"Zero day, ημέρα μηδέν. Ήταν Φλεβάρης του 2020, ετοιμάστηκα, έριξα μια ματιά στον καθρέφτη και έφυγα για τη δουλειά. Ήμουν απογευματινή βάρδια".

Η Δέσποινα Ιωακειμίδου (φωτογραφία), τραυματιοφορέας στο ΑΧΕΠΑ, δεν μπορούσε να φανταστεί πως σε εκείνη τη βάρδια θα μετέφερε την "ασθενή μηδέν", το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στη χώρα. "Ήταν η τελευταία φορά που είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη έτσι όπως με ήξερα, πριν την πανδημία", εξομολογήθηκε η ίδια, περιγράφοντας με βιωματικό τρόπο την εμπειρία της στη διάρκεια εκδήλωσης - μουσικοχορευτικού δρώμενου που διοργανώθηκε στο νοσοκομείο για να τιμήσει τη γυναίκα επαγγελματία Υγείας.

"Στη διαδρομή από τα Επείγοντα έως τον θάλαμο νοσηλείας κουβαλούσα κάτι περισσότερο από ένα φορείο. Κουβαλούσα την αγωνία της μάνας, την ελπίδα ενός παιδιού, την προσευχή ενός ανθρώπου που δεν θέλει να φύγει μόνος", ανέφερε, μιλώντας για το βάρος της στολής "που γινόταν πανοπλία".

Στην πορεία της πανδημίας, κι ενώ η ίδια έκανε το καθήκον της προσφέροντας φροντίδα σε ξένους, είδε τον ιό να περνάει το κατώφλι του δικού της σπιτιού και να μολύνει τους γονείς της. «Τους έχασα και τους δύο. Νόσησα κι εγώ, έδωσα τη δική μου μάχη, μια μάχη σκληρή, αλλά τα κατάφερα. Επέζησα, επέστρεψα, και συνέχισα με μεγαλύτερη δύναμη, σχεδόν λύσσα», είπε, προσθέτοντας πως η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν ήταν το βάρος του φορείου, αλλά το βάρος της απουσίας των γονιών της.

Σήμερα, όπως είπε, κάθε φορά που πιάνει το φορείο νιώθει τα χέρια των εκείνων να τη στηρίζουν. "Η στολή μου δεν είναι πια μόνο μια πανοπλία προστασίας. Είναι η απόδειξη ότι η αγάπη τους μετατράπηκε σε προσφορά προς τον συνάνθρωπο".

"Χέρια που φροντίζουν, καρδιές που αγκαλιάζουν"

Η Άννα Δρόκου (φωτογραφία), γιατρός στα ΤΕΠ του νοσοκομείου, μίλησε για τη μέρα που χρειάστηκε να περιθάλψει στα Επείγοντα μια 37χρονη γυναίκα, θύμα ξυλοδαρμού. "Αργότερα, στο σπίτι μου παίζω ξανά και ξανά κάθε λεπτό που ήσουν υπό την φροντίδα μου. Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για σένα;", διερωτήθηκε, κι ανέφερε πως μέσα της κουβαλάει όλους τους ασθενείς του ΤΕΠ: "Αυτούς που έκανα καλά, αυτούς στους οποίους έχω κάνει λάθη, αυτούς με τους οποίους συγκρούστηκα, αλλά κι αυτούς οι οποίοι πέθαναν στα χέρια μου, στη βάρδιά μου. Όλοι τους είναι μέσα μου, στριμωγμένοι. Δεν ξέρω πια πώς χωράνε".

Στη διάρκεια της εκδήλωσης, με τίτλο "Χέρια που φροντίζουν, καρδιές που αγκαλιάζουν", σε σκηνοθεσία της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Νέλλυς Δελλή, 13 γυναίκες επαγγελματίες Υγείας από διάφορα πόστα και ειδικότητες μοιράστηκαν σκέψεις και σημειώσεις που έγραψαν στο χαρτί ανάμεσα σε βάρδιες.

Από την γραμματέα των ραντεβού, Ευφροσύνη Κομπίδου, που αισθάνεται ως "η πρώτη υποδοχή του πόνου" στη νοσηλεύτρια της Μονάδας Αιμοκάθαρσης, Δώρα Δημούλα, που γίνεται όπως είπε "φύλακας άγγελος, εξομολόγος και εκπαιδευτής". Η ισορροπία των ρόλων (επαγγελματίας Υγείας, μητέρα, σύζυγος, γυναίκα) όπως την περιέγραψαν  Ανατολή Ατματζίδου, η Μάρθα Ακριτοπούλου και η Μαρία Κουνταρδά, η κοινωνική λειτουργός Χρύσα Ρούφου που παίρνει τις λέξεις και τις κάνει φροντίδα, και η δύναμη της γυναίκας να ξανασηκώνεται όπως την περιέγραψε η Παναγιώτα Παυλίδου.

Η Κατερίνα Βλαχάκη από το Τμήμα Λογιστικής, που δεν θα τη γνωρίσουν οι ασθενείς, αλλά τα χέρια της έχουν περάσει από όλα τα δωμάτια του νοσοκομείου, η μηχανικός υγείας Αγγελική Παύλου που φροντίζει για την ομαλή λειτουργία 3.500 ιατρικών μηχανημάτων, η φύλακας Πωλίνα Κοτζαφίλου που ακούει τις "φωνές να υψώνονται από φόβο" και η Βασιλική Κουνενού που είπε πως "η ποιότητα είναι ο τρόπος να αγαπάς".

Ειδήσεις υγείας σήμερα
Γάλα στο τσάι: Μειώνει τα αντιοξειδωτικά;
Η Ιατρική "ξεχνά" τους βαριά ψυχικά ασθενείς
To αγροτικό περιβάλλον ενισχύει το ανοσοποιητικό