Ο κ. Ισαάκ Κεσίσογλου (φωτογραφία) είχε την πρώτη του επαφή με το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ το 1978, στην περίοδο του μεγάλου σεισμού της Θεσσαλονίκης, ως τριτοετής φοιτητής Ιατρικής στο ΑΠΘ. Βρέθηκε ξανά εκεί το 1986, ως ειδικευόμενος Χειρουργικής, όταν ιδρύθηκε η Γ' Πανεπιστημιακή Χειρουργική Κλινική και υπήρξε ένας από αυτούς που την επάνδρωσαν στα πρώτα της βήματα. Επανήλθε το 1995, όταν εντάχθηκε στο ΕΣΥ και παρέμεινε εκεί επί 30 συνεχόμενα έτη, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025 όταν αφυπηρέτησε, έχοντας συμπληρώσει και 9 χρόνια ως διευθυντής της Κλινικής. Την περασμένη Τετάρτη βρέθηκε με συγκίνηση στο "δεύτερο σπίτι" του για τα εγκαίνια της ανακαινισμένης Κλινικής, με δωρεά της ομογενειακής οργάνωσης AHEPA.

Ο καθηγητής Χειρουργικής μιλάει στο iatronet.gr για τους σημαντικούς σταθμούς της διαδρομής του, που συνδέθηκε άρρηκτα με τη λειτουργία της Κλινικής. Αναφέρεται στις διαχρονικές προσπάθειες του ίδιου και του διαδόχου του, καθηγητή, Κωνσταντίνο Σαπαλίδη, για τη στήριξη, τη στελέχωση και τη συντήρηση των υποδομών της, ακόμη και με προσωπικά έξοδα όταν χρειάστηκε. Μιλά για το ΕΣΥ, το οποίο υπηρέτησε επί 30 χρόνια, για τα συναισθήματα της αποχώρησης, για τις εξελίξεις της χειρουργικής και για τον ρόλο της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Η ίδρυση και τα πρώτα βήματα

Ανακαλώντας μνήμες από τις ημέρες του σεισμού των 6,5 Ρίχτερ το 1978, λέει πως "η Εγνατία είχε μπλοκαριστεί από τον κόσμο στο Συντριβάνι και το ΑΧΕΠΑ δεν δέχτηκε τραυματίες γιατί δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση. Νομίζω πως νοσηλεύτηκε μόνο ένας που τραυματίστηκε πέφτοντας από το μπαλκόνι στις Σαράντα Εκκλησιές". Θυμάται την αναστάτωση στο προσωπικό και τις σκηνές που έβλεπε ως φοιτητής να στήνονται στο παρκάκι έξω από το νοσοκομείο, όπου έγινε και ένα χειρουργείο σκωληκοειδεκτομής.

Μετά το πτυχίο, το αγροτικό και τη στρατιωτική του θητεία, ο ίδιος επέστρεψε στο ΑΧΕΠΑ το 1986, ως ειδικευόμενος, αρχικά της Προπαιδευτικής Χειρουργικής Κλινικής και στη συνέχεια στη νεοϊδρυθείσα Γ' Πανεπιστημιακή Χειρουργική, όπου έκανε και το μεγαλύτερο μέρος της ειδικότητας. "Η Κλινική ιδρύθηκε στα χαρτιά το 1986 και άρχισε να λειτουργεί την άνοιξη του 1987, σε δανεικούς θαλάμους και με δανεικό προσωπικό", λέει και συμπληρώνει: "Για να λειτουργήσει παραχωρήθηκαν δύο θάλαμοι από τη Β Χειρουργική και δύο από την Προπαιδευτική Χειρουργική, ενώ μεταφερθήκαμε τέσσερις ειδικευόμενοι από την Προπαιδευτική. Ακόμα δεν είχε οργανόγραμμα, δεν είχε θέσεις".

Η τρίτη επιστροφή ήταν μόνιμη. Το 1995 εντάχθηκε στο ΕΣΥ και στο δυναμικό της Κλινικής, η οποία ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στο νέο κτίριο του νοσοκομείου. Το 2000 εκλέχτηκε μέλος ΔΕΠ από το ΑΠΘ και το 2016 ανέλαβε τη διεύθυνση της Κλινικής.

Συντήρηση εκ των ενόντων

"Η Κλινική είχε τη μοίρα όλων των Κλινικών, λόγω έλλειψης κονδυλίων. Όλα αυτά τα χρόνια λειτούργησε με τις ίδιες εγκαταστάσεις και με μπαλώματα. Παίρναμε ένα - δύο κρεβάτια, τα κομοδίνα ήταν τα ίδια με όταν ξεκινήσαμε. Προέκυπταν ανάγκες συντήρησης και επισκευών στους χώρους, κάναμε ό,τι μπορούσαμε με όσα μέσα διαθέταμε", αναφέρει, και προσθέτει: "Ένα σημαντικό έργο έγινε λίγο πριν την πανδημία, με προσωπική δουλειά δική μου και του κ. Σαπαλίδη. Βρήκαμε χορηγούς, συνεισφέραμε και από την τσέπη μας, για να κάνουμε αναγκαίες επισκευές σε υδραυλικά, οροφή και άλλες υποδομές. Δεν έφταναν τα χρήματα για παραπάνω. Στο τέλος αναγκάστηκα να πιάσω και τους Επιμελητές. Τους είπα 'βάλτε από 5 εκατοστάρικα να βοηθήσετε να τελειώσει το έργο'".

Με τη δωρεά των AHEPA, που ανταποκρίθηκε στο αίτημα να συνεισφέρει, ολοκληρώθηκε μεγάλο μέρος των αναγκαίων επισκευών, μεταξύ άλλων σε πατώματα θαλάμων και σε ηλεκτρολογικά, ενώ με ένα κονδύλιο από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αποκτήθηκε ξενοδοχειακός εξοπλισμός.

Η αφυπηρέτηση

Στη λήξη της περασμένης ακαδημαϊκής χρονιάς, στις 31 Αυγούστου του 2025, ο κ. Κεσίσογλου αποχαιρέτισε συνεργάτες και συνοδοιπόρους και αφυπηρέτησε. "Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι. Αν είχε δοθεί παράταση όπως για τους γιατρούς του ΕΣΥ, θα έμενα, ακόμα κι αν υπήρχε δινόταν η δυνατότητα παραμονής χωρίς διοικητικά καθήκοντα, όπως έγινε αλλού. Όμως, όλα έχουν ένα τέλος", σχολιάζει και προσθέτει: "Ο κ. Σαπαλίδης που με διαδέχτηκε είναι κι εκείνος ένα παιδί της Κλινικής, ξεκίνησε από ειδικευόμενος, συμπορευτήκαμε επί πολλά χρόνια, σε πολλά επίπεδα, και επιστημονικά και οικογενειακά και φιλικά".

Ο ίδιος θεωρεί ως μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω το ανθρώπινο δυναμικό της Κλινικής, η οποία σήμερα είναι επαρκώς στελεχωμένη με 4 μέλη ΔΕΠ και 4 επιμελητές ΕΣΥ. Ανάμεσα στα έργα του, με συμβολική και πρακτική σημασία, είναι η δανειστική βιβλιοθήκη για τους νοσηλευόμενους ασθενείς, που δημιουργήθηκε και εξοπλίστηκε με βιβλία γενικού ενδιαφέροντος, από την προσωπική του βιβλιοθήκη.

"Πιστεύω στο ΕΣΥ"

Ο καθηγητής δηλώνει πιστός στη φράση του πατέρα του ότι «η υγεία, η παιδεία και η άμυνα πρέπει να είναι δημόσια» και υπηρέτησε με συνέπεια το Εθνικό Σύστημα Υγείας επί τρεις δεκαετίες. "Μόνο με μια επέμβαση εξωτερικά ένας χειρουργός βγάζει περισσότερα από το μηνιαίο μισθό ενός διευθυντή, καθηγητή πανεπιστημίου", παρατηρεί, για να προσθέσει πως ο ίδιος έκανε έναρξη επαγγέλματος μόνο όταν έφτασε στο τέλος αυτής της διαδρομής. "Όλα αυτά τα χρόνια, το δηλώνω με το χέρι στην καρδιά, δεν ζήτησα ούτε μια δραχμή από άρρωστο. Και όταν ανέλαβα τη διεύθυνση, η πρώτη κουβέντα στους συνεργάτες μου ήταν «μην ακούσω ότι ζητήσατε ένα φράγκο, θα σας πάρω τα κεφάλια".

Σήμερα γράφει ένα πόνημα για την διοίκηση μονάδων υγείας, μεταφέροντας την εμπειρία του. "Ο διευθυντής είναι αυτός που θα δώσει το βήμα και πρέπει να φροντίσει τους ανθρώπους του. Δεν είναι ο τσάρος, ο απολυταρχικός άρχων. Όλοι μαζί πρέπει να είναι μια ομάδα, με κοινό στόχο τη φροντίδα του αρρώστου", επισημαίνει.

Εξέλιξη χειρουργικής και ΤΝ

Στη διάρκεια της κλινικής και ακαδημαϊκής του διαδρομής ο κ. Κεσίσογλου είδε την χειρουργική να αλλάζει θεαματικά. "Έζησα μεγάλες εξελίξεις στην απεικόνιση. Σήμερα το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνεις μια αξονική, κάποτε ήθελε ‘βασιλικά’ έξοδα, ενώ οι σημερινοί υπερηχογράφοι δεν συγκρίνονται με αυτούς που είχαμε", λέει, προσθέτοντας: "Η δεύτερη μεγάλη εξέλιξη είναι η λαπαροσκοπική, η οποία δεν είναι καινούργια, αλλά στην Ελλάδα ήρθε αργότερα και σήμερα δεν νοείται χειρουργός να μην την ξέρει. Το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά απαιτούν σύγχρονο και πανάκριβο εξοπλισμό. Όπως και η ρομποτική χειρουργική, που ουσιαστικά είναι η εξέλιξη της λαπαροσκοπικής με βελτιωμένα εργαλεία, απεικόνιση και μεγαλύτερη γκάμα χειρισμών με ακρίβεια".

Σε ό,τι αφορά τη συμβολή της Τεχνητής Νοημοσύνης, θεωρεί πως "σήμερα είναι μια εξελιγμένη βάση δεδομένων, δεν έφτασε ακόμη στο επίπεδο που βλέπουμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, που σε χειρουργεί το μηχάνημα μόνο του".

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Γιατί τα κατεψυγμένα φρούτα και λαχανικά αξίζουν περισσότερη αγάπη
Γιατί δεν χρειάζονται όλα τα παιδιά εισπνεόμενα
"Φρένο" στην άνοδο της γρίπης "βλέπει" το ECDC - Πιο ήπιος ρυθμός και στην Ελλάδα [γράφημα]