Η αγάπη που "ακούει" το παιδί: Γιατί οι λέξεις μας χτίζουν τον εγκέφαλό του

Για τα μικρά παιδιά, η αγάπη δεν είναι κάτι που εξηγείται. Είναι κάτι που βιώνεται.

Και αυτή η εμπειρία δεν δημιουργείται μέσα από μεγάλες δηλώσεις, αλλά από τις μικρές, καθημερινές λέξεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Ο παιδικός εγκέφαλος τα πρώτα χρόνια ζωής δεν είναι έτοιμος να κατανοήσει αφηρημένες έννοιες όπως "αφοσίωση" ή "σχέση". Αυτό που καταγράφει είναι η συνέπεια, η παρουσία και η συναισθηματική ασφάλεια. Γι’ αυτό και ο τρόπος που μιλάμε για την αγάπη χρειάζεται να ταιριάζει στο αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού.

Στα 2 - 3 χρόνια, η αγάπη μεταφράζεται σε απλότητα και επανάληψη.

Το παιδί νιώθει ασφάλεια μέσα από σύντομες, σταθερές φράσεις:

"Σ’ αγαπώ", "Είμαι εδώ", "Σε κρατάω", "Είσαι ασφαλής".

Ιδιαίτερα όταν το παιδί είναι αναστατωμένο, το μήνυμα "σ’ αγαπώ ακόμα κι όταν δυσκολεύεσαι" βοηθά τον εγκέφαλό του να μάθει ότι η αγάπη δεν απειλείται από τα έντονα συναισθήματα.

Στα 4 - 5 χρόνια, το παιδί αρχίζει να αναγνωρίζει συναισθήματα και σχέσεις.

Εδώ μπορούμε να δώσουμε νόημα χωρίς υπερανάλυση:

"Σ’ αγαπώ ακόμα κι όταν διαφωνούμε".

"Τα συναισθήματά σου έχουν σημασία".

"Ό,τι κι αν γίνει, θα είμαι δίπλα σου".

Έτσι, το παιδί χτίζει εσωτερική ασφάλεια και μαθαίνει ότι η αποδοχή δεν εξαρτάται από τη συμπεριφορά του.

Στα 5 - 6 χρόνια, μπορούμε να διευρύνουμε την έννοια της αγάπης προς τους άλλους.

Η καθημερινότητα γίνεται το καλύτερο παράδειγμα:

"Η αγάπη φαίνεται όταν βοηθάμε".

"Όταν προσέχουμε κάποιον, του δείχνουμε ότι τον νοιαζόμαστε".

"Μπορούμε να θυμώνουμε, αλλά να συνεχίζουμε να αγαπιόμαστε".

Έτσι το παιδί αρχίζει να κατανοεί τη σύνδεση, την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό.