Θα ήταν αρκετά άσχημο να ξεκινήσουμε αυτό το κείμενο με έναν πρόλογο του πόσο υπέροχο είναι να έχουμε φίλους. Είναι λίγο-πολύ γενική γνώση αυτό, και ακόμα και αν φτάσατε σε αυτό το κείμενο επειδή μέχρι τώρα πιστεύατε ότι δεν αξίζει να έχετε φίλους... έχετε ήδη μπει και το διαβάζετε, οπότε μάλλον εμείς δεν έχουμε να εξηγήσουμε κάτι παραπάνω.

Αυτό που μπορούμε να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε, όμως, είναι οι λόγοι που μια κοινωνική ζωή μπορεί να βαλτώσει. Τι μπορεί να πήγε λάθος; Και πώς μπορούμε να γνωρίσουμε και να δεθούμε με νέα άτομα; Και, εδώ που τα λέμε, εκείνο το κλισέ που λέει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε φίλους μετά από τα 25-30, έχει δίκιο;

Όχι. Το κλισέ λέει ψέματα και μην ανησυχείτε. Αυτό τουλάχιστον μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. Τώρα, τα υπόλοιπα είναι πιο περίπλοκα, άρα ας τα πιάσουμε αναλυτικά.

Αρχικά, δεν είναι τόσο σπάνιο όσο νομίζετε

Είναι σοκαριστικά συνηθισμένο, για την ακρίβεια. Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αν έχουν παρέες, μπορεί σε κάποια φάση της ζωής τους να νιώσουν ότι δεν έχουν στενούς φίλους, ή ότι δεν μπορούν να γνωρίσουν κόσμο που τους καταλαβαίνει. Και, ναι, εδώ επίσης επιβεβαιώνουμε ότι το "κανείς δεν με καταλαβαίνει" δεν είναι μόνο εφηβική σκέψη, είναι καθολική εμπειρία.

Το στρες τι έχει να πει για όλο αυτό;

Η έλλειψη φίλων θα λέγατε ότι είναι αποτέλεσμα κοινωνικού άγχους; Αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε και οι ίδιοι να επικοινωνήσετε εύκολα; Ρητορική ήταν η ερώτηση, και αυτό είναι λίγο-πολύ καθολική εμπειρία. Οι περισσότεροι άνθρωποι αγχώνονται στη σκέψη μιας νέας γνωριμίας, επειδή φοβούνται πως θα τους κρίνουν και θα τους απορρίψουν. Αυτός ο φόβος είναι εντελώς φυσιολογικός και πόσο μάλλον σημαίνει ότι υπάρχει η επιθυμία να βρείτε τους ανθρώπους σας. Ακόμα και οι άνθρωποι με τεράστια αυτοπεποίθηση έχουν τον φόβο αυτόν μέσα τους.

Τι γίνεται όμως όταν ο φόβος εισχωρεί και στις υπάρχουσες σχέσεις;

Εκεί έχουμε πιο σοβαρό πρόβλημα. Επειδή οι κοντινοί μας άνθρωποι υποτίθεται πως είναι ένα καταφύγιο από τον υπόλοιπο κόσμο. Συνεπώς, αν έχουμε αρχίσει να αμφιβάλλουμε για μία σχέση, οφείλουμε τουλάχιστον να το σκεφτούμε. Είναι κάτι που διορθώνεται; Ή μήπως οι ασυμφωνίες μεταξύ των χαρακτήρων δεν μπορούν πλέον να κρύβονται; Και, ξανά, εδώ θα πούμε ότι αυτό είναι πολύ φυσιολογικό: Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσες φιλίες έχουν χαλάσει τα τελευταία χρόνια για πολιτικά θέματα , ειδικά από την στιγμή που μέσα από τα social media οι άνθρωποι εκφράζονται περισσότερο από ποτέ. Το θέμα είναι όταν βλέπουμε μια σχέση να μην τραβάει άλλο, να το αποδεχόμαστε και να κρατάμε τα καλά της κομμάτια. Και ποτέ να μην σκεφτόμαστε ότι δεν θα γνωρίσουμε άλλον τέτοιον άνθρωπο. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, και όσο πιο γρήγορα αρχίσουμε να το εκτιμούμε αυτό, τόσο πιο εύκολο θα είναι να κάνουμε νέες φιλίες.

Τι γίνεται με τις μεγάλες προσδοκίες;

Εδώ θα αρχίσουμε να κρίνουμε λίγο, επειδή οι μεγάλες προσδοκίες (δυστυχώς) είναι 100% στο χέρι μας να τις μειώσουμε. Βέβαια, είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μια μικρή ανάλυση στο μυαλό μας και να διαχωρίσουμε τις παράλογες προσδοκίες από τα υψηλά στάνταρ. Το να θέλουμε, για παράδειγμα, να κάνουμε παρέα με άτομα που αγαπούν το θέατρο επειδή και εμείς βλέπουμε πολύ θέατρο, είναι λογικό. Το να περιμένουμε να βρούμε έναν φίλο που να έχει ακριβώς τις ίδιες απόψεις με εμάς για το θέατρο... μάλλον θα μας κάνει να απορρίψουμε άτομα χωρίς λόγο. Και εδώ περνάμε σε μια ακόμα μεγάλη παγίδα...

...το δέσιμο μέσω της αντιπάθειας

Είναι πανεύκολο να δεθούμε με ένα άτομο, όχι επειδή μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, αλλά επειδή αντιπαθούμε τα ίδια πράγματα. Επίσης, σε αυτές τις σχέσεις παίζει τεράστιο ρόλο στην αρχή το χιούμορ. Και δεν θα πούμε ότι το να αντιπαθείς τα ίδια πράγματα με τους φίλους σου δεν είναι ωραίο (ας μην γελιόμαστε, τέλειο είναι), δεν γίνεται να μένει η φιλία εκεί. Επειδή σύντομα αυτό μεταμορφώνεται σε μια ιδιαίτερα τοξική δυναμική, που πρακτικά κάνετε παρέα για να είστε απαίσιοι παρέα. Και αυτό δυστυχώς δεν προσφέρει μακροβιότητα σε μια φιλία, χρειάζεται και πιο ουσιώδες και θετικό δέσιμο.