Ορισμένα γονίδια, ενδεχομένως καθιστούν κάποιον πιο ευάλωτο στη διαταραχή μετατραυματικού στρες από ορισμένα είδη τραύματος έναντι άλλων, αναφέρει νέα έρευνα του King’s College London που δημοσιεύτηκε στο European Journal of Psychotraumatology.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι αυτοά που συμβαίνουν σε κάποιον και το γενετικό του προφίλ επηρεάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης της διαταραχής.

Όμως δεν εμφανίζουν όλοι όσοι βιώνουν τραύμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες με τον κίνδυνο να επηρεάζεται από το περιβάλλον και γενετικούς παράγοντες. Η μεγαλύτερη γενετική μελέτη για τη διαταραχή εντόπισε 95 γενετικές τοποθεσίες που συνδέονται με αυτήν και 43 γονίδια με ισχυρές ενδείξεις για αιτιώδη σχέση.

Οι ερευνητές ανέλυσαν γενετικά στοιχεία και στοιχεία υγείας 144.702 ανθρώπων στη UK Biobank και σε 3 μελέτες.

Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν για συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες και ρωτήθηκαν αν είχαν βιώσει 11 τραυματικές εμπειρίες.

Σε αυτές περιλαμβάνονταν 5 παιδικά τραύματα: συναισθηματική κακοποίηση ή παραμέληση, σωματική κακοποίηση ή παραμέληση και σεξουαλική κακοποίηση, και 6 της ενήλικης ζωής: σοβαρά δυστυχήματα, σοβαρές νόσοι, σεξουαλική κακοποίηση, βίαιο έγκλημα, έκθεση σε πόλεμο ή παρατήρηση θανάτου.

Οι ερευνητές εξέτασαν αν η επίδραση ενός τραύματος στη διαταραχή διέφερε ανάμεσα στους ανθρώπους ανάλογα με το γενετικό τους προφίλ.

Ανακάλυψαν ότι το παιδικό τραύμα έτεινε να συνδέεται περισσότερο με συμπτώματα της διαταραχής και να έχει μεγαλύτερα επίπεδα αλληλεπίδρασης γονιδίων-τραύματος έναντι αυτών που βιώθηκαν στην ενήλικη ζωή.

Αυτό υποδεικνύει ότι γενετικοί παράγοντες θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα σημαντικοί στον τρόπο που οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στο παιδικό τραύμα.

Η παιδική κακοποίηση συνδεόταν πιο πολύ με τα συμπτώματα της διαταραχής έναντι της παιδικής παραμέλησης. Η τελευταία, αν και πιο μέτρια, ήταν πιο πιθανό να επηρεάζεται από γενετικούς παράγοντες.

Οι ερευνητές επίσης ανακάλυψαν ότι ορισμένα από τα κύρια γονίδια που έχουν συνδεθεί με τη διαταραχή αλληλεπιδρούσαν ιδιαίτερα δυνατά με ορισμένα είδη τραύματος. Για παράδειγμα, το γονίδιο FAM120A, που εμπλέκεται στην επεξεργασία του φόβου και του στρες από τον εγκέφαλο, φάνηκε να αλληλεπιδρά πιο ισχυρά με την παιδική συναισθηματική παραμέληση έναντι άλλων ειδών τραύματος που μελετήθηκαν.

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Έχει σημασία πόσο γρήγορα κάνω τα 10.000 βήματα;
Προειδοποίηση από τον ΕΟΦ για κάψουλες που προορίζονται για τη στυτική δυσλειτουργία
ΕΟΦ: Προσοχή σε 28 προϊόντα για απώλεια βάρους που περιέχουν απαγορευμένες ουσίες