Πολλοί εργαζόμενοι που ζουν με χρόνιο πόνο επιλέγουν να αποκρύπτουν τα προβλήματα υγείας τους, φοβούμενοι ότι θα θεωρηθούν λιγότερο ικανοί ή παραγωγικοί. Νέα έρευνα υπογραμμίζει την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας στους χώρους εργασίας, με μεγαλύτερη προσαρμογή στις ατομικές ανάγκες των εργαζομένων.

Απαιτήσεις όπως η πολύωρη καθιστική εργασία, η συνεχής πληκτρολόγηση ή η υποχρεωτική συμμετοχή σε διαδικτυακές συσκέψεις με ανοιχτή κάμερα μπορεί να φαίνονται συνηθισμένες.

Ωστόσο, για άτομα που υποφέρουν από χρόνιους πόνους, οι δραστηριότητες αυτές αποτελούν σημαντική επιβάρυνση. Επειδή, όμως, τέτοιες πρακτικές θεωρούνται δεδομένες στις σύγχρονες επιχειρήσεις, πολλοί εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες τους ως προσωπική αποτυχία.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Πανεπιστημίου του Ντέλαγουερ, οι περισσότεροι χώροι εργασίας εξακολουθούν να προϋποθέτουν έναν "φυσιολογικό" εργαζόμενο, ο οποίος μπορεί να αποδίδει συνεχώς χωρίς διαλείμματα ή περιορισμούς. Πρόκειται για μια αντίληψη που αποκλείει σημαντικό αριθμό ανθρώπων.

Σε μικρή μελέτη με τη συμμετοχή 66 ατόμων που έπασχαν από χρόνιο πόνο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η εικόνα του "ιδανικού εργαζόμενου σώματος" είναι διαδεδομένη σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους.

Όπως αναφέρουν, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος πόνου και ντροπής, καθώς οι εργαζόμενοι συστηματικά αγνοούν τα όριά τους και αποκρύπτουν τα συμπτώματά τους για να δείχνουν αποδοτικοί, γεγονός που συχνά επιδεινώνει την κατάστασή τους.

Οι συνέπειες επεκτείνονται και στην προσωπική ζωή. Περίπου τα δύο τρίτα των συμμετεχόντων ανέφεραν ότι η πίεση της εργασίας περιόρισε τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Ορισμένοι δεν μπορούσαν πλέον να εκτελέσουν απλές εργασίες, όπως να ανοίξουν ένα βάζο ή να φροντίσουν μέλη της οικογένειάς τους, ενώ κάποιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν εντελώς το επάγγελμά τους.

Αντίθετα, όσοι διέθεταν ευέλικτες συνθήκες εργασίας ή είχαν την υποστήριξη ενός κατανοητικού προϊσταμένου κατάφεραν να συνεχίσουν να εργάζονται. Οι ερευνητές τονίζουν ότι ο χρόνιος πόνος δεν είναι μόνο ένα ιατρικό ζήτημα, αλλά επηρεάζεται σημαντικά και από τις οργανωτικές δομές και τις προσδοκίες που επικρατούν στον εργασιακό χώρο.

Ως εναλλακτική προσέγγιση, προτείνεται η έννοια του "επαρκούς εργαζόμενου σώματος" – ενός εργαζόμενου που μπορεί να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στα καθήκοντά του, αλλά με τρόπο προσαρμοσμένο στις προσωπικές του ανάγκες. Σε αυτό το πλαίσιο περιλαμβάνονται τα τακτικά διαλείμματα, οι εναλλακτικές στάσεις εργασίας, η υπαγόρευση κειμένου αντί της συνεχούς πληκτρολόγησης και τα ευέλικτα ωράρια.

Οι επιστήμονες καλούν τις επιχειρήσεις να αναγνωρίσουν τη σωματική διαφορετικότητα ως βασική διάσταση της πολυμορφίας και να δημιουργήσουν εργασιακά περιβάλλοντα που να μπορούν να υποστηρίξουν ανθρώπους με διαφορετικές σωματικές δυνατότητες και ανάγκες.

Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Συνάντηση του καθηγητή Sir Michael Gideon Marmot CH με τον Πρόεδρο του ΙΣΑ  Γ. Πατούλη
Η ερώτηση που αποκαλύπτει αν το σώμα ξεκουράζεται επαρκώς [μελέτη]
Καινοτόμος μέθοδος "απογαλακτισμού" από τη Β' ΜΕΘ του "Γ. Παπανικολάου"