλα είδη της άγριας πανίδας. Οι δυνάμεις που χρειάζεται να επιστρατεύσει κάποιος για να ανταπεξέλθει σε τέτοιες συνθήκες είναι κατά τον ίδιο: μέταλλο, πίστη στο όραμα, ψυχή, καρδιά και άριστη γνώση.

Όταν το νυστέρι συναντά το τρέξιμο υπεραποστάσεων

Στη διάρκεια των διαδρομών, την ησυχία του φυσικού τοπίου διέκοπτε συχνά ο ήχος του τηλεφώνου, το οποίο χτυπούσε, κυρίως για επαγγελματικά ζητήματα. "Χρειάστηκε να διεκπεραιώσω εκκρεμότητες, γραφειοκρατικά ζητήματα με ιατρικούς φακέλους, ακόμα και να μιλήσω με μετεγχειρητικούς ασθενείς", σημειώνει. 

Ο ίδιος εντοπίζει κοινά σημεία ανάμεσα στο επάγγελμα και το χόμπι του, αλλά και τρόπους με τους οποίους το ένα συμπληρώνει το άλλο. 

"Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησα ειδικότητα, έτρεχα 10 χιλιόμετρα απλώς για να αθλούμαι, να ηρεμώ και να αποβάλλω την πίεση. Με τα χρόνια, ίσως λόγω της συσσώρευσης του στρες, έβλεπα πως χρειαζόμουν κι άλλο, φτάνοντας και ξεπερνώντας τα 30 χλμ", εξομολογείται και εξηγεί πως πέρα από τη διαχείριση του στρες η άθληση βοηθάει τη διαχείριση της καθημερινότητας. "Ξέρω πώς να είμαι έτοιμος σωματικά και πνευματικά, πώς να διαχειρίζομαι δύσκολες καταστάσεις και να είμαι αποτελεσματικός όταν παρουσιαστεί ένα μικρό ή μεγάλο πρόβλημα, ανεξάρτητα από την κατάσταση που βρίσκομαι", υπογραμμίζει και καταλήγει: "Δεν έχει σημασία αν είμαι άυπνος 36 ώρες, όταν χρειάζεται να μπω εκτάκτως στο χειρουργείο γιατί προέκυψε κάτι οξύ, μια αιμορραγία, μια διάτρηση, κάτι βαρύ. Σε αυτό με έχει βοηθήσει πολύ η άθληση".

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Παγκόσμια Ημέρα Πολιομυελίτιδας η 24η Οκτωβρίου
Επιβεβλημένη η ανάγκη διασφάλισης της προσβασιμότητας και εγκατάστασης ανελκυστήρα στο 1ο ΓΕΛ Μενεμένης στη Θεσσαλονίκη
Επηρεάζει ο καφές το σάκχαρο;