Ερευνητές ανακάλυψαν ότι συγκεκριμένη πρωτεΐνη  μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης στον εγκέφαλο, που δείχνει αν οι αναμνήσεις μπορούν να αλλάξουν ή να ξεχαστούν. Η έρευνα έγινε σε ζώα, αλλά οι ερευνητές ελπίζουν  ότι τα ευρήματα τελικά θα επιτρέψουν σε ανθρώπους με διαταραχή μετατραυματικού στρες να επιστρέψουν σε πιο ισορροπημένη ζωή.

Η έρευνα παρουσιάστηκε στο ECNP Conference στη Λισαβόνα.

Οι επιστήμονες έφθασαν να πιστεύουν ότι οι συναισθηματικές αναμνήσεις μπορούν να τροποποιηθούν, επομένως ίσως να μπορεί να αντιμετωπιστεί το τραύμα πίσω από τη διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Το 2004 ερευνητές στη Νέα Υόρκη έδειξαν ότι αν αντιμετωπιστούν ζώα με το βήτα- αναστολέα προπρανολόλη, μπορούν να ξεχάσουν ένα τραύμα. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ορισμένες φορές ήταν δύσκολο να αναπαραχθούν, οδηγώντας σε αμφιβολίες σχετικά με το αν οι αναμνήσεις μπορούσαν ή όχι να τροποποιηθούν.

Ερευνητές του Cambridge University, έδειξαν ότι η παρουσία πρωτεΐνης που δρα ως σκαρίφημα για τους υποδοχείς που καθορίζουν την ισχύ των συνάψεων καθορίζει αν μπορούν να αλλάξουν οι αναμνήσεις, σε ζώα στα οποία χορηγήθηκε προπρανολόλη.

Αν η πρωτεΐνη εκφυλιστεί, τότε οι αναμνήσεις μπορούν να τροποποιηθούν. Ωστόσο, αν είναι παρούσα, τότε αυτό δείχνει ότι οι αναμνήσεις δεν εξασθενούν, εξηγώντας γατί η προπρανολόλη δεν οδηγεί πάντα σε αμνησία.

Η Dr Amy Milton δήλωσε ότι εκπαίδευσε ποντικούς να συσχετίζουν ένα τηλεκοντρόλ με ελαφρύ ηλεκτροσόκ στο πόδι για να δημιουργήσουν ανάμνηση φόβου.

Στη συνέχεια θύμισαν στους ποντικούς αυτή τη μνήμη εισάγοντας το τηλεκοντρόλ και αμέσως μετά την υπενθύμιση χορήγησαν ένεση με προπρανολόλη.

Ωστόσο δεν παρατήρησαν την αμνησία που είχε αναφερθεί προηγουμένως στη βιβλιογραφία μετά από αυτή την παρέμβαση.

Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν την παρουσία της πρωτεΐνης για να διαπιστώσουν αν είχαν γίνει ασταθείς οι αναμνήσεις και διαπίστωσαν ότι δεν είχαν.

Η πρωτεΐνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βιοδείκτης για εύπλαστη μνήμη. Μας δίνει τα πρώτα στοιχεία όσον αφορά την κατανόηση της βιοχημείας της μνήμης.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι με τον καιρό θα μπορέσουν να εντοπίσουν τους παράγοντες που καθιστούν τροποποιήσιμες τις αναμνήσεις σε ζώα και να μεταφράσουν τα ευρήματα στους ανθρώπους.

Τελικά ελπίζουν να ελαχιστοποιήσουν την ασυνείδητη επίδραση των τραυματικών συναισθηματικών αναμνήσεων-το είδος τραύματος που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή ανθρώπων που πάσχουν από διαταραχή μετατραυματικού στρες.